Jon Moxley

Jon Moxley
Jon Moxley podczas gali wrestlingowej
Moxley podczas gali organizacji DEFY Wrestling we wrześniu 2021 roku
Imię i nazwisko

Jonathan Good[1]

Data i miejsce urodzenia

7 grudnia 1985[1]
Cincinnati, Ohio[1]

Współmałżonek

Renee Paquette (od 2017)[2]

Dzieci

1[3]

Kariera profesjonalnego wrestlera
Pseudonimy
ringowe

Jon Moxley
Dean Ambrose[1]
Jonathan Moxley[1]
Moxley Moxx[1]

Wzrost

1,88 m[1]

Masa ciała

102 kg[1]

Zapowiadany z

Cincinnati, Ohio[4]

Trenerzy

Cody Hawk[1]
Les Thatcher[1]

Debiut

czerwiec 2004[1]

Strona internetowa

Jon Moxley, właśc. Jonathan Good (ur. 7 grudnia 1985 w Cincinnati, Ohio) – amerykański wrestler i aktor, od 2019 roku występujący w organizacji wrestlingowej All Elite Wrestling (AEW) pod pseudonimem ringowym Jon Moxley. W latach 2011–2019 był związany z organizacją WWE, gdzie występował jako Dean Ambrose.

Karierę rozpoczął w 2004 roku na amerykańskiej scenie niezależnej. Jako Jon Moxley występował między innymi w organizacjach Heartland Wrestling Association, Combat Zone Wrestling (CZW), Full Impact Pro (FIP), Dragon Gate USA i Evolve Wrestling, zdobywając mistrzostwa kilku z nich. W 2011 roku podpisał kontrakt z WWE i przyjął pseudonim Dean Ambrose. Największą rozpoznawalność zdobył początkowo jako członek stajni The Shield razem z Romanem Reignsem i Sethem Rollinsem. Po rozpadzie grupy kontynuował karierę indywidualną. Zdobył WWE World Heavyweight Championship, WWE United States Championship, trzykrotnie WWE Intercontinental Championship i dwukrotnie WWE Raw Tag Team Championship z Rollinsem. W 2016 roku wygrał Money in the Bank, a jeszcze tego samego wieczoru wykorzystał zdobyty kontrakt i po raz pierwszy został głównym mistrzem WWE.

Po wygaśnięciu kontraktu z WWE w 2019 roku powrócił do pseudonimu Jon Moxley i zadebiutował w nowo powstałej organizacji All Elite Wrestling na gali Double or Nothing. Stał się jedną z jej czołowych postaci i rekordowe 4 razy zdobył główne mistrzostwo AEW World Championship. Był członkiem stajni Blackpool Combat Club, a następnie stanął na czele grupy Death Riders. Zdobył także AEW International Championship, a w 2025 roku wygrał turniej Continental Classic i został posiadaczem AEW Continental Championship.

Równolegle z występami w AEW kontynuował karierę w innych organizacjach. W New Japan Pro-Wrestling (NJPW) dwukrotnie zdobył IWGP United States Heavyweight Championship, a w 2024 roku pokonał Tetsuyę Naito i został posiadaczem głównego mistrzostwa IWGP World Heavyweight Championship. W Game Changer Wrestling (GCW) przez ponad rok posiadał GCW World Championship. Magazyn Pro Wrestling Illustrated uznał go za wrestlera roku 2020 i umieścił na 1. miejscu rankingu PWI 500, a Wrestling Observer Newsletter przyznał mu nagrodę dla wrestlera roku w latach 2020 i 2022.

Kariera wrestlerska

Heartland Wrestling Association (2004–2010)

W 2004 roku Good rozpoczął treningi pod nadzorem Cody’ego Hawksa i Lesa Thatchera[5]. Zadebiutował w czerwcu 2004 roku jako Jon Moxley[6][7]. Po niespełna roku połączył siły z Jimmym Turnerem, tworząc tag team Necessary Roughness. 11 marca 2005, Moxley i Turner zdobyli HWA Tag Team Championship[6][8]. Tytuły utracili na rzecz Foreign Intelligence (Quinten Lee i Ala Hussein)[8]. Moxley dołączył do Rica Byrne’a, tworząc Heartland Foundation[8].

W 2006 roku Moxley zaczął starania o HWA Heavyweight Championship. 9 maja pokonał Peppera Parksa i zdobył tytuł[6][9]. Jon bronił mistrzostwa przez ponad pięć miesięcy, 12 września 2006 stracił je na rzecz Chada Collyera[9]. 30 grudnia odzyskał tytuł HWA Heavyweight Championship w pojedynku z Pepperem Parksem[9]. 2 stycznia 2007 roku Moxley utracił tytuł w walce z „Buffalo Bad Boyem” Brianem Jenningsem[6].

Good powrócił do dywizji tag team, kiedy połączył siły z Codym Hawksem, swoim dawnym trenerem. 12 czerwca 2007 Moxley i Hawk pokonali Tacka i Tareka The Greata w walce o HWA Tag Team Championship[10]. Drużyna Gooda nie cieszyła się tytułami zbyt długo, bo zaledwie cztery dni od wygranej utraciła je w walce z GP Code (Andre Heart i Richard Phillips)[10]. Moxley kontynuował walki w dywizji tag team aż do 2010 roku. W 2009 wraz z Kingiem Vu utworzył tag-team Royal Violence[11]. Dwukrotnie zdobyli HWA Tag Team Championship[11].

Moxley zdobył HWA Heavyweight Championship po raz trzeci, nadal będąc jednym z posiadaczy pasów tag teamowych[12]. 14 lipca 2010 roku stracił tytuł na rzecz Gerome’a Phillipsa[12].

Moxley podczas obrony pasa CZW Heavyweight w 2010 roku.
Moxley w 2010

Insanity Pro Wrestling (2007–2011)

3 lutego 2007, Moxley zadebiutował w Insanity Pro Wrestling (IPW)[13]. 6 lipca pokonał Billy’ego Roca, stając się nowym posiadaczem IPW Mid-American Championship[13]; tytuł stracił w październiku, na rzecz Roca[13]. W styczniu 2009 zdobył IPW Heavyweight Championship w walce z Drakiem Youngerem[13].

Moxley obronił tytuł w walkach z Youngerem, Coltem Cabaną czy Aaronem Williamsem[13]. 1 stycznia 2011 utracił tytuł na rzecz Jimmy’ego Jacobsa[13].

Combat Zone Wrestling (2009–2011)

W czerwcu 2009, Moxley wziął udział w turnieju Tournament of Death VIII, organizowanym przez Combat Zone Wrestling (CZW); odpadł w półfinale[14]. W październiku uczestniczył w kolejnym turnieju CZW – Tournament of Death: Rewind. Przegrał już w pierwszej rundzie[14]. 12 lutego 2010, na jedenastym CZW Anniversary Show, Moxley pokonał B-Boya i wygrał CZW World Heavyweight Championship[14]. 8 sierpnia tego samego roku stracił tytuł na rzecz Nicka Gage’a[14]. 14 sierpnia Moxley odzyskał tytuł[14]. Na 12. wydaniu CZW Anniversary Show, 12 lutego 2011, stracił pas na rzecz Roberta Anthony’ego[14]. Podczas pobytu w CZW był członkiem ugrupowania Switchblade Conspiracy; jego kolegami z drużyny byli Sami Callihan i Joe Gacy[15].

