Jerzy Narymuntowicz
 anm. portret, 1709, Zamek Królewski na Wawelu | |
 Herb Jerzego Narymuntowicza | |
| książę bełski | |
| Okres | |
|---|---|
| Poprzednik | |
| Następca |
Władysław Opolczyk |
| Okres | |
| Poprzednik |
Władysław Opolczyk |
| Następca | |
| książę chełmski | |
| Okres | |
| Poprzednik | |
| Następca |
Jerzy Andrzej |
| Dane biograficzne | |
| Dynastia | |
| Data urodzenia |
ok. 1326, być może niedługo wcześniej |
| Data śmierci |
1398 lub wkrótce potem |
| Ojciec | |
| Matka |
Anna Elżbieta Wasylewna |
| Rodzeństwo |
Aleksander Narymuntowic, |
| Dzieci |
Roman Juriewicz, |
Jerzy Narymuntowicz (łac. Georgius, ukr. Юрій Наримунтович, lit. Jurgis Narimantaitis; ur. ok. 1326, być może niedługo wcześniej, zm. 1398 lub wkrótce potem) – książę litewski na Bełzie (dowodnie w latach 1352–1377 i prawdopodobnie 1382–1387) i Chełmie (dowodnie w latach 1359–1377), następnie prawdopodobnie na Pińsku (w latach 90. XIV w.), najpewniej trzeci w kolejności syn Narymunta[a][1], z dynastii Giedyminowiczów[2].
Życiorys
W 1352 r. Jerzy Narymuntowicz skutecznie bronił Bełz przeciwko wojskom polsko-węgierskim Ludwika I, którego zwierzchność jednak formalnie uznał. Na mocy rozejmu Jerzy otrzymał Krzemieniec, który miał być kondominium polsko-litewskim. W 1366 r. jako książę bełski i chełmski uznał się wasalem króla polskiego Kazimierza III, od którego otrzymał zajęte przez Polaków księstwo chełmskie. Po śmierci króla Jerzy Narymuntowicz zerwał stosunki z Polską (1370). W 1376 wziął udział w wyprawie Kiejstuta i Lubarta, która spustoszyła Małopolskę, docierając pod Sandomierz i Tarnów. W następnym roku jednak w wyniku karnej wyprawy wojsk Ludwika Węgierskiego utracił swoje posiadłości, otrzymując jedynie włość lubaczowską. W l. 1378-79 przebywał na Węgrzech. W miesiącach zimowych 1379/1380 Jerzy, który pozostawał w opozycji do Ludwika, przebywał krótko w Nowogrodzie Wielkim, być może wysłany tam przez wielkiego księcia litewskiego Jagiełłę, by objąć, być może na podstawie układów ojca Narymunta z miastem z 1333, swoje prawdopodobne patrymonium[3][4]. Chociaż mieszczanie dobrze przyjęli księcia, to jednak pozostali wierni księciu moskiewskiemu, zmuszając go do wysłania poselstwa do Moskwy (na czele z władyką Aleksym)[1]. W 1386 r. uczestniczył w ceremonii koronacji Władysława Jagiełły w Krakowie. W 1388 przeszedł na stronę Krzyżaków. Po zakończeniu wojny halickiej w 1392 związany z Witoldem.
Niekiedy przyjmuje się, że podpisał traktat pokojowy na wyspie Salin jako Jerzy Nos Wasylewicz Narymuntowicz, książę piński.
Uwagi
- ↑ Dawniej, m.in. przez Leszka Podhorodeckiego, błędnie określany przyrodnim bratem Władysława Jagiełły.
Przypisy
- 1 2 Podhorodecki 2008 ↓, s. 88.
- ↑ Tęgowski 1999 ↓, s. 34–37.
- ↑ Krupa 1993 ↓, s. 35.
- ↑ Tęgowski 1999 ↓, s. 35, przyp. 103.
Bibliografia
- Katarzyna Krupa. Książęta litewscy w Nowogrodzie Wielkim do 1430 roku. „Kwartalnik Historyczny”. R. 100 (nr 1), s. 29–46, 1993.
- Leszek Podhorodecki: Kulikowe Pole 1380. Wyd. 2. Warszawa: DW „Bellona”, 2008. ISBN 978-83-11-11040-3.
- Jan Tęgowski: Jerzy. W: Tegoż: Pierwsze pokolenia Giedyminowiczów. Poznań: Wyd. Hist., 1999, s. 34–37. ISBN 83-913563-1-0.
Linki zewnętrzne
- Jerzy Narymuntowicz, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2012-06-06].