Jerzy Gawin

Syn właściciela firmy Pomoc szkolna, Marcelego Gawina i Janiny z Koszelików. Brat Danuty, sanitariuszki 1. kompanii „Maciek” batalionu „Zośka”.

Uczęszczał do III Męskiego Gimnazjum Miejskiego im. Hugona Kołłątaja przy ul. Śniadeckich. Był w jednej klasie m.in. z Konradem Okolskim, Feliksem Pendelskim i Kazimierzem Łodzińskim. W 1934 wstąpił do 80. Warszawskiej Drużyny Harcerzy Związku Harcerstwa Polskiego.

W 1941 zdał maturę i podjął studia politechniczne.

Po wybuchu II wojny światowej wraz z całą 80. WDH wszedł do Grup Szturmowych Szarych Szeregów.

W 1942 ukończył pierwszy turnus Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty „Agricola” (wraz z m.in. Sławomirem Maciejem Bittnerem, Władysławem Cieplakiem i Stanisławem Broniewskim) i przyjął pseudonim Miecz.

Akcje

• akcja pod Arsenałem (dowódca sekcji „Sten II”, za udział w tej akcji otrzymał po raz pierwszy Krzyż Walecznych)^[1]
• akcja w Celestynowie (zespół uderzeniowy)
• akcja Szosy (dowódca; ostrzelanie niemieckich samochodów na trasie Warszawa–Grójec w nocy z 22 na 23 września 1943)
• akcja pod Pogorzelą (ostrzelanie pociągu urlopowego przewożącego Niemców 23/24 października 1943)
• akcja Jula pod Rogoźnem (przerwanie ruchu kolejowego na linii Rzeszów–Przeworsk 5/6 kwietnia 1944)
• akcja Par. II (szkolenie bojowe w warunkach polowych, baza leśna; czerwiec 1944)

Powstanie warszawskie

W powstaniu warszawskim uczestniczył jako dowódca 1 drużyny plutonu „Felek” kompanii „Rudy” batalionu „Zośka”. Po śmierci Konrada Okolskiego „Kuby” 11 sierpnia 1944 został dowódcą plutonu. Zginął 23 września 1944 prowadząc resztki plutonu i żołnierzy Wojska Polskiego próbujących przebić się z okrążenia przez pozycje niemieckie z Czerniakowa do Śródmieścia^[2]. Jego ciała nie odnaleziono.