Dragon Gate USA (2009–2011)

Moxley zaczął współpracę z Dragon Gate USA (DGUSA) 28 listopada 2009; w debiucie pokonał B-Boya[16]. 23 stycznia 2010 pokonał Darina Corbina w dark matchu[16], a jeszcze tej samej nocy wdał się w bójkę z Laceyem[6]. Na gali Mercury Rising pokonał Tommy’ego Dreamera w Hardcore matchu[16]. Podczas nagrywania gali Uprising w maju 2010 doznał kontuzji w walce z Jimmym Jacobsem[17]. Walczył w federacji do kwietnia 2011 roku; w swojej ostatniej walce przegrał z Akirą Tozawą[16].

Inne federacje niezależne (2007–2011)

W 2007 roku Moxley stoczył dwa pojedynki dla federacji Ring of Honor; obydwa były przegranymi przez niego dark matchami[6].

Na gali Southern Stampede, organizowanej przez Full Impact Pro (FIP), Moxley pokonał Rodericka Stronga w walce o zwakowany FIP World Heavyweight Championship[18]. Wziął udział w turnieju Jeff Peterson Memorial Cup 2010; w finale przegrał z Samim Callihanem[18]. W lipcu 2011 tytuł Moxleya został zawieszony[19].

Moxley zadebiutował w Evolve Wrestling 1 maja 2010 roku, przegrywając walkę z Drakem Youngerem[20]. 23 lipca zawalczył z Brodiem Leem; pojedynek zakończył się podwójną dyskwalifikacją[20]. 19 kwietnia przegrał z Austinem Ariesem[20].

Podczas pobytu w Mad-Pro Wrestling (MPW) stał się posiadaczem MPW Tag Team Championship oraz MPW Heavyweight Championship[21]. W drużynie z Samim Callihanem (jako Switchblade Conspiracy) zdobył Westside Xtreme Wrestling Tag Team Championship[21].

WWE

Florida Championship Wrestling (2011–2012)

Dean Ambrose krzyczący do fanów podczas eventu NXT w październiku 2012

24 kwietnia 2011 roku Good podpisał kontrakt rozwojowy z World Wrestling Entertainment (WWE)[22]. Został przydzielony do ówczesnej rozwojówki federacji – Florida Championship Wrestling – i przybrał pseudonim Dean Ambrose[23].

Zadebiutował 3 lipca w odcinku FCW TV, wyzywając Setha Rollinsa na pojedynek[24]. 14 sierpnia zawalczył z Rollinsem o FCW 15 Championship; 15-minutowy Iron Man match zakończył się remisem, toteż Rollins zachował tytuł[6]. Kolejny Iron Man match pomiędzy zawodnikami również zakończył się remisem[6], podobnie jak i trzeci[6]. W czwartym Iron Man matchu, z dodatkową zasadą nagłej śmierci, zwyciężył Seth Rollins[6]. Ambrose wziął udział w turnieju Super Eight Tournament o FCW Florida Heavyweight Championship; przegrał w finałowym Fatal 4-Way matchu[25]. 11 grudnia przegrał walkę o FCW 15 Championship z Damienem Sandowem[6].

Na jednym z house showów wyzwał CM Punka na pojedynek. Wrestler przyjął wyzwanie i pokonał Ambrose’a[26]. Ambrose rozpoczął rywalizację z komentatorem FCW – Williamem Regalem. 6 listopada na FCW TV przegrał walkę z Regalem[6]. Ambrose żądał rewanżu i regularnie szydził z Regala, używając jego finishera do kończenia swoich walk[27]. Przegrał walkę z Sethem Rollinsem o FCW Florida Heavyweight Championship[25], po czym otrzymał upragnioną walkę rewanżową z Regalem. Pojedynek zakończył się no-contestem[25].

The Shield (2012–2014)

Wejście The Shield na ring

Ambrose zadebiutował w głównym rosterze 18 listopada 2012, na Survivor Series. Razem z Sethem Rollinsem i Romanem Reignsem zaatakowali Rybacka podczas walki wieczoru gali, co pozwoliło CM Punkowi obronić WWE Championship[28]. Trio nazwało swoją grupę „The Shield” i obiecało walczyć z niesprawiedliwością w WWE. Zaprzeczyli, że pracują dla CM Punka, mimo ciągłych ataków na przeciwników mistrza WWE. Ich interwencje doprowadziły do Six-Man TLC Matchu na gali TLC: Tables, Ladders and Chairs, w którym The Shield pokonało Team Hell No (Kane i Daniel Bryan) oraz Rybacka[29]. 28 stycznia 2013, po kolejnej interwencji grupy w walkę Punka, wyjawiono, że CM Punk i jego manager, Paul Heyman, płacili The Shield i sędziemu Bradowi Maddoxowi za pomoc w pokonaniu przeciwników[30].

The Shield zakończyło współpracę z Punkiem, skupiło się natomiast na rywalizacji z Johnem Ceną, Rybackiem i Sheamusem. Wygrali z nimi walkę na gali Elimination Chamber[31], a następnego dnia zwyciężyli w walce z Sheamusem, Rybackiem i Chrisem Jericho[32]. Na WrestleManii 29 wygrali starcie z Sheamusem, Randym Ortonem i Big Showem[33]. Następnej nocy na Raw próbowali zaatakować The Undertakera, lecz przeszkodziło im Team Hell No[34]. 22 kwietnia pokonali Undertakera i Team Hell No w Six-Man Tag Team Matchu[35]. Pierwszą przegraną odnotowali w Elimination Tag Team matchu z Ceną i Team Hell No[36].

19 maja, na gali Extreme Rules, Ambrose pokonał Kofiego Kingstona i został nowym posiadaczem United States Championship[37]. Na Payback obronił pas w walce przeciwko Kane’owi[38]. Na gali Money in the Bank, Ambrose brał udział w Ladder matchu o walizkę z kontraktem na walkę o World Heavyweight Championship, lecz nie udało mu się jej zdobyć[39]. Na SummerSlam przegrał z Robem Van Damem poprzez dyskwalifikację, dzięki czemu pas nie zmienił właściciela[40].

W sierpniu 2013 The Shield nawiązało współpracę z The Authority. Dzień po Royal Rumble 2014 przegrali walkę z Danielem Bryanem, Johnem Ceną i Sheamusem poprzez dyskwalifikację w wyniku interwencji ze strony The Wyatt Family[41]. Przez tę przegraną żaden z członków The Shield nie mógł wziąć udziału w Elimination Chamber matchu na następnej gali PPV. The Shield przegrało walkę drużynową z The Wyatt Family na gali Elimination Chamber[42].

W marcu wszyscy trzej członkowie grupy przeszli face turn i rozpoczęli rywalizację z Kanem. Punktem kulminacyjnym feudu była wygrana przez The Shield walka drużynowa z Kanem i New Age Outlaws na WrestleManii XXX[43]. Następnymi rywalami dla The Shield została przywrócona do WWE grupa Evolution, na czele z Triple H’em. Grupa pokonała Evolution na Extreme Rules[44] i Payback[45]. Po odejściu Batisty z WWE, Triple H przekonał Setha Rollinsa do odejścia z The Shield i wstąpienia do The Authority[46].

