Jerzy Jasiewicz
 | |
 major kawalerii | |
| Data i miejsce urodzenia |
24 listopada 1900 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
17 maja 1979 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1918–1945 |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki |
Armia Ochotnicza, |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
    | |
Jerzy Jasiewicz (ur. 24 listopada 1900 w Łomży, zm. 17 maja 1979 w Warszawie) – major kawalerii Wojska Polskiego, dwukrotny kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Jerzy Jasiewicz urodził się 24 listopada 1900 roku w Łomży, w rodzinie Stanisława herbu Rawicz (1850–1917) i Jadwigi Dunin-Brzezińskiej[1] herbu Łabędź (1870–1956), jako szósty z dziewięciorga rodzeństwa. Był młodszym bratem pułkownika Wincentego Jasiewicza.
W 1918 roku ukończył Korpus Kadetów w Połtawie[2][3]. Walczył w Armii Ochotniczej Denikina[3].
16 czerwca 1920 roku został przyjęty do Wojska Polskiego[4] i przydzielony do 2 pułku Ułanów Grochowskich[5]. Podczas wojny polsko-bolszewickiej, w dniach 10–11 października 1920 roku w walkach pod wsią Baranowska Rudnia okrążony z oddziałem, przedostał się do pułku, wywołując zamieszanie w szeregach nieprzyjaciela i powstrzymując jego kontratak[6][3]. Został za to odznaczony krzyżem „Virtuti Militari” V klasy[7].
Od 14 lutego do 21 czerwca 1921 roku był słuchaczem 38. klasy Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie[8]. 3 marca 1922 roku Naczelnik Państwa i Naczelny Wódz mianował go podporucznikiem z dniem 1 listopada 1921 roku w korpusie oficerów jazdy i wcielił do 2 pułku Ułanów Grochowskich[9]. 17 listopada 1923 roku został awansowany do stopnia porucznika. W 1926 roku został wyznaczony na stanowisko instruktora w Szkole Podoficerów Zawodowych Kawalerii w Jaworowie[3]. 23 sierpnia 1929 roku otrzymał przeniesienie do 3 pułku Ułanów Śląskich w Tarnowskich Górach[10]. We wrześniu 1930 roku został przeniesiony do 1 dywizjonu samochodów pancernych w Brześciu[11], a z dniem 1 września 1931 roku do 4 dywizjonu pancernego w Brześciu[12]. 17 grudnia 1931 roku został awansowany do stopnia rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 roku i 23. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[13]. Od 1934 roku dowódca szwadronu w 12 pułku Ułanów Podolskich[14]. W lipcu 1938 roku został przeniesiony do dywizjonu rozpoznawczego 10 Brygady Kawalerii[3] w Rzeszowie na stanowisko dowódcy szwadronu strzeleckiego. W grudniu 1938 roku został przesunięty na stanowisko zastępcy dowódcy dywizjonu[15]. Na majora awansował ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 roku. W sierpniu 1939 roku został instruktorem w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu[3].
Podczas wojny obronnej 1939 dowodził oddziałem wydzielonym grupy kawalerii płk. Tadeusza Komorowskiego[3]. Za udział w walkach wrześniowych 11 listopada 1948 roku został odznaczony przez Biuro Kapituły Virtuti Militari w Londynie Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari[3]. Ciężko ranny, trafił do szpitala, a od 1941 przebywał w obozach jenieckich[3]. Najpierw w Stalagu XXI-A a następnie w Oflagu II C Woldenberg, nr jeniecki 6933[16]. W styczniu 1945 opuścił oflag. Przeniesiony do rezerwy, osiadł w Gnieźnie, a w 1963 roku w Warszawie[3], gdzie zmarł i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 346 wprost-1-6)[17].
Od 1926 był żonaty z Wandą z Maciejewskich i miał dwie córki: Hannę (ur. 3 maja 1927) i Janinę Teresę (ur. 29 marca 1929)[2].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari[3]
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1477 – 30 czerwca 1921[7][1][3]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[2]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[2]
Przypisy
- 1 2 Kolekcja ↓, s. 1.
- 1 2 3 4 Kolekcja ↓, s. 3.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Polak (red.) 1991 ↓, s. 57.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 5.
- ↑ Polak (red.) 1991 ↓, s. 57 – tu wskazano, że do WP wstąpił 25 lipca 1920 roku.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 6.
- 1 2 Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 16 lipca 1921, s. 1148.
- ↑ Księga pamiątkowa 1830 – 29 XI 1930. Szkice z dziejów szkół piechoty polskiej, Szkoła Podchorążych Piechoty, Ostrów-Komorowo 1930, s. 461.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 25 marca 1922 roku, s. 242.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 sierpnia 1929 roku, s. 295.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 298.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 348.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 18 grudnia 1931 roku, s. 401.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 161.
- ↑ Nowak 1999 ↓, s. 13, 27, 33.
- ↑ straty osobowe - Szukaj w bazie [online], www.straty.pl [dostęp 2018-10-06] (pol.).
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: ELEONORA KOWALEWSKA, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2019-11-19].
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2018-03-11].
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1.
- Eugeniusz P. Nowak: Dywizjon Rozpoznawczy 10 Brygady Kawalerii 1938-1939. Kraków: Towarzystwo Przyjaciół Historii, 1999. ISBN 83-912784-0-9.
- Jasiewicz Jerzy. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari; I.482.90-8575 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-03-09].