John Barrymore

John Barrymore
Ilustracja
John Barrymore (1918)
Imię i nazwisko

John Sidney Blyth

Data i miejsce urodzenia

15 lutego 1882
Filadelfia

Data i miejsce śmierci

29 maja 1942
Los Angeles

Zawód

aktor

Współmałżonek

Katherine Corri Harris
(1910–1917; rozwód)
Blanche Oelrichs
(1920–1928; rozwód)
Dolores Costello
(1928–1934; rozwód)
Elaine Barrie
(1936–1940; rozwód)

Lata aktywności

1903–1942

John Barrymore, właśc. John Sidney Blyth (ur. 15 lutego 1882 w Filadelfii, zm. 29 maja 1942 w Los Angeles[1]) – amerykański aktor, występujący w repertuarze szekspirowskim, który wsławił się rolą Hamleta.

8 lutego 1960 otrzymał własną gwiazdę w Alei Gwiazd w Los Angeles znajdującą się przy 6667 Hollywood Boulevard[2][3].

Życiorys

Pochodził z rodziny aktorskiej. Urodził się w Filadelfii jako syn Maurice’a Barrymore i Georgiany Emmy Drew[4]. Podobnie jak jego brat Lionel i siostra Ethel, zamierzał oderwać się od rodzinnej tradycji teatralnej i stać się artystą w stylu Gustave Doré, jednak gdy ojciec zachorował na syfilis, postanowił rozpocząć karierę aktorską, upatrując w tym większej szansy na duży zarobek[5]. Gdy miał 13 lat, zaczął naukę w jezuickiej szkole w Waszyngtonie[6].

Grał na Broadwayu w sztukach: Glad of It (1903–1904), Pantaloon / Alice Sit-by-the-Fire (1905–1906), His Excellency the Governor (1907), The Boys of Company "B" (1907), Toddles (1908), Stubborn Cinderella (1909), Łowca fortun (The Fortune Hunter, 1909–1910), Wujek Sam (Uncle Sam, 1911) czy A Slice of Life (1912)[7]. Jego najbardziej znaną rolą na Broadwayu przez wiele lat był pijany operator sieci bezprzewodowej w farsie Dyktator (The Dictator, 1904). Wsławił się na Broadwayu rolą Ryszarda III (1920) i Hamleta (1923)[8]; nawet brytyjscy widzowie okrzyknęli, że była to jedna z najlepszych, jeśli nie najlepsza interpretacja melancholii Duńczyka[9].

Jako aktor filmowy zadebiutował rolą Beresforda Krugera w niemej komedii romantycznej Jamesa Searle’a Dawleya An American Citizen (1913), a po udanym debiucie zagrał jeszcze w dziewięciu filmach wytwórni Famous Players Film Company, m.in. Bertiego Joyce’a w komedii The Lost Bridegroom (1916)[10]. W kinie często kreował role, które wymagały zniekształcenia fizycznego lub groteskowego makijażu. Zagrał w filmach: Dr Jekyll i pan Hyde (1920), Don Juan (1926), The Sea Beast (1930), Svengali (1931), Ludzie w hotelu (1932), A Bill of Divorcement (1932)[11], Romeo i Julia (1936)[12].

Od wczesnych lat młodości był uzależniony do alkoholu[13]. Przez problemy z nałogiem coraz gorzej radził sobie w pracy, m.in. miał problem z zapamiętywaniem tekstów[14]. W drugiej połowie lat 30. mieszkał w klinice dla alkoholików Kelley’s Rest Home[15]. W drugiej połowie tejże dekady występował w spektaklu Moje drogie dzieci[16]. W latach 40. zagrał m.in. w filmie The Great Profile[17].

Życie prywatne

Utrzymywał intymne stosunki ze swoją macochą, Mamie Floyd[18]. Miał także romans z modelką i tancerką rewiową Evelyn Nesbit, aktorką Irene Frizzel, artystką rewiową Hazel Allen, kasjerką Lottą Faust, aktorką Bonnie Maginn oraz tancerką i modelką Virginie Blackburn[19]. 1 września 1910 w kościele św. Ksawerego w Nowym Jorku poślubił aktorkę Katherine Harris, z którą rozwiódł się w 1917[20]. W 1917 nawiązał romans z pisarką Blanche Thomas, którą w końcu poślubił i z którą miał córkę; małżonkowie zdecydowali się na separację, a następnie na rozwód[21]. Na planie filmu Beau Brummel nawiązał romans z młodszą o 23 lata aktorką Mary Astor[22]. 14 listopada 1928 poślubił aktorkę Dolores Costello[23], z którą miał syna Johna i z którą rozwiódł się 9 października 1935[24]. W 1936 wziął ślub z młodszą o 34 lata studentką dziennikarstwa Elaine Jacobs, z którą rozwiódł się cztery lata po ślubie[25].

Filmografia

Przypisy

  1. ↑ John Barrymore. Listal. [dostęp 2016-11-25]. (ang.).
  2. ↑ John Barrymore. Walk of Fame. [dostęp 2026-07-03]. (ang.).
  3. ↑ Associated Press, Hollywood Star Walk: John Barrymore, Actor, „Los Angeles Times”, 30 maja 1942 [dostęp 2026-07-03] (ang.).
  4. ↑ John Sidney Barrymore Genealogia. Geni. [dostęp 2016-11-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-29)]. (ang.).
  5. ↑ Cawthorne 2005 ↓, s. 79.
  6. ↑ Cawthorne 2005 ↓, s. 77.
  7. ↑ John Barrymore. Internet Broadway Database. [dostęp 2026-07-03]. (ang.).
  8. ↑ Cawthorne 2005 ↓, s. 89.
  9. ↑ John Barrymore. AllMovie. [dostęp 2016-11-25]. (ang.).
  10. ↑ Cawthorne 2005 ↓, s. 83.
  11. ↑ John Barrymore. Rotten Tomatoes. [dostęp 2026-07-03]. (ang.).
  12. ↑ Cawthorne 2005 ↓, s. 95, 98, 108.
  13. ↑ Cawthorne 2005 ↓, s. 77–78, 83–84.
  14. ↑ Cawthorne 2005 ↓, s. 81, 99.
  15. ↑ Cawthorne 2005 ↓, s. 108.
  16. ↑ Cawthorne 2005 ↓, s. 113–114.
  17. ↑ Cawthorne 2005 ↓, s. 116.
  18. ↑ Cawthorne 2005 ↓, s. 78.
  19. ↑ Cawthorne 2005 ↓, s. 79–82.
  20. ↑ Cawthorne 2005 ↓, s. 82–84.
  21. ↑ Cawthorne 2005 ↓, s. 85, 88, 93, 96.
  22. ↑ Cawthorne 2005 ↓, s. 90–91.
  23. ↑ Susan King, The legacy of the Barrymores, „Los Angeles Times”, 2 kwietnia 2009 [dostęp 2026-07-03] (ang.).
  24. ↑ Cawthorne 2005 ↓, s. 94–97, 103, 107.
  25. ↑ Cawthorne 2005 ↓, s. 101–113.

Bibliografia

  • Nigel Cawthorne: Życie erotyczne gwiazd Hollywood. Anna Nowak (tłum.). Oficyna Wydawnicza Mireki, 2005. ISBN 83-89533-37-5.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.