Dążenie do mistrzostwa (2014–2015)

Ambrose rozpoczął rywalizację z Sethem Rollinsem; interwencja Rollinsa powstrzymała Ambrose’a przed zakwalifikowaniem się do Money in the Bank Ladder matchu[47]. Ostatecznie został dodany do Ladder matchu na prośbę samego Rollinsa. Rollins wygrał Ladder match dzięki interwencji Kane’a[48]. Ambrose miał się zmierzyć z Rollinsem na gali Battleground 2014, jednak przed walką Triple H wyrzucił go z areny[49]. Ambrose i Rollins zmierzyli się w Lumberjack matchu na gali SummerSlam; w walkę interweniował Kane, co pozwoliło Rollinsowi wygrać pojedynek[50]. Dzień później, Kane ponownie pomógł Rollinsowi wygrać walkę z Ambrosem[51]. Po krótkiej przerwie spowodowanej kręceniem filmu Lockdown, Ambrose powrócił na gali Night of Champions i zaatakował Rollinsa[52]. Rywale zmierzyli się po raz kolejny na gali Hell in a Cell; Ambrose przegrał walkę przez interwencję Braya Wyatta[53].

Na Survivor Series, Ambrose został zdyskwalifikowany w walce z Wyattem[54]. Przegrał też TLC match z Wyattem na gali TLC: Tables, Ladders and Chairs[55]. Feud zakończył się wygranym przez Wyatta Ambulance matchem na Raw[56].

19 stycznia 2015 wygrał non-title match z mistrzem interkontynentalnym – Bad News Barrettem[57]. Ambrose zmusił Barretta do podpisania kontraktu na walkę o mistrzostwo na gali Fastlane[58]; walkę przegrał przez dyskwalifikację, lecz po zakończeniu pojedynku ukradł pas[59]. Na WrestleManii 31 wziął udział w 7-Man Ladder matchu o Intercontinental Championship, lecz nie udało mu się go zdobyć[60]. Rozpoczął krótką rywalizację z Lukiem Harperem; pokonał go na gali Extreme Rules[61]. Ambrose wziął udział w turnieju King of the Ring, lecz odpadł już w pierwszej rundzie[62].

Ambrose w styczniu 2015

Ambrose był jednym z uczestników Fatal 4-Way matchu o WWE World Heavyweight Championship na gali Payback; nie udało mu się zdobyć mistrzostwa[63]. Wygrał walkę o tytuł z Sethem Rollinsem na Elimination Chamber, jednak jako, że była to wygrana przez dyskwalifikację, tytuł nie zmienił właściciela[64]. Ambrose ukradł Rollinsowi pas i zażądał Ladder matchu o mistrzostwo na Money in the Bank. Walkę na gali wygrał Rollins[65].

Tuż po Money in the Bank, Ambrose ponownie połączył siły z Romanem Reignsem. Na SummerSlam, Ambrose i Reigns pokonali Braya Wyatta i Luke’a Harpera[66]. Dzień później, w trakcie walki rewanżowej, zostali zaatakowani przez debiutującego Brauna Strowmana[67]. Na gali Night of Champions, drużyna Ambrose’a, Chrisa Jericho i Reignsa została pokonana przez The Wyatt Family[68].

W listopadzie 2015 wziął udział w turnieju mającym wyłonić nowego właściciela WWE World Heavyweight Championship. Przegrał w walce finałowej z Romanem Reignsem, na gali Survivor Series[69].

Intercontinental Championship i rywalizacje (2015–2017)

Ambrose zdobył miano pretendenta do Intercontinental Championship, będącego w posiadaniu Kevina Owensa. Zdobył mistrzostwo w walce z Owensem na gali TLC: Tables, Ladders and Chairs[70]. Na Royal Rumble 2016 obronił pas Last Man Standing matchu z Owensem[71]; wziął też udział w Royal Rumble matchu, został wyeliminowany jako ostatni[72]. Następnej nocy na Raw, Ambrose został zmuszony do obrony tytułu w Fatal 5-Way matchu; stracił mistrzostwo na rzecz Kevina Owensa[73].

Na gali Fastlane wziął udział w Triple Threat matchu, mającym wyłonić przeciwnika dla Triple H’a na WrestleManii 32; został przypięty przez Reignsa[74]. Następnego dnia przed rozpoczęciem Raw opublikowano filmik ukazujący Brocka Lesnara atakującego Ambrose’a po dotarciu na arenę. Ambrose musiał zostać odwieziony do pobliskiego szpitala. Na tym samym Raw, Paul Heyman ogłosił, że Brock Lesnar zmierzy się z jakimkolwiek wrestlerem, który będzie na tyle odważny, by z nim zawalczyć. Ambrose wjechał na arenę karetką i przyjął wyzwanie[75]. Stypulacją ich pojedynku miał być No Holds Barred Street Fight[75].

29 lutego na Raw, Ambrose wyzwał Triple H’a na pojedynek o WWE World Heavyweight Championship. Przegrał walkę z mistrzem na gali Roadblock[76].

Ambrose kontynuował feud z Lesnarem; 14 marca otrzymał prezent od Micka Foleya – kij bejsbolowy opleciony drutem kolczastym (była to broń często używana przez Foleya)[75]. W następnym tygodniu otrzymał piłę łańcuchową od Terry’ego Funka[77]. 24 marca na SmackDown wdał się w bójkę z Lesnarem i The Wyatt Family[78]. Na WrestleManii 32 został pokonany przez Lesnara; w czasie walki użył podarowanych mu wcześniej przedmiotów[79].

Po WrestleManii, Ambrose rozpoczął rywalizację z Chrisem Jericho. Manager Generalny Raw, Shane McMahon pozwolił mu przejąć talk-show Jericho, The Highlight Reel i przemienić go w The Ambrose Asylum. Rosnące napięcie pomiędzy zawodnikami doprowadziło do walki na gali Payback, z której zwycięsko wyszedł Ambrose[80]. Następnej nocy na Raw, Stephanie McMahon odwołała segment The Ambrose Asylum i zastąpiła go talk-showem Chrisa Jericho. Jericho wyszedł do ringu i zaatakował Ambrose’a. Tydzień później, Ambrose pobił Jericho i zniszczył jego kurtkę[81], zaś 12 maja na SmackDown, Jericho zaatakował Ambrose’a i założył mu kaftan bezpieczeństwa[82]. Na następnym Raw, Ambrose wyzwał Jericho do walki na Extreme Rules; Jericho przyjął wyzwanie. Ambrose wyjawił, iż stypulacją ich starcia na gali będzie pierwszy w historii Asylum match – Steel Cage match z różnymi przedmiotami wiszącymi nad ringiem[83]; Ambrose zdołał wygrać starcie[84].

