Jerzy Suwiński

Jerzy Suwiński

Państwo działania	Polska
Data i miejsce urodzenia	11 marca 1939 Bydgoszcz
Data śmierci	4 sierpnia 2017
Profesor dr hab. inż.
Specjalność: chemia
Alma Mater	Politechnika Śląska
Doktorat	27 listopada 1968
Habilitacja	20 czerwca 1978
Profesura	1 kwietnia 1990
prodziekan
Wydział	Chemiczny
Okres spraw.	1984–1987
dziekan
Wydział	Chemiczny
Okres spraw.	1990–1996, 2002–2008
Odznaczenia

Jerzy Suwiński (ur. 11 marca 1939 w Bydgoszczy^[1], zm. 4 sierpnia 2017) – polski chemik, prof. dr hab. inż., Honorowy Profesor Politechniki Śląskiej w Gliwicach.

Syn Jerzego^[2]. Ukończył w 1961 r. Wydział Chemiczny Politechniki Śląskiej w Gliwicach, uzyskując stopień naukowy magistra inżyniera chemii^[1]. Po obronie (27 listopada 1968 r.) pracy pt. Badania reakcji oksymowania α, β-nienasyconych związków karbonylowych (promotor: prof. dr inż. Czesława Troszkiewicz) otrzymał stopień doktora nauk technicznych^[3]. 20 czerwca 1978 r. za rozprawę pt. Studia nad syntezą układów heterocyklicznych z niektórych pochodnych hydroksyloaminy i hydrazyny uzyskał stopień doktora habilitowanego^[4]. Tytuł naukowy profesora zwyczajnego został nadany przez Prezydenta RP z dniem 1 kwietnia 1990 r.^[5]

Od 1961 do 2013 r. związany był zawodowo z Wydziałem Chemicznym Politechniki Śląskiej. Zatrudniony w Katedrze Chemii Organicznej jako asystent (1961–1962)^[1][6], starszy asystent (1963–1969)^{[7][8][9][10][11]}, w Katedrze Chemii i Technologii Organicznej jako adiunkt (1970–1979)^{[12][13][14][15][16][17][18][4]}, docent (1980)^[19].

Od 28 sierpnia 1973 do 28 lipca 1974 r. przebywał na stypendium the British Council School of Chemical Sciences, Uniwersity of East England Norwich^[15].

Na Uczelni pełnił funkcje organizacyjne: kierownika Zakładu Chemii Organicznej (1990–2006), dyrektora Instytutu Chemii i Technologii Organicznej (1999–2002), prodziekana Wydziału Chemicznego (1984–1987), dziekana Wydziału Chemicznego (1990–1996 i 2002–2008), członka Senatu (1990–2008)^[20].

Od 2012 r. pracował w Centrum Materiałów Polimerowych i Węglowych PAN w Zabrzu^[20].

Był wykładowcą i profesorem wizytującym uczelni zagranicznych: Uniwersytet Boloński, Uniwersytet Campinas, Słowacki Uniwersytet Techniczny w Bratysławie, Uniwersytet „La Sapienza” w Rzymie, Uniwersytet w Rennes, IUT Lannion, Uniwersytet IUT w Nantes, Northwest i w innych stanowych uniwersytetach Missouri, Uniwersytet w Sao Paulo, Rio de Janeiro-Niteroi, Uniwersytet w Essen, Utah State University, Logan^[20].

Był członkiem Rady Naukowej Centrum Polimerów (1993–2002) i Centrum Materiałów Polimerowych i Węglowych PAN w Zabrzu (od 2005), Rady Naukowej Instytutu Chemii Organicznej PAN w Warszawie (1993–2005), Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego (1999–2002)^[20].

Był cenionym specjalistą w zakresie chemii organicznej, mechanizmów reakcji organicznych i technik spektroskopowych^[21].

Uchwałą Senatu Politechniki Śląskiej z dnia 1 października 2014 r. otrzymał tytuł Honorowego Profesora Politechniki Śląskiej^[22].

Pochowany 10 sierpnia 2017 r. na cmentarzu komunalnym Centralnym w Gliwicach^[23] (sektor A9-D-2)^[24].

• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1998)^[2]
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
• Złoty Krzyż Zasługi
• Medal Komisji Edukacji Narodowej
• Odznaka Zasłużony dla Politechniki Śląskiej

Źródło:^[21][20].

• Nagroda Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego indywidualna stopnia III w dziedzinie nauki (1969)^[12]
• Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki zespołowa stopnia III za szczególnie ważne i twórcze osiągnięcia (1974)^[15]
• Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki zespołowa II stopnia za osiągnięcia w dziedzinie badań naukowych (1975)^[17]
• Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki indywidualna III stopnia za osiągnięcia w dziedzinie badań naukowych (1980)^[19]