Jon wodorkowy
| |||||||||||||
| |||||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||||
| Wzór chemiczny |
H− | ||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Masa molowa |
1,01 g/mol | ||||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||||
| Numer CAS | |||||||||||||
| PubChem | |||||||||||||
| |||||||||||||
| Podobne związki | |||||||||||||
| Podobne jony |
jon wodorowy (H+) | ||||||||||||
Jon wodorkowy (anion wodorowy), H− – jon zbudowany z protonu i dwóch elektronów, a więc o konfiguracji elektronowej atomu helu. Występuje w wodorkach typu soli, np. w wodorku sodu NaH. W trakcie elektrolizy stopionych wodorków jony wodorkowe dążą do anody, gdzie tworzą cząsteczki wodoru[2]:
- 2H− → H2↑ + 2e−
Aniony wodorkowe są ważnym składnikiem atmosfery gwiazd, gdzie absorbują promieniowanie elektromagnetyczne o energii 0,75–0,4 eV[3].
Zobacz też
- jon wodorowy (H+)
Uwagi
- ↑ Nazwę „wodorek” (ang. hydride) można stosować do ogólnego oznaczenia anionu wodorowego (gdy nieważny jest skład izotopowy), a także w sytuacjach, gdy anion ten występuje naturalnie lub skład izotopowy jest nieznany. Do szczegółowego oznaczenia anionów wodorowych można stosować nazwy „protonek” (ang. protide) dla 1H−, „deuterek” (ang. deuteride) dla 2H− (D−) i „trytek” (ang. tritide) dla 3H− (T−) (Red Book 2005 ↓).
Przypisy
- ↑ Neil G. Connelly, Ture Damhus, Richard M. Hartshorn, Alan T. Hutton, Nomenclature of Inorganic Chemistry. IUPAC Recommendations 2005 (Red Book), International Union of Pure and Applied Chemistry, RSC Publishing, 2005, s. 298, ISBN 978-0-85404-438-2 (ang.).
- ↑ wodorkowy jon, [w:] Encyklopedia techniki. Chemia, Władysław Gajewski (red.), wyd. 2, Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1966, s. 787, OCLC 864218327.
- ↑ A. Rau, The Negative Ion of Hydrogen, [w:] G. Srinivasan, From White Dwarfs to Black Holes: The Legacy of S. Chandrasekhar, Chicago: University of Chicago Press, 1999.