Ambrose jako WWE World Champion w lipcu 2016

20 czerwca 2016 na gali Money in the Bank, Ambrose wygrał Money in the Bank ladder match i walizkę z kontraktem gwarantującym pojedynek z mistrzem w wybranym przez Ambrose’a miejscu i czasie. Kontrakt wykorzystał jeszcze tej samej nocy na nowo ukoronowanym Sethu Rollinsie. Wygrał krótką walkę z mistrzem i zdobył WWE World Heavyweight Championship po raz pierwszy w swojej karierze[85]. Następnej nocy na Raw, Rollins i Reigns zmierzyli się ze sobą w starciu o miano pretendenckie do WWE World Heavyweight Championship, lecz nie udało się wyłonić zwycięzcy. Po pojedynku, na prośbę samego Ambrose’a, Współmenedżer Generalny Raw Shane McMahon ogłosił, że wszyscy trzej byli członkowie The Shield zawalczą w Triple Threat matchu o główne mistrzostwo WWE na gali Battleground[86]. 18 lipca, Ambrose i Rollins zmierzyli się w starciu o WWE Championship, lecz nie udało się wyłonić zwycięzcy tego pojedynku. Shane McMahon zadecydował, że rewanż między zawodnikami odbędzie się następnego dnia, na specjalnym odcinku SmackDown. Na tymże odcinku, w wyniku WWE Draftu, Rollins i Reigns zostali członkami brandu Raw, zaś Ambrose – brandu SmackDown[87]. Ambrose zdołał pokonać Rollinsa w walce o WWE Championship[88]. Na gali SummerSlam obronił tytuł w walce z Dolphem Zigglerem[89]. Rozpoczął rywalizację z AJ Stylesem. 30 sierpnia Styles zainterweniował w starcie Ambrose’a z Baronem Corbinem. Ambrose zdołał skontrować Phenomenal Forearm Stylesa, przez co ten wylądował na linach[90]. Na następnym SmackDown pretendent odwdzięczył się mistrzowi, wykonując na nim low blow[91]. Na gali Backlash, Styles zakończył trwające 84 dni panowanie Ambrose’a jako WWE World Championa stając się nowym mistrzem[92]. 1 listopada na odcinku SmackDown po pokonaniu Stylesa w walce bez tytułu na szali, Ambrose stał się ponownie pretendentem do tytułu; w międzyczasie stał się mentorem Jamesa Ellswortha[93] ustanawiając walkę wieczoru na gali TLC: Tables, Ladders & Chairs[94]. Na gali Survivor Series, Ambrose i Styles byli częścią męskiej drużyny SmackDown w 5-on-5 Survivor Series Tag Team Elimination matchu[95]. Podczas walki wyeliminowany Ambrose zaatakował Stylesa powodując zaś jego eliminację z pojedynku. Na gali TLC, Ambrose przegrał ze Stylesem po interwencji ze strony Ellswortha, który zdradził swojego przyjaciela i zepchnął z drabiny. Dwa dni później na tygodniówce SmackDown Live przegrał walkę z The Mizem o WWE Intercontinental Championship po ponownym pojawieniu się obok ringu przez Ellswortha.

Pod koniec 2016 rozpoczął rywalizację z The Mizem, gdzie Renee Young przeprowadziła wywiad z Mizem po jego skutecznej obronie tytułu przeciwko Apollo Crewsowi. Po tym jak Young spytała Miza odnośnie do „obsesji wobec Ambrose’a”, Miz odpowiedział sarkastycznie, że to ona (poza wrestlingiem) jest w związku z Deanem, wskutek czego Young spoliczkowała Miza[96]. 3 stycznia na odcinku SmackDown Live, Ambrose pokonał Miza w walce o tytuł i stał się dwukrotnym posiadaczem Intercontinental Championship[97]. Na gali Royal Rumble wziął udział w Royal Rumble matchu jako 12. uczestnik, lecz po 27 minutach został wyeliminowany przez Brocka Lesnara[98][99]. Na gali Elimination Chamber wziął udział w tytułowej walce o WWE Championship, lecz po wyeliminowaniu Barona Corbina został przez niego zaatakowany i spowodowało to eliminację Ambrose’a[100]. Doprowadziło to do rywalizacji, podczas której Ambrose obronił Intercontinental Championship w walce z Corbinem podczas pre-show WrestleManii 33[101].

10 kwietnia 2017 roku, w ramach Superstar Shake-up, Ambrose wraz z mistrzostwem WWE Intercontinental Championship został przeniesiony do programu Raw[102]. Tego samego dnia pokonał Kevina Owensa w walce bez mistrzostwa na szali[103]. 4 czerwca na gali Extreme Rules stracił pas na rzecz The Miza[103]. 9 lipca na gali Great Balls of Fire przegrał rewanż po interwencjach Bo Dallasa, Curtisa Axela i Maryse[103]. W sierpniu ponownie połączył siły z Sethem Rollinsem, a 20 sierpnia na gali SummerSlam pokonali Cesaro i Sheamusa, zdobywając mistrzostwo drużynowe WWE Raw Tag Team Championship[103].

Ostatnie lata w WWE (2017–2019)

9 października 2017 roku w programie Raw Ambrose, Roman Reigns i Seth Rollins po raz pierwszy od 2014 roku ponownie wystąpili razem jako stajnia The Shield[103]. 22 października na gali TLC: Tables, Ladders & Chairs Ambrose i Rollins połączyli siły z Kurtem Angle’em, który zastąpił Reignsa, i pokonali The Miza, Kane’a, Brauna Strowmana, Cesaro i Sheamusa w walce typu handicap TLC[103]. 6 listopada Ambrose i Rollins stracili WWE Raw Tag Team Championship na rzecz Cesaro i Sheamusa[103]. 19 listopada na gali Survivor Series The Shield pokonało stajnię The New Day (Big E, Kofi Kingston i Xavier Woods)[103]. W grudniu Ambrose doznał poważnej kontuzji mięśnia trójgłowego ramienia i przeszedł operację, co wykluczyło go z występów na około 8 miesięcy[103].

Ambrose powrócił 13 sierpnia 2018 roku w programie Raw, wspierając Setha Rollinsa przed jego walką na SummerSlam[103]. Tydzień później Ambrose i Rollins pomogli Romanowi Reignsowi przeciwko Braunowi Strowmanowi, ponownie łącząc The Shield[103]. 22 października Ambrose i Rollins pokonali Dolpha Zigglera i Drew McIntyre’a, po raz drugi zdobywając WWE Raw Tag Team Championship[103][104]. Bezpośrednio po zwycięstwie Ambrose zaatakował Rollinsa, kończąc ich współpracę[103]. 16 grudnia na gali TLC pokonał Rollinsa i po raz trzeci zdobył mistrzostwo WWE Intercontinental Championship[103][104]. 14 stycznia 2019 roku stracił pas w walce typu Triple Threat, w której Bobby Lashley pokonał jego i Rollinsa[103].

Na początku 2019 roku WWE potwierdziło, że Ambrose nie zamierza przedłużyć wygasającej umowy[105]. Po powrocie Romana Reignsa stajnia The Shield została ponownie zjednoczona i 10 marca na gali Fastlane pokonała Barona Corbina, Bobby’ego Lashleya i Drew McIntyre’a[103]. 21 kwietnia na specjalnej gali The Shield's Final Chapter Ambrose, Reigns i Seth Rollins stoczyli ostatnią wspólną walkę, ponownie pokonując Corbina, Lashleya i McIntyre’a[103]. Kontrakt Gooda z WWE wygasł 1 maja 2019 roku[105]. Po odejściu wyjaśniał, że decyzję podjął jeszcze w 2018 roku z powodu niezadowolenia z procesu twórczego WWE i ograniczonej swobody w przygotowywaniu swojej postaci oraz wypowiedzi[105]. Podkreślał, że zamierzał odejść niezależnie od powstania AEW i nie był zainteresowany wysokością oferowanego mu nowego kontraktu[105].

All Elite Wrestling (od 2019)

Pierwsze mistrzostwo AEW World Championship (2019–2021)

25 maja 2019 roku Good powrócił do pseudonimu Jon Moxley i zadebiutował w organizacji wrestlingowej All Elite Wrestling (AEW) na gali Double or Nothing, gdzie po walce wieczoru zaatakował Chrisa Jericho i Kenny’ego Omegę[103][105]. Podpisał z AEW wieloletni kontrakt pozwalający mu także na występy w innych organizacjach[105]. 5 czerwca zadebiutował w japońskiej New Japan Pro-Wrestling (NJPW), pokonując Juice’a Robinsona i zdobywając mistrzostwo IWGP United States Heavyweight Championship[103][104]. Latem wystąpił w turnieju G1 Climax, odnosząc zwycięstwa między innymi nad Tomohiro Ishiim, Shingo Takagim i Tetsuyą Naito[103].

