Jerzy Klamka
| Data i miejsce urodzenia |
31 maja 1944 |
|---|---|
| Profesor nauk technicznych | |
| Specjalność: automatyka, matematyka, informatyka | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
21 czerwca 1974 – automatyka |
| 2. doktorat |
1978 – matematyka |
| Habilitacja |
1981 – automatyka |
| Profesura |
26 października 1990 |
| Polska Akademia Nauk | |
| Status |
członek rzeczywisty |
| Funkcja Jednostka PAN |
Prezes (2010–2014) |
| Doktor honoris causa Politechnika Białostocka – 2014 | |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia |
Politechnika Śląska |
| Okres zatrudn. |
od 1968 |
| Zastępca Dyrektora | |
| Instytut |
Automatyki PŚl. |
| Okres spraw. |
1982–2006 |
| Zastępca Dyrektora | |
| Instytut |
Informatyki Teoretycznej i Stosowanej PAN |
| Okres spraw. |
2007–2019 |
| Odznaczenia | |
   | |
Jerzy Klamka (ur. 31 maja 1944 w Libiążu) – polski automatyk, specjalista w zakresie sterowalności, obserwowalności oraz stabilności układów dynamicznych, profesor nauk technicznych, profesor zwyczajny w Politechnice Śląskiej, członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk, prezes Oddziału PAN w Katowicach w kadencji 2010–2014.
Życiorys
W 1968 ukończył z wyróżnieniem studia na Wydziale Automatyki Politechniki Śląskiej, a w 1971 również z wyróżnieniem na kierunku matematyka na Wydziale Matematyki Fizyki i Chemii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. W 1974 na Politechnice Śląskiej obronił z wyróżnieniem doktorat z automatyki na podstawie pracy pt. Zastosowanie kanonicznej formy Jordana do badania sterowalności (promotor: prof. dr inż. Jerzy Siwiński)[1]. Drugi doktorat z wyróżnieniem, z matematyki, obronił w 1978 na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. W 1981 uzyskał stopień doktora habilitowanego w dyscyplinie automatyka, a w 1990 tytuł naukowy profesora[2]. W latach 1982–2006 był zastępcą Dyrektora Instytutu Automatyki na Wydziale Automatyki, Elektroniki i Informatyki Politechniki Śląskiej[3][4].
W 2002 został członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk, a w 2010 członkiem rzeczywistym. Od roku 2007 jest członkiem prezydium Oddziału PAN w Katowicach, a w kadencji 2010–2014 pełnił funkcję prezesa tego oddziału. Jest także członkiem Komitetu Automatyki i Robotyki PAN oraz członkiem Komitetu Informatyki PAN (obydwa w ramach Wydziału IV Nauk Technicznych PAN). W latach 1997–2016 był członkiem Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, sprawując funkcję członka Komisji ds. Stopni i Tytułów w Sekcji VI - Nauk Technicznych. W 2007 objął funkcję zastępcy dyrektora ds. naukowych w Instytucie Informatyki Teoretycznej i Stosowanej PAN w Gliwicach[5][3].
Dorobek naukowy
Specjalizuje się w teorii regulacji, w szczególności w zakresie teorii optymalnego sterowania ciągłymi i dyskretnymi układami dynamicznymi, zagadnieniami sterowalności, obserwowalności i stabilności liniowych i nieliniowych układów dynamicznych. Jest autorem kilkudziesięciu prac z teorii sterowania, w tym kilku monografii. Wypromował 15 doktorów nauk[3].
Jest członkiem licznych krajowych i międzynarodowych organizacji i towarzystw naukowych, w tym Polskiego Towarzystwa Matematycznego oraz American Mathematical Society. Pełni rolę członka rad redakcyjnych oraz recenzenta wielu renomowanych czasopism, wśród których są Bulletin of the Polish Academy of Sciences. Technical Sciences, International Journal of Applied Mathematics and Computer Sciences, Archives of Control Sciences, Pomiary, Automatyka, Kontrola i inne.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1997)[6]
- Złoty Krzyż Zasługi (1989)[7]
- Medal Komisji Edukacji Narodowej
- Odznaka „Zasłużonemu dla Politechniki Śląskiej”
Nagrody i wyróżnienia
- Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki indywidualna III stopnia za osiągnięcia w dziedzinie badań naukowych (1980)[8]
- Nagroda Rektora Politechniki Śląskiej
- Nagroda Ministra Edukacji Narodowej za monografię pt. Sterowalność układów dynamicznych (1991)[9]
- Nagroda indywidualna im. H. Steinhausa Polskiego Towarzystwa Matematycznego (1994)[3]
- tytuł doktora honoris causa Politechniki Białostockiej (20 lutego 2014)[10]
- Nagroda Prezesa Rady Ministrów za wybitny dorobek naukowy (2017)[11]
Przypisy
- ↑ Politechnika Śląska im. Wincentego Pstrowskiego w Gliwicach 1974–1975. Gliwice: Politechnika Śląska, 1975, s. 66. [dostęp 2026-06-10].
- ↑ Stopnie, tytuły. „Diariusz Politechniki Śląskiej”. Nr 1 (24), s. 8, październik 1990. Gliwice: Politechnika Śląska. [dostęp 2026-06-06].
- 1 2 3 4 Członkowie rzeczywiści PAN. Polska Akademia Nauk. [dostęp 2013-11-11]. (pol.).
- ↑ Jerzy Klamka. Pomiary Automatyka Kontrola. [dostęp 2013-11-11]. (pol.).
- ↑ Jerzy Klamka, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2013-11-11].
- ↑ M.P. z 1997 r. Nr 86, poz. 869 (ISAP)
- ↑ Odznaczenia, nagrody. „Diariusz Politechniki Śląskiej”. Nr 1 (12), s. 5, październik 1989. Gliwice: Politechnika Śląska. ISSN 1734-9605. [dostęp 2026-05-18].
- ↑ Politechnika Śląska im. Wincentego Pstrowskiego w Gliwicach 1980–1981. Gliwice: Politechnika Śląska, 1981, s. 382. [dostęp 2026-08-20].
- ↑ Nowy Rok Akademicki - nadzieje i obawy. „Z Życia Politechniki Śląskiej”. Nr 1, s. 3, października 1991. Gliwice: Politechnika Śląska. ISSN 1734-9613. [dostęp 2026-06-17].
- ↑ Tytuł Doktora Honoris Causa dla Profesora Jerzego Klamki. Aktualności Politechniki Białostockiej. [dostęp 2013-11-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-03-01)]. (pol.).
- ↑ 44 nagrody Prezesa Rady Ministrów dla najwybitniejszych naukowców. Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego. [dostęp 2017-12-30]. (pol.).
Linki zewnętrzne
- Jerzy Klamka, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2013-11-11].