Jerzy Myszkowski

Jerzy Myszkowski
Herb
Jastrzębiec
Rodzina

Myszkowscy herbu Jastrzębiec

Data i miejsce urodzenia

17 listopada 1895
Stubno

Data i miejsce śmierci

9–11 kwietnia 1940
Katyń

Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920–1941) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939

Jerzy Myszkowski, ps. Jastrzębiec (ur. 17 listopada 1895 w Stubnie, zm. 9–11 kwietnia 1940 w Katyniu) – polski ziemianin, działacz niepodległościowy, oficer kawalerii rezerwy Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Syn Józefa h. Jastrzębiec (1857–1925) i Jadwigi z Marszałkowiczów (1870–1921), urodzony 17 listopada 1895 w Stubnie, w ówczesnym powiecie przemyskim Królestwa Galicji i Lodomerii[1][2][3][4]. Był bratem Ludwika (1893–1942), działacza niepodległościowego, odznaczonego Medalem Niepodległości, ofiary KL Auschwitz i Zofii (1894–1975)[4][3][5][6]. Dzieciństwo spędził w rodzinnej posiadłości w Tymbarku[3]. W 1914 zdał egzamin dojrzałości w c. k. Gimnazjum III w Krakowie[2][7].

W sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich[2]. Kampanię w Karpatach odbył w szeregach 3 szwadronu kawalerii[8]. W 1915 został przeniesiony do 6 szwadronu kawalerii, z którym odbył kampanię wołyńską[8]. W 1917 ukończył trzymiesięczny oficerski kurs taborów[8]. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) służył w 2 pułku ułanów Polskiego Korpusu Posiłkowego[3]. Po bitwie pod Rarańczą (15–16 lutego 1918) został internowany w Żurawicy, a następnie wcielony do armii austro-węgierskiej i wysłany na front włoski do Udine[3]. W 1918 zbiegł i przebywał w majątku rodzinnym na Kielecczyźnie[3].

Od listopada w Wojsku Polskim[8]. 18 marca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich służący w 2 pułku szwoleżerów został mianowany z dniem 1 marca 1919 podporucznikiem kawalerii[9]. 7 czerwca 1919 został przydzielony do Głównego Kwatermistrzostwa Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego[10]. W czasie wojny z bolszewikami walczył w 2 pułku szwoleżerów[3]. 10 listopada 1921 został awansowany na porucznika[8]. 31 grudnia tego roku został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 2 pułku szwoleżerów[8][11][12][13][14]. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 559. lokatą w korpusie oficerów rezerwy jazdy[15][16]. W 1927 odbył ćwiczenia w macierzystym pułku na stanowisku dowódcy plutonu[8]. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Rawa Ruska i posiadał przydział w rezerwie do 6 pułku strzelców konnych w Żółkwi[17]. W 1936, po ukończeniu 40 roku życia, został przydzielony w rezerwie do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VI[2]. Do wybuchu II wojny światowej gospodarował w majątku Łuczyce[8].

W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie w Kozielsku[18]. Między 7 a 9 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego[18]. Między 9 a 11 kwietnia 1940 zamordowany w Katyniu i tam pogrzebany[18]. Od 28 lipca 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

Był żonaty z Julią z Paszkiewiczów[1][8].

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień kapitana[19]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 420.
  2. 1 2 3 4 Kiński 1997 ↓, s. 381.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Janusz Cisek, Ewa Kozłowska, Łukasz Wieczorek: Myszkowski Jerzy, ps. „Jastrzębiec”. [w:] Słownik Legionistów Polskich 1914-1918 [on-line]. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2025-12-03].
  4. 1 2 Maria Minakowska: Jerzy Myszkowski h. Jastrzębiec. [w:] Wielka genealogia Minakowskiej (Wielcy.pl) [on-line]. Dr Minakowska Publikacje Elektroniczne. [dostęp 2025-12-03].
  5. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-12-03].
  6. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-12-03].
  7. ↑ Sprawozdanie 1913 ↓, s. 147, w roku szkolnym 1912/1913 ukończył naukę w klasie VIIb.
  8. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Kiński 1997 ↓, s. 382.
  9. ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 36 z 1 kwietnia 1919, poz. 1148.
  10. ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 70 z 26 czerwca 1919, poz. 2259.
  11. ↑ Pierwsza lista 1921 ↓, s. 3, jazda.
  12. ↑ Spis oficerów rezerwy 1922 ↓, s. 195.
  13. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 598.
  14. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 540.
  15. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 700.
  16. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 622.
  17. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 119, 609.
  18. 1 2 3 Убиты в Катыни 2015 ↓, s. 530.
  19. ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  20. ↑ M.P. z 1932 r. Nr 245, poz. 270 (ISAP)
  21. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-12-03].
  22. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-12-03].
  23. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 31 z 16 września 1922, s. 701.
  24. ↑ Zarządzenie Ministra Spraw Wojskowych Nr 1/86 w sprawie nadania odznaki pamiątkowej „Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939”. „Dziennik Ustaw RP”. 2, s. 30, 1986-04-10. Londyn: Minister Sprawiedliwości..
  25. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-12-03].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.