29 czerwca 2019 roku na gali Fyter Fest pokonał Joeya Janelę w walce kreowanej w programie AEW Dynamite jako nieoficjalna, bez udziału organizacji AEW[103]. 9 listopada na Full Gear pokonał Kenny’ego Omegę w kolejnej rzekomo nieoficjalnej walce, określanej mianem Lights Out[103]. 4 stycznia 2020 roku na gali Wrestle Kingdom 14 pokonał Lance’a Archera w walce typu Texas Death Match i po raz drugi zdobył IWGP United States Heavyweight Championship[103][104]. Następnego dnia obronił pas w walce przeciwko Juice’owi Robinsonowi[103].

29 lutego 2020 roku na gali Revolution Moxley pokonał Chrisa Jericho i po raz pierwszy zdobył główne mistrzostwo organizacji AEW, AEW World Championship[103][104]. W kolejnych miesiącach obronił pas między innymi przeciwko Jake’owi Hagerowi, Brodie Lee, Brianowi Cage’owi, Darby’emu Allinowi, MJF-owi, Eddiemu Kingstonowi i Lance’owi Archerowi[103]. 2 grudnia w specjalnym odcinku programu Dynamite pod nazwą Winter Is Coming Kenny Omega pokonał Moxleya i zdobył AEW World Championship, kończąc jego 277-dniowe panowanie[103][104].

W 2021 roku Moxley kontynuował rywalizację z Kennym Omegą i 7 marca na gali Revolution przegrał z nim walkę typu Exploding Barbed Wire Death Match o AEW World Championship[103]. Równocześnie bronił mistrzostwa IWGP United States Heavyweight Championship, pokonując KENTĘ, Yujiego Nagatę i Karla Andersona[103]. 21 lipca Lance Archer pokonał go w walce typu Texas Death Match i odebrał mu pas po 564 dniach drugiego panowania[103][104]. W AEW Moxley utworzył w tym okresie regularny tag team z Eddiem Kingstonem, z którym 30 maja na gali Double or Nothing bez powodzenia walczył przeciwko The Young Bucks o AEW World Tag Team Championship[103].

4 września 2021 roku Moxley pokonał Matta Cardonę i zdobył GCW World Championship, czyli główne mistrzostwo niezależnej organizacji Game Changer Wrestling (GCW)[103][104]. 9 października obronił je przeciwko Nickowi Gage’owi[103]. W listopadzie zrobił przerwę od wrestlingu i rozpoczął leczenie uzależnienia od alkoholu[1][103].

Blackpool Combat Club (2022–2023)

Moxley powrócił do programów AEW w styczniu 2022 roku[103]. W pierwszym wystąpieniu po przerwie mówił publicznie o trzeźwości i zapowiedział kontynuowanie kariery[103]. W lutym Bryan Danielson zaproponował mu utworzenie wspólnej grupy, lecz Moxley uzależnił zgodę od wcześniejszej walki między nimi[103]. 6 marca na gali Revolution Moxley pokonał Danielsona, po czym debiutujący w AEW William Regal skłonił obu wrestlerów do zakończenia konfliktu i współpracy[103]. Powstała w ten sposób stajnia Blackpool Combat Club (BCC), do której później dołączyli Wheeler Yuta i Claudio Castagnoli[103].

26 czerwca 2022 roku na wspólnej gali organizacji AEW i NJPW Forbidden Door Moxley pokonał Hiroshiego Tanahashiego i zdobył tymczasową wersję mistrzostwa AEW World Championship[103]. 24 sierpnia pokonał właściwego mistrza CM Punka i zjednoczył oba tytuły, rozpoczynając drugie oficjalne panowanie jako mistrz AEW World[103][104]. 4 września na gali All Out Punk odzyskał mistrzostwo[103][104]. Po późniejszym zwakowaniu pasa Moxley wystąpił w turnieju Grand Slam Tournament of Champions i 21 września pokonał w finale Bryana Danielsona, po raz trzeci zdobywając AEW World Championship[106][103][104]. 19 listopada na gali Full Gear stracił mistrzostwo na rzecz MJF-a po tym, jak William Regal przekazał jego przeciwnikowi kastet, który następnie został wykorzystany do nieprzepisowego ataku[103].

W tym samym okresie Moxley kontynuował występy w GCW[103][104]. 8 października 2022 roku Nick Gage pokonał go w walce typu mistrzostwo kontra kariera i zakończył jego 399-dniowe panowanie jako posiadacza GCW World Championship[103][104].

Na początku 2023 roku Moxley stoczył serię walk z Adamem Page’em[103]. Ich rywalizacja zakończyła się 5 marca na gali Revolution, gdzie Page pokonał go w walce typu Texas Death Match[103]. Wiosną Blackpool Combat Club (BCC) rozpoczął rywalizację ze stajnią The Elite[103]. 28 maja na gali Double or Nothing BCC (Bryan Danielson, Claudio Castagnoli, Moxley i Wheeler Yuta) pokonali The Elite (Adam Page, Kenny Omega, Matt Jackson i Nick Jackson) w walce typu Anarchy in the Arena[103]. 19 lipca w programie Dynamite drużyna The Golden Elite i Kōta Ibushi, pokonali BCC, Konosuke Takeshitę i PAC-a w walce typu Blood and Guts[103].

3 września 2023 roku na gali All Out Moxley pokonał Orange’a Cassidy’ego i zdobył mistrzostwo AEW International Championship[103][104]. W kolejnych tygodniach obronił pas przeciwko AR Foxowi, Actionowi Andrettiemu i Big Billowi[103]. 20 września w programie Dynamite: Grand Slam doznał wstrząśnienia mózgu w walce przeciwko Reyowi Fenixowi, który pokonał go i zakończył 17-dniowe panowanie Moxleya[103][104]. Moxley wrócił w październiku, a 18 listopada na gali Full Gear bez powodzenia próbował odzyskać mistrzostwo od Orange’a Cassidy’ego[103]. Pod koniec roku wystąpił w pierwszej edycji turnieju Continental Classic, docierając do finału, w którym 30 grudnia na gali Worlds End przegrał z Eddiem Kingstonem[106][103].

IWGP World Heavyweight Championship (2024)

Na początku 2024 roku Moxley częściej występował w NJPW[103]. 13 stycznia na gali Battle in the Valley pokonał Shingo Takagiego w walce ulicznej[103]. 12 kwietnia na gali Windy City Riot pokonał Tetsuyę Naito i po raz pierwszy zdobył główne mistrzostwo NJPW, IWGP World Heavyweight Championship[103][104]. Obronił pas między innymi przeciwko Renowi Naricie, Shocie Umino i EVIL-owi[103]. 30 czerwca na wspólnej gali organizacji AEW i NJPW Forbidden Door Naito pokonał Moxleya i odzyskał mistrzostwo, kończąc jego 79-dniowe panowanie[103][104].

