Jeanne Brindeau
 Jeanne Brindeau (1890) | |
| Imię i nazwisko |
Jeanne Louise Brindeau de Jarny |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
22 listopada 1860 |
| Data i miejsce śmierci |
6 kwietnia 1946 |
| Zawód | |
| Lata aktywności |
lata 70. XIX wieku–1936 |
Jeanne Louise Brindeau de Jarny (ur. 22 listopada 1860 w Paryżu, zm. 6 kwietnia 1946 tamże) – francuska aktorka teatralna i filmowa[1].
Życiorys
Jeanne Louise Brindeau de Jarny urodziła się 22 listopada 1860 w 9. dzielnicy Paryża. Jej ojciec, Édouard Brindeau (1814–1882), był znanym aktorem i członkiem Comédie-Française, podobnie jak matka, Adrienne de Jarny, która również była aktorką. Miała ośmioro rodzeństwa, z czego dwóch braci zyskało rozpoznawalność – Paul Brindeau de Jarny był artystą ślusarzem, a Louis Edouard de Jarny, malarzem orientalistą[2].
W wieku 18 lat uczęszczała na zajęcia do Conservatoire de musique et de déclamation, które prowadził Jean Baptiste Prosper Bressant. Następnie uczyła się u François Julesa Edmonda Gota, aktora Comédie-Française, po czym dołączyła do trupy M. Marcka w Lyonie. W 1881 została zaangażowana do Théâtre du Gymnase w Paryżu[2].
W 1883, rok po śmierci ojca, dołączyła do Comédie-Française jako aktorka początkująca (pensionnaire). Występowała w sztukach Alexandre’a Dumasa (ojca) Mademoiselle de Belle-Isle i Victora Hugo Ruy Blas[2]. Do początku XX wieku dzieliła swój czas między Comédie-Française, gdzie występowała w sztukach klasycznych, a innymi paryskimi teatrami, specjalizując się w tragediach, m.in. w Une page d’amour (1893) Charles’a Samsona w Théâtre de l’Odéon, Jean-Gabriel Borkman (1897) Henrika Ibsena w Nouveau-Théâtre, Electra (1904) Benita Péreza Galdósa w Théâtre de la Porte Saint-Martin oraz Roule-ta-bosse (1906) Jules’a Mary i Émile’a Rocharda w Théâtre de l’Ambigu-Comique[2].
W 1909 towarzyszyła trupie Comédie-Française w tournée po Ameryce Południowej. Rok później, oprócz kariery teatralnej, zaczęła grać w filmach. Przez pięć lat występowała w krótkometrażowych produkcjach, reżyserowanych przez Alberta Capellaniego, Camille’a de Morlhona i René Le Somptiera[2]. Znaczny sukces odniosła w 1915, występując w patriotycznym obrazie La fille du boche (reż. Henri Pouctal)[2].
W epoce kina niemego grała w produkcjach różnogatunkowych. Występowała m.in. w serialach kinowych L’Empereur des pauvres (1921, reż. René Leprince) i Belphégor (1926, reż. Henri Desfontaines). W 1923 zastąpiła w obsadzie dramatu La Voyante (reż. Leon Abrams) schorowaną Sarah Bernhardt, która zmarła parę dni później. Reżyserowi udało się dokończyć film z jej pomocą, filmując ją jedynie od tyłu[2].
W 1930 zagrała w filmie dźwiękowym, kryminale La maison de la flèche (reż. Henri Fescourt). Następnie wystąpiła w Koniec świata (1931, reż. Abel Gance) i Oczy czarne (1935, reż. Victor Tourjansky)[2].
Zmarła w zapomnieniu, dziesięć lat po przejściu na aktorską emeryturę, 6 kwietnia 1946 w Paryżu[2].
Wybrana filmografia
- 1919: Ramuntcho – Dolores
- 1923: Wrogowie kobiet – madame Spadoni
- 1924: Dama w masce – madame Doss
- 1924: La Voyante – madame Gainard
- 1926: Kurier carski – Maria Strogoff
- 1931: Koniec świata – pani Novalic
- 1935: Oczy czarne – gospodyni domowa
Przypisy
- ↑ Michelangelo Capua: Anatole Litvak: The Life and Films. McFarland & Company, 2015, s. 129. ISSN 9781476618708. (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Jeanne Brindeau. [dostęp 2025-11-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-11-30)]. (fr.).
Linki zewnętrzne
- Jeanne Brindeau w bazie IMDb (ang.)
- Jeanne Brindeau w bazie Filmweb