Jerzy Bardziński
 | |
 podpułkownik kawalerii | |
| Data i miejsce urodzenia |
23 listopada 1893 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
26 października 1933 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
dowódca pułku |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
       | |
| Dorobek medalowy | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| |||||||
Jerzy Bardziński (ur. 23 listopada 1893 w Sokołowie, zm. 26 października 1933 w Warszawie) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ziemianin, olimpijczyk, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się 23 listopada 1893 w majątku Sokołów, w rodzinie Jana i Izabelli z Ciechanowieckich[1][2]. Jego pradziadem był Jan Nepomucen Bardziński.
1 lutego 1915 ukończył Twerską Szkołę Kawalerii i został w stopniu chorążego skierowany na służbę do 13 narewskiego pułku huzarów. 15 lutego 1916 mianowany kornetem, 20 lipca 1916 porucznikiem. Z powodu choroby 9 września 1917 został przyjęty do lazaretu wojskowego, gdzie zakończył służbę[3].
Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Dowodził między innymi 14 pułkiem ułanów. W 1922 roku odznaczony dwukrotnie Krzyżem Walecznych jako rotmistrz byłego 1 pułku ułanów I Korpusu Polskiego w Rosji[4].
W latach 1921–1923 był attaché wojskowym przy Poselstwie RP w Londynie, pozostając oficerem nadetatowym 1 pułku ułanów[5][6]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 36. lokatą w korpusie oficerów jazdy[7]. Po powrocie do kraju pełnił służbę w macierzystym pułku w Suwałkach[8]. 1 grudnia 1924 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 6. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[9]. W 1925 został przeniesiony do rezerwy w następstwie „ciężkich przejść rodzinnych”[1]. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III i posiadał przydział w rezerwie do 1 pułku ułanów[10].
Olimpijczyk z St. Moritz 1928; startował w piątkach bobslejowych (w latach późniejszych startowały tylko czwórki), gdzie zajął 16. miejsce[11]. Jego partnerami w załodze byli : Antoni Bura, Józef Broel-Plater, Jerzy Potulicki i Jerzy Łucki
Zmarł 26 października 1933 roku w Warszawie. Został pochowany w grobie rodzinnym w Sokołowie[12][13].
Był żonaty z Alicją Halama, z którą miał syna Jana (ur. 27 października 1932)[14].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 167 – 1921[15]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski – 2 maja 1923 „w uznaniu zasług, położonych dla Rzeczypospolitej Polskiej na polu dyplomatycznem”[16][17]
- Krzyż Walecznych dwukrotnie
- Medal Niepodległości – 17 września 1932 roku „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[18]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[1]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[1]
- Medal Zwycięstwa – 1925[19]
Przypisy
- 1 2 3 4 Bardziński Jan. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.51-4184 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-01-16].
- ↑ PKOL ↓, tu podano, że urodził się w 1892 roku.
- ↑ Praca 2022 ↓.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych 1922, R.3 Nr 21, s. 521.
- ↑ Stawecki 2004 ↓, s. 128, 131.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 601, 677, 1547.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 156.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 543, 599.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 732.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 117, 587.
- ↑ Ryszard Wryk, Sport olimpijski w Polsce 1919-1939: biogramy olimpijczyków, Wydawn. Poznańskie 2006, str. 32-33
- ↑ Nekrolog. „Polska Zbrojna”. 299, s. 7, 1933-10-28. Warszawa.
- ↑ Pogrzeb ś.p. ppłk. J. Bardzińskiego. „Polska Zbrojna”. 300, s. 4, 1933-10-29. Warszawa.
- ↑ PKOL ↓.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922, s. 6.
- ↑ Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 22.
- ↑ Monitor Polski Nr 100 z 2 maja 1923. polona.pl. s. 15. [dostęp 2025-04-30].
- ↑ M.P. z 1932 r. Nr 217, poz. 249 (ISAP).
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. Nr 60 z 4 czerwca 1925. polona.pl. s. 301. [dostęp 2025-06-03].
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2018-03-22].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa, 1934. [dostęp 2016-06-11].
- Jerzy Bardziński. Polski Komitet Olimpijski. [dostęp 2018-05-02].
- Piotr Stawecki. Attaché wojskowi Drugiej Rzeczypospolitej. „Przegląd Historyczno-Wojskowy”. 2 (202), s. 107-138, 2004. Warszawa: Dom Wydawniczy Bellona. ISSN 1640-6281.
- Praca zbiorowa: Бардзинский Георгий Иванович. [w:] Офицеры русской императорской армии [on-line]. 22 maja 2022. [dostęp 2025-04-08]. (ros.).