Death Riders (2024–2025)

28 sierpnia 2024 roku Moxley powrócił do programu Dynamite po przerwie i zaczął występować u boku Mariny Shafir[103]. 7 września na gali All Out Moxley, Claudio Castagnoli i PAC zaatakowali Bryana Danielsona, a Wheeler Yuta próbował go bronić[103]. Dotychczasowy Blackpool Combat Club przestał funkcjonować w poprzedniej formie, a grupa skupiona wokół Moxleya zaczęła później występować jako stajnia Death Riders[103].

25 września Moxley pokonał Darby’ego Allina i przejął należące do niego prawo do walki o AEW World Championship[103]. 12 października na gali WrestleDream pokonał Bryana Danielsona i po raz czwarty zdobył główne mistrzostwo AEW[103][104]. Tym samym został pierwszym wrestlerem, który zdobył AEW World Championship 4 razy[1]. Po walce członkowie grupy Moxleya zaatakowali Danielsona[103]. 23 listopada na gali Full Gear Moxley obronił pas przeciwko Orange’owi Cassidy’emu, a 28 grudnia na Worlds End pokonał w walce 4-osobowej Adama Page’a, Jaya White’a i Cassidy’ego[103].

W pierwszej połowie 2025 roku Moxley bronił AEW World Championship między innymi przeciwko Powerhouse’owi Hobbsowi, Christianowi Cage’owi, Cope’owi, Swerve’owi Stricklandowi i Samoa Joe[103]. 25 maja na gali Double or Nothing Death Riders oraz The Young Bucks przegrali walkę typu Anarchy in the Arena przeciwko drużynie Kenny’ego Omegi, Swerve’a Stricklanda, The Opps, Willow Nightingale i Willa Ospreaya[103]. 12 lipca na gali All In: Texas Adam Page pokonał Moxleya w walce typu Texas Death Match i zdobył AEW World Championship, kończąc jego 273-dniowe panowanie[103][104]. 30 lipca Page ponownie pokonał Moxleya w rewanżu o mistrzostwo[103].

Jesienią 2025 roku Moxley prowadził rywalizację z Darbym Allinem[103]. 20 września pokonał go w walce typu Casket match na gali All Out, a 18 października Allin wygrał ich walkę typu I Quit match na WrestleDream[103]. W tym okresie do Death Riders dołączył Daniel Garcia[103]. 12 listopada drużyna Allina, Rodericka Stronga, Kyle’a O’Reilly’ego, Marka Briscoe’a i Orange’a Cassidy’ego pokonała Death Riders w walce typu Blood and Guts[103]. 22 listopada na gali Full Gear Kyle O’Reilly pokonał Moxleya[103].

AEW Continental Championship (od 2025)

Pod koniec 2025 roku Moxley wziął udział w turnieju Continental Classic[106]. 27 grudnia na gali Worlds End pokonał w półfinale Kyle’a Fletchera, a następnie w finale Kazuchikę Okadę, wygrywając turniej i zdobywając mistrzostwo AEW Continental Championship[103][104][106].

W pierwszych miesiącach 2026 roku Moxley regularnie występował jako posiadacz AEW Continental Championship oraz członek stajni Death Riders[103]. 14 lutego na gali Grand Slam Australia jego walka o pas przeciwko Konosuke Takeshicie zakończyła się remisem po upływie limitu czasu, dzięki czemu Moxley zachował mistrzostwo[103]. 15 marca na gali Revolution ponownie pokonał Takeshitę, tym razem w walce bez limitu czasowego[103]. 12 kwietnia na Dynasty obronił pas przeciwko Willowi Ospreayowi, a 16 kwietnia przeciwko Nickowi Wayne’owi[103].

Inne media

Good zagrał główną rolę w produkcji WWE Studios 12 Rounds 3: Lockdown. Wystąpił też w dwóch odcinkach Swerved – programu nadawanego na WWE Network.

Filmografia

Filmy

Rok Tytuł Rola Dodatkowe informacje
2015 12 Rounds 3: Lockdown John Shaw
2016 Countdown On sam

Seriale telewizyjne

Rok Tytuł Rola Dodatkowe informacje
2016–2019 Total Divas On sam Gość (sezon 2 i 5)
Powracająca postać (sezon 6)

Życie prywatne

Good wychowywał się we wschodniej części Cincinnati[107]. Jako dziecko był wielkim fanem Breta Harta, a wrestling traktował jako formę ucieczki od codzienności[5][108][107]. Po około roku treningów wrestlerskich przerwał naukę w liceum, aby skoncentrować się na karierze[107]. Jest fanem lig NHL i NFL, a jego ulubionymi drużynami są Cincinnati Bengals i Philadelphia Flyers[108].

W marcu 2015 roku Renee Paquette, występująca wówczas w organizacji WWE jako Renee Young, publicznie potwierdziła, że pozostaje w związku z Goodem[109]. Para pobrała się w kwietniu 2017 roku[2][110]. W listopadzie 2020 roku poinformowali, że spodziewają się pierwszego dziecka[110][111]. W czerwcu 2021 roku urodziła się ich córka Nora[3][112].

