Jerzy Nowaczyk

Jerzy Nowaczyk

Data i miejsce urodzenia	5 września 1926 Konin
Data i miejsce śmierci	30 kwietnia 2026 Zielona Góra
Proboszcz Parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Zielonej Górze
Okres sprawowania	1980–2002 (do 1987 Parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny)
Wyznanie	katolicyzm
Kościół	rzymskokatolicki
Prezbiterat	20 grudnia 1958
Odznaczenia

Jerzy Sławomir Nowaczyk^[1] (ur. 5 września 1926 w Koninie, zm. 30 kwietnia 2026 w Zielonej Górze) – polski duchowny rzymskokatolicki, proboszcz Parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Zielonej Górze w latach 1980–2002 (do 1987 Parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny).

Urodził się 5 września 1926 w Koninie^[2] w rodzinie urzędnika Stanisława i nauczycielki Leokadii z domu Hofman^[3.1]. W czerwcu 1939 został przyjęty do Gimnazjum im. Tadeusza Kościuszki w Koninie, jednak w grudniu tego samego roku wraz z rodziną został wysiedlony do Generalnego Gubernatorstwa^[4]. Podczas wojny uczestniczył w kursach tajnego nauczania^[5]. W 1944 razem z bratem został zatrzymany przez żandarmerię niemiecką. Miał być wywieziony na roboty do Niemiec, jednakże ze względu na sytuację na froncie wschodnim został zwolniony^[3.2]. Do Konina powrócił w marcu 1945^[4], gdzie zdał maturę^[5]. W 1946 rozpoczął studia na Wydziale Matematyczno-Fizycznym Uniwersytetu Poznańskiego, następnie przeniósł się na Wydział Elektryczny Szkoły Inżynierskiej w Poznaniu, gdzie w 1950 uzyskał tytuł inżyniera elektryka. Został zatrudniony w Zjednoczeniu Energetycznym Okręgu Zachodniego w Poznaniu^[3.2]. Od 1953 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Gościkowie-Paradyżu^[4]. 20 grudnia 1958 w katedrze gorzowskiej został wyświęcony na prezbitera przez biskupa Wilhelma Plutę^[5].

W latach 1959–1963 był wikariuszem w Parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Świata w Stargardzie Szczecińskim. Nauczał religii uczniów w szkołach podstawowych w Strachocinie i Tychowie oraz w szkołach średnich w Stargardzie Szczecińskim^[3.2]. W latach 1963–1970 pracował jako wikariusz w Parafii Najświętszego Zbawiciela w Zielonej Górze^[4]. W latach 1966–1986^[3.3] pełnił funkcję duszpasterza akademickiego w Zielonej Górze^[5]. W latach 1970–1974 był wikariuszem Parafii św. Jadwigi w Zielonej Górze^[5] i kierował filią parafii w Kaplicy Narodzenia Najświętszej Maryi Panny na Winnicy^[3.4]. Po erygowaniu parafii w 1974 został jej tymczasowym proboszczem administratorem^[3.4]. Dopiero w 1980 władze komunistyczne wyraziły zgodę na objęcie przez niego urzędu proboszcza. W latach 1980–2000 doprowadził do wybudowania i wyposażenia kościoła parafialnego. W międzyczasie w 1987 parafia zmieniła nazwę na Podwyższenia Krzyża Świętego. Proboszczem parafii był do 2002. W latach 1988–2002 pełnił funkcję dziekana dekanatu Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Zielonej Górze^[4]. Ponadto od 1986 był kapelanem Klubu Inteligencji Katolickiej w Zielonej Górze^[3.5], w latach 1994–1996 asystentem diecezjalnym Akcji Katolickiej, a w latach 1997–1999 kapelanem NSZZ „Solidarność” (1997-1999)^[6]. W 1987 otrzymał godność kapelana honorowego Jego Świątobliwości, a w 2001 został kanonikiem Kapituły Katedralnej w Gorzowie Wielkopolskim^[2].

W okresie PRL był inwigilowany przez funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa^[3.5]. Za prowadzoną działalność duszpasterską został zakwalifikowany przez komunistów do duchownych wrogich wobec systemu^[3.6]. Był szykanowany karami nakładanymi przez kolegia karno-administracyjne oraz wstrzymywaniem decyzji administracyjnych dotyczących budowanego przez niego kościoła^[3.7].

Zmarł 30 kwietnia 2026 w Zielonej Górze^[6]. 5 maja 2026 został pochowany w grobie obok Kościoła Podwyższenia Krzyża Świętego w Zielonej Górze^[7].

W 2009 prezydent RP Lech Kaczyński nadał mu Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski^[8][2], a w 2018 prezydent RP Andrzej Duda Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski^[1][2].

W 2019 otrzymał honorowe obywatelstwo Zielonej Góry^[9].