Jerzy Kopania
| Data i miejsce urodzenia |
4 września 1945 |
|---|---|
| Poseł I kadencji Sejmu | |
| Okres |
od 25 listopada 1991 |
| Przynależność polityczna | |
| Odznaczenia | |
 | |
Jerzy Marian Kopania (ur. 4 września 1945 w Kutnie) – polski historyk filozofii, bioetyk, tłumacz, nauczyciel akademicki, poseł na Sejm I kadencji.
Życiorys
Studiował w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Poznaniu. Na piątym roku studiów, na skutek wyniku udziału w wydarzeniach marcowych w 1968, został skazany na karę pozbawienia wolności i relegowany z uczelni[1]. W 1972 ukończył studia na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, specjalizując się w filozofii i semiotyce. Po studiach zajął się pracą naukową, uzyskał stopień doktora, w 1989 doktora habilitowanego w oparciu o rozprawę zatytułowaną Funkcje poznawcze Descartesa teorii idei. W 2004 otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych. Był m.in. dziekanem Wydziału Humanistycznego białostockiej filii Uniwersytetu Warszawskiego. Został kierownikiem Katedry Bioetyki i Antropologii Filozoficznej na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu w Białymstoku. Był też rektorem Wyższej Szkoły Administracji Publicznej w Białymstoku w latach 2007–2012 oraz kierownikiem Katedry Filozofii i Kulturoznawstwa na tej uczelni. Wchodził w skład Komitetu Nauk Filozoficznych PAN. Został też profesorem białostockiego Wydziału Sztuki Lalkarskiej Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Opublikował kilkadziesiąt prac naukowych i artykułów, przełożył także na język polski m.in. dzieła René Descartesa.
Był członkiem założycielem Ruchu Obywatelskiego Akcja Demokratyczna, następnie został członkiem rady krajowej i przewodniczącym rady regionalnej Unii Demokratycznej[2]. Był posłem na Sejm I kadencji z ramienia UD (1991–1993) oraz radnym sejmiku podlaskiego z listy Unii Wolności (1998–2002).
Odznaczenia
W 2008 prezydent Lech Kaczyński odznaczył go Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[3].
Publikacje
Książkowe
- Szkice kartezjańskie, 2009.
- Boski sen o stworzeniu świata: szkice filozoficzno-teologiczne, 2003.
- Bezsilne piękno rozumu: szkice filozoficzno-literackie, 2002.
- Etyczny wymiar cielesności, 2002.
- Descartes i Kant o użyteczności poznawczej języka naturalnego, 1996.
- Ludzkie oblicza Boskiej Prawdy, 1995.
- W poszukiwaniu sensu istnienia: filozofia i etyka dla kl. I szkoły ponadpodstawowej, 1992.
- Funkcje poznawcze Descartesa teorii idei, 1988.
Tłumaczenia
- Zarzuty i odpowiedzi późniejsze (René Descartes), 2005.
- Korespondencja z Antoine’em Arnauldem (Gottfried W. Leibniz, współautor tłum.), 1998.
- Listy do Regiusa; Uwagi o pewnym pisemku (René Descartes), 1996.
- Listy do księżniczki Elżbiety (René Descartes), 1995.
- Rozprawa fizykalna o mowie (Gerauld de Cordemoy, współautor tłum.), 1993.
- Powszechna gramatyka racjonalna (gramatyka z Port-Royal) (Antoine Arnauld, Claude Lancelot, współautor tłum.), 1991.
Przypisy
- ↑ Marzec 1968 w Wielkopolsce. Poznań: Instytut Pamięci Narodowej, Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, 2006, s. 10, 34, 36.
- ↑ Kto jest kim w polityce polskiej. Warszawa: PAI, 1993, s. 141. ISBN 83-223-2645-9.
- ↑ M.P. z 2008 r. Nr 71, poz. 646 (ISAP)
Bibliografia
- Strona sejmowa posła I kadencji. [dostęp 2020-05-17].
- Prof. dr hab. Jerzy Marian Kopania, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2008-10-05].
- Małgorzata Ciszewska. Wydziedziczeni ze spokoju. Jerzego Kopani poszukiwania prawdy. „Przegląd Artystyczno-Literacki”. Nr 11 (105), s. 35–39, 2000.