Mistrzostwa i osiągnięcia

Ambrose jako posiadacz mistrzostwa WWE United States Championship

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Jon Moxley [online], Cagematch [dostęp 2026-08-20] (ang.).
  2. 1 2 Jimmy Traina, WWE's Renee Young and Dean Ambrose recently got married [online], Sports Illustrated, 12 kwietnia 2017 [dostęp 2026-08-20] (ang.).
  3. 1 2 Renee Paquette, Baby girl is officially here, so I’m checking out and becoming a mom [online], X, 15 czerwca 2021 [dostęp 2026-08-20] (ang.).
  4. ↑ Dean Ambrose. WWE. (ang.).
  5. 1 2 Jon Moxley finds mean streets redemption in wrestling [online], canoe.com [dostęp 2016-03-27].
  6. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Dean Ambrose – OWW [online], Online World of Wrestling [dostęp 2016-03-27] (ang.).
  7. ↑ Philip Kreikenbohm, Walki w 2004 [online], www.cagematch.net [dostęp 2016-03-27].
  8. 1 2 3 Philip Kreikenbohm, Walki w 2005 [online], www.cagematch.net [dostęp 2016-03-27].
  9. 1 2 3 Philip Kreikenbohm, Walki w 2006 [online], www.cagematch.net [dostęp 2016-03-27].
  10. 1 2 Philip Kreikenbohm, Walki w 2007 [online], www.cagematch.net [dostęp 2016-03-27].
  11. 1 2 Philip Kreikenbohm, Walki Royal Violence [online], www.cagematch.net [dostęp 2016-03-27].
  12. 1 2 Philip Kreikenbohm, Posiadacze HWA Heavyweight Championship [online], www.cagematch.net [dostęp 2016-03-27].
  13. 1 2 3 4 5 6 Philip Kreikenbohm, Walki stoczone w IPW [online], www.cagematch.net [dostęp 2016-03-27].
  14. 1 2 3 4 5 6 Philip Kreikenbohm, Walki stoczone w CZW [online], www.cagematch.net [dostęp 2016-03-27].
  15. ↑ Philip Kreikenbohm, Switchblade Conspiracy w bazie danych CageMatch [online], www.cagematch.net [dostęp 2016-03-27].
  16. 1 2 3 4 Philip Kreikenbohm, Walki stoczone w DGUSA [online], www.cagematch.net [dostęp 2016-03-27].
  17. ↑ SCARY INJURY AT DGUSA PPV TAPING SATURDAY, LINEUP FOR FRIDAY’S MERCURY RISING PPV, LOTS OF CANADA NEWS AND MORE [online], www.pwinsider.com [dostęp 2016-03-27].
  18. 1 2 Philip Kreikenbohm, Walki stoczone w FIP [online], www.cagematch.net [dostęp 2016-03-27].
  19. ↑ Philip Kreikenbohm, Posiadacze FIP World Heavyweight Championship [online], www.cagematch.net [dostęp 2016-03-27].
  20. 1 2 3 Philip Kreikenbohm, Walki stoczone w EVOLVE [online], www.cagematch.net [dostęp 2016-03-27].
  21. 1 2 Philip Kreikenbohm, Tytuły zdobyte przez Moxleya [online], www.cagematch.net [dostęp 2016-03-27].
  22. ↑ PWTorch.com – WWE/DGUSA News: Dragon Gate USA wrestler signs developmental deal with WWE [online], pwtorch.com [dostęp 2016-03-27].
  23. ↑ PWTorch.com – WWE News: Jon Moxley’s new ring name revealed in WWE’s developmental system [online], pwtorch.com [dostęp 2016-03-27].
  24. ↑ FLORIDA CHAMPIONSHIP WRESTLING TELEVISION REPORT: FCW HEAVYWEIGHT TITLE MATCH; FCW DIVAS TITLE MATCH; DEAN AMBROSE MAKES HIS DEBUT WITH A PROMO; A ROTUNDO FAMILY REUNION? [online], www.pwinsider.com [dostęp 2016-03-27].
  25. 1 2 3 Philip Kreikenbohm, Walki stoczone w FCW [online], www.cagematch.net [dostęp 2016-03-27].
  26. ↑ PWTorch.com – 10/21 FCW results Kissimmee, Fla.: Punk vs. Moxley main event, NXT Rookies, Brodus discloses TV return, WWE developmental notes [online], www.pwtorch.com [dostęp 2016-03-27].
  27. ↑ FLORIDA CHAMPIONSHIP WRESTLING TELEVISION REPORT FOR 2/26: SANDOW/STEAMBOAT FOR THE FCW 15 TITLE; DEAN AMBROSE GETS INSIDE A FEW PEOPLE’S HEADS [online], www.pwinsider.com [dostęp 2016-03-27].
  28. ↑ WWE Champion CM Punk def. John Cena and Ryback (Triple Threat Match) [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-16].
  29. ↑ WWE TLC 2012 results [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-16].
  30. ↑ PWTorch.com – CALDWELL’S WWE RAW RESULTS 1/28: Complete „virtual-time” coverage of live Raw – Lesnar returns, Rock’s first night as champ, Heyman-McMahon (updated w/Box Score) [online], pwtorch.com [dostęp 2016-03-16].
  31. ↑ The Shield def. John Cena, Ryback & Sheamus [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-16].
  32. ↑ PWTorch.com – CALDWELL’S WWE RAW RESULTS 2/18: Complete „virtual-time” coverage of live Raw – Chamber PPV fall-out, big Mania news, Rock’s Celebration, Shield six-man tag match [online], pwtorch.com [dostęp 2016-03-16].
  33. ↑ WrestleMania 29 results [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-16].
  34. ↑ The Undertaker, Kane and Daniel Bryan fend off The Shield: Raw, April 8, 2013 [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-16].
  35. ↑ PWTorch.com – CALDWELL’S WWE RAW RESULTS 4/22 (Second Hour): Shield vs. The Undertaker six-man tag match, Ryder squashed [online], pwtorch.com [dostęp 2016-03-16].
  36. ↑ PWTorch.com – RAW NEWS: Shield loses first match, Lesnar’s „mystique” now in-play, Dolph off TV, Miz returns, Dance-Off, App overload, more [online], pwtorch.com [dostęp 2016-03-16].
  37. ↑ United States Championship [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  38. ↑ United States Champion Dean Ambrose def. Kane via Count-out [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  39. ↑ Damien Sandow won the World Heavyweight Championship Contract Money in the Bank Ladder Match [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  40. ↑ Rob Van Dam def. United States Champion Dean Ambrose by disqualification (Kickoff Match) [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  41. ↑ John Cena, Daniel Bryan & Sheamus vs. The Shield – Elimination Chamber Qualifying Match: photos [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  42. ↑ The Wyatt Family def. The Shield [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  43. ↑ The Shield def. Kane & The New Age Outlaws [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-16].
  44. ↑ Extreme Rules 2014 results [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-16].
  45. ↑ The Shield def. Evolution (No Holds Barred Elimination Match) [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-16].
  46. ↑ Ryan Clark, The Shield Splits On RAW – Seth Rollins Turns Heel – ProWrestling.com [online], ProWrestling.com [dostęp 2016-03-16] (ang.).
  47. ↑ Raw: June 16, 2014 [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  48. ↑ Seth Rollins won the Money in the Bank Contract Ladder Match [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  49. ↑ Ring Crew Reviews: WWE Battleground 2014, „411MANIA”, 411mania.com [dostęp 2016-03-28].
  50. ↑ 411’s WWE SummerSlam 2014 Report: 08.17.14, „411MANIA”, 411mania.com [dostęp 2016-03-28].
  51. ↑ Raw: August 18, 2014 [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  52. ↑ Dean Ambrose answers Seth Rollins’ open challenge [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  53. ↑ Seth Rollins def. Dean Ambrose (Hell in a Cell Match) [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  54. ↑ Bray Wyatt def. Dean Ambrose by disqualification [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  55. ↑ Bray Wyatt def. Dean Ambrose (Tables, Ladders & Chairs Match) [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  56. ↑ WWE RAW Results (1/5) – The Authority Returns, Ambrose/Wyatt Ambulance Match, John Cena Appreciation Night! – Page 4 of 6 – Wrestlezone [online], Wrestlezone [dostęp 2016-03-28] (ang.).
  57. ↑ Raw: Jan. 19, 2015 [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  58. ↑ WWE RAW Results (2/16) – Ambrose Forces Barrett’s Hand, Dust Brothers Unravel, Flair Returns, Bryan & Reigns Collide! – Page 5 of 6 – Wrestlezone [online], Wrestlezone [dostęp 2016-03-28] (ang.).
