Jerzy Markowski

W 1968 ukończył technikum górnicze i podjął pracę w kopalni, dochodząc przez kolejne szczeble do stanowiska dyrektora KWK Budryk. Był m.in. przez czternaście lat czynnym ratownikiem górniczym. W 1976 ukończył studia na Wydziale Górniczym Politechniki Śląskiej, na tej samej uczelni obronił w 1986 doktorat w zakresie nauk technicznych. Zajmował później stanowisko prezesa firmy transportowo-logistycznej.

W latach 2020–2023 pełnił funkcję prezesa Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa^[1][2].

Wieloletni członek PZPR, później należał do Socjaldemokracji RP. Od 1999 działa w Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Od 20 marca 1995 do 31 grudnia 1996 pełnił funkcję sekretarza stanu w Ministerstwie Przemysłu i Handlu, od lipca 1995 jednocześnie był pełnomocnikiem rządu ds. realizacji restrukturyzacji górnictwa węgla kamiennego. Od stycznia do października 1997 był wiceministrem gospodarki w randze podsekretarza stanu^[3].

W latach 1997–2005 przez dwie kadencje pełnił mandat senatora, w 1997 został wybrany w województwie katowickim, w 2001 wybrany w okręgu gliwickim. W Senacie V kadencji przewodniczył Komisji Gospodarki i Finansów Publicznych. W 2005, 2007 i 2011 bez powodzenia kandydował ponownie do Senatu.

W 2004, 2009^[4] i 2014^[5] bezskutecznie kandydował z listy SLD-UP w wyborach do Parlamentu Europejskiego. W 2023 wystartował kolejny raz do Senatu jako bezpartyjny kandydat z ramienia własnego komitetu, również nie uzyskując wówczas mandatu^[6].