Jegor Sazonow
 | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
27 listopada 1910 |
| Przyczyna śmierci |
samobójstwo (trucizna) |
Jegor Sergiejewicz Sazonow[1.1] lub Sozonow[2], ros. Егор Сергеевич Сазонов (Созонов)[3] (ur. 14 maja?/26 maja 1879 w Pietrowskim, zm. 14 listopada?/27 listopada 1910 w Gornym Zierientuju) – rosyjski rewolucjonista, członek Organizacji Bojowej eserowców, zabójca Wiaczesława Plehwego.
Życiorys
Pochodził z chłopskiej rodziny staroobrzędowców; jego ojciec dzięki swojej pracy zdołał przenieść się do miasta i podjął pracę w handlu. Jak sam wspominał, w domu wychowywany był w duchu religijnym i monarchistycznym. Ukończył gimnazjum w Ufie i przez pewien czas działał w Uralskim Związku Socjaldemokratów i Socjalrewolucjonistów, nie popierając jednak idei terroru indywidualnego. W 1901 r. został relegowany z Uniwersytetu Moskiewskiego za udział w buncie studentów. Zmuszony do wyjazdu z Moskwy, udał się do Ufy i tam ponownie zaangażował się w prowadzenie propagandy rewolucyjnej[1.2]. Aresztowany w marcu następnego roku, zbiegł z transportu na Syberię w lipcu 1903 roku i emigrował za granicę. Wrócił do kraju i od 1903 r. był członkiem Organizacji Bojowej Partii Socjalistów Rewolucjonistów[2]. Zamachowcem postanowił zostać, gdy w więzieniu dowiedział się o krwawym stłumieniu strajku w Złatouście (marzec 1903) oraz o wymierzeniu kar cielesnych uczestnikom manifestacji w Wilnie (1902)[1.2].
Brał udział w przygotowaniach do zamachu na Wiaczesława Plehwego, początkowo prowadząc obserwację przyszłej ofiary w przebraniu lokaja angielskiego kupca (którego udawał Borys Sawinkow). On też dokonał samego zamachu: 15 lipca 1904 roku rzucił bombę w karetę Plehwego na nabrzeżu petersburskiego Kanału Obwodowego[4], zabijając na miejscu ministra oraz stangreta, a także raniąc kilka innych osób. Sam doznał również ciężkich obrażeń, ponadto został pobity przez świadków zdarzenia. Życie uratowała mu przeprowadzona następnie operacja[1.3].
Sazonow został następnie postawiony przed sądem i 30 listopada skazany na dożywotnią katorgę. 27 listopada 1910 r. popełnił samobójstwo w więzieniu zierientujskim[1.4], protestując przeciwko wymierzeniu dwóm współwięźniom kary cielesnej[2].
Przypisy
- L. Bazylow: Polityka wewnętrzna caratu i ruchy społeczne w Rosji na początku XX wieku. Warszawa: Książka i Wiedza, 1966.
- 1 2 3 Большая советская энциклопедия, Cозонов [dostęp 2012-03-23]
- ↑ Большая советская энциклопедия, Созонов Егор Сергеевич [dostęp 2012-03-23]
- ↑ red. B. Piotrowski, O. Czekanowa i in., Sankt-Pietierburg. Pietrograd. Leningrad. Encikłopiediczeskij sprawocznik, Naucznoje Izdatiel'stwo Bol'szaja Rossijskaja Encikłopiedija, s. 438.