  59. ↑ WWE Fastlane Result: Bad News Barrett vs Dean Ambrose – Wrestlezone [online], Wrestlezone [dostęp 2016-03-28] (ang.).
  60. ↑ Daniel Bryan won the Intercontinental Championship Ladder Match [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  61. ↑ Dean Ambrose def. Luke Harper [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  62. ↑ Raw: April 27, 2015 [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  63. ↑ WWE World Heavyweight Champion Seth Rollins won a Fatal 4-Way Match [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  64. ↑ Dean Ambrose snaps after title match controversy! [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  65. ↑ WWE World Heavyweight Champion Seth Rollins def. Dean Ambrose [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  66. ↑ Roman Reigns & Dean Ambrose def. Bray Wyatt & Luke Harper [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  67. ↑ Jason Namako, WWE RAW Results – 8/24/15 (The Dudleys, Sting return) – Wrestleview.com [online], www.wrestleview.com [dostęp 2016-03-28].
  68. ↑ The Wyatt Family def. Roman Reigns, Dean Ambrose & Chris Jericho [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  69. ↑ Complete WWE World Heavyweight Championship Tournament of November 2015 [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  70. ↑ Dean Ambrose def. Intercontinental Champion Kevin Owens [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  71. ↑ Carnage reigns in Last Man Standing Match [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  72. ↑ The King of Kings is crowned the WWE World Heavyweight Champion [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  73. ↑ Intercontinental Championship [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  74. ↑ Triple H’s WrestleMania opponent decided in wild Triple Threat Match [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  75. 1 2 3 Lunatic Fringe meets Beast in Street Fight [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-15].
  76. ↑ WWE Roadblock results: In a controversial thrill ride, The Game neutralized The Lunatic Fringe [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  77. ↑ WWE RAW Results – March 21, 2016 [online], PWMania [dostęp 2016-03-28] (ang.).
  78. ↑ SmackDown results, March 24, 2016: The Beast roars his way through The Lunatic Fringe and The Wyatts [online], www.wwe.com [dostęp 2016-03-28].
  79. ↑ Brock Lesnar def. Dean Ambrose. [dostęp 2016-04-04].
  80. ↑ Jericho attempts to force respect out of Ambrose [online], www.wwe.com [dostęp 2016-05-31].
  81. ↑ Raw results, May 9, 2016: Ambrose rips Jericho’s jacket to shreds [online], www.wwe.com [dostęp 2016-05-22].
  82. ↑ WWE SmackDown results, May 12, 2016: Owens & Miz stole victory from Cesaro & Zayn [online], www.wwe.com [dostęp 2016-05-22].
  83. ↑ Raw results: Styles takes down Reigns in steel chair assault! [online], www.wwe.com [dostęp 2016-05-22].
  84. ↑ Thumbtacks lead to outcome in brutal Asylum Match [online], www.wwe.com [dostęp 2016-05-31].
  85. ↑ Money in the Bank Live Results. wrestlinginc.com, 2016-06-19. [dostęp 2016-06-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-20)].
  86. ↑ John Clapp: WWE Champion Dean Ambrose vs. Roman Reigns vs. Seth Rollins (Triple Threat Match). wwe.com, 2016-06-20. [dostęp 2016-07-05].
  87. ↑ Get complete 2016 WWE Draft results here [online] [dostęp 2016-07-20].
  88. ↑ WWE Draft transforms the New Era of Raw and SmackDown Live. 2016-07-19. [dostęp 2016-07-20].
  89. ↑ WWE World Champion Dean Ambrose def. Dolph Ziggler. wwe.com, 2016-08-21. [dostęp 2016-09-12].
  90. ↑ WWE SmackDown Live results, Aug. 30, 2016. wwe.com, 2016-08-30. [dostęp 2016-09-12].
  91. ↑ WWE SmackDown LIVE results, Sept. 6, 2016. wwe.com, 2016-09-06. [dostęp 2016-09-12].
  92. ↑ AJ Styles def. Dean Ambrose to win the WWE World Championship. wwe.com, 2016-09-11. [dostęp 2016-09-12].
  93. ↑ WWE Smackdown Results – 11/1/16 (Live from Newark, Daniel Bryan to announce teams for Survivor Series), [w:] WrestleView [online] [dostęp 2016-11-02].
  94. ↑ AJ Styles vs. Dean Ambrose for the WWE World Championship to headline TLC PPV on December 4 in Dallas, [w:] WrestleView [online] [dostęp 2016-11-01].
  95. ↑ Gdzie to ich drużyna wyszła zwycięsko z pojedynku z drużyną RawKELLER’S WWE SURVIVOR SERIES PPV REPORT 11/20: Goldberg vs. Lesnar, Raw vs. Smackdown, The Miz vs. Sami Zayn, more [online], Pro Wrestling Torch [dostęp 2016-11-21].
  96. ↑ Intercontinental Champion The Miz def. Apollo Crews. (ang.).
  97. ↑ Greg Parks: 1/3 WWE Smackdown LIVE – Parks’s Ongoing, Real-Time Report, including Miz vs. Ambrose for the I.C. Title. (ang.).
  98. ↑ Jason Powell: 1/29 Powell’s WWE Royal Rumble 2017 live review: AJ Styles vs. John Cena for the WWE Championship, Kevin Owens vs. Roman Reigns in a No DQ match for the WWE Universal Championship with Chris Jericho in a shark cage. [w:] Pro Wrestling Dot Net [on-line]. [dostęp 2017-01-29].
  99. ↑ Full 2017 Royal Rumble Match statistics: entrants, eliminations, times and more. WWE.com, January 30, 2017. [dostęp 2017-01-30].
  100. ↑ Jason Powell: 2/12 Powell’s WWE Elimination Chamber 2017 live review: John Cena vs. AJ Styles vs. Dean Ambrose vs. The Miz vs. Baron Corbin vs. Bray Wyatt in an Elimination Chamber match for the WWE Championship. [w:] Pro Wrestling Dot Net [on-line]. [dostęp 2017-02-12].
  101. ↑ Jason Powell: Powell’s WrestleMania 33 live review: Undertaker vs. Roman Reigns, Goldberg vs. Brock Lesnar for the WWE Universal Championship, AJ Styles vs. Shane McMahon, Seth Rollins vs. Triple H in an unsanctioned match. [w:] Pro Wrestling Dot Net [on-line]. [dostęp 2017-04-02].
  102. ↑ Wade Keller: KELLER’S WWE MONDAY NIGHT RAW 4/10: Superstar Shakeup begins with two Smackdown wrestlers coming to the ring, full report. [w:] Pro Wrestling Torch [on-line]. [dostęp 2017-04-10].
  103. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 Jon Moxley [online], Online World of Wrestling [dostęp 2026-08-20] (ang.).
  104. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 Jon Moxley – Titles [online], Cagematch [dostęp 2026-08-20] (ang.).
  105. 1 2 3 4 5 6 Marc Raimondi, Jon Moxley explains why he left WWE [online], ESPN, 29 maja 2019 [dostęp 2026-08-20] (ang.).
  106. 1 2 3 4 5 6 7 8 Jon Moxley – Tournaments [online], Cagematch [dostęp 2026-08-20] (ang.).
  107. 1 2 3 Jan Murphy, Ambrose not just Good … he’s great [online], Chinlock.com, 27 czerwca 2014 [dostęp 2026-08-20] [zarchiwizowane z adresu 2014-07-16] (ang.).
  108. 1 2 Dean Ambrose Talks Comparisons To WWE Legends And More On ESPN, Coach’s Top RAW Moments – WrestlingInc.com [online], WrestlingInc.com [dostęp 2016-03-27].
  109. ↑ WWE's Renee Young Confirms She IS Dating Dean Ambrose! [online], MTV UK, 4 marca 2015 [dostęp 2026-08-20] [zarchiwizowane z adresu 2015-03-06] (ang.).
  110. 1 2 Jen Juneau, Anya Leon, WWE's Renee Paquette and Jon Moxley Expecting First Child: 'We Are So Beyond Excited' [online], People, 20 listopada 2020 [dostęp 2026-08-20] [zarchiwizowane z adresu 2020-11-20] (ang.).
  111. ↑ Jeremy Lambert, Jon Moxley Reveals Renee Paquette Pregnancy On AEW Dynamite [online], Fightful, 18 listopada 2020 [dostęp 2026-08-20] [zarchiwizowane z adresu 2020-11-19] (ang.).
  112. ↑ Josh Wilding, Renee Paquette (Renee Young) Reveals The Name Of Her And Jon Moxley's (Dean Ambrose) Baby [online], TheRingReport.com, 21 maja 2021 [dostęp 2026-08-20] (ang.).
  113. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Jon Moxley – Awards [online], Cagematch [dostęp 2026-08-20] (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.