Jose de Venecia Jr.

Jose de Venecia Jr.

Data i miejsce urodzenia	26 grudnia 1936 Gonzaga
Data śmierci	10 lutego 2026
Zawód, zajęcie	polityk, dziennikarz
Stanowisko	przewodniczący Izby Reprezentantów (1992–1998, 2001–2008)

Jose de Venecia Jr. (ur. 26 grudnia 1936, zm. 10 lutego 2026) – filipiński polityk i dziennikarz.

Urodził się 26 grudnia 1936 w Dagupan w prowincji Pangasinan. Był synem Jose Ravago de Venecii oraz Casimiry Villamil Claverii. Ukończył szkołę średnią w stołecznej Manili, następnie studiował dziennikarstwo na prestiżowym, również manilskim Ateneum. Szybko zaangażował się w życie polityczne, po raz pierwszy dostał się do Izby Reprezentantów w 1969. Jego obecność w parlamencie dobiegła niemniej końca w związku z ogłoszeniem stanu wyjątkowego przez prezydenta Ferdinanda Marcosa w 1972. Do Kongresu powrócił po przywróceniu rządów demokratycznych w wyniku tak zwanej rewolucji siły ludu z 1986. W 1987 został ponownie wybrany w skład izby niższej, reprezentując czwarty okręg wyborczy swej rodzinnej prowincji. Pełnił funkcję tymczasowego przewodniczącego komisji ds. zagranicznych Izby Reprezentantów. Wraz z Fidelem Ramosem oraz Raulem Manglapusem znalazł się wśród założycieli centroprawicowej partii Lakas–CMD, jednego z ważniejszych ugrupowań w mimo wszystko chwiejnym i łatwo ulegającym gwałtownym przemianom systemie partyjnym Filipin. Stał także za powołaniem tak zwanej tęczowej koalicji, funkcjonującej w Izbie Reprezentantów między 1992 a 1998. W 1992 został wybrany na przewodniczącego Izby Reprezentantów. Funkcję tę piastował do 1998^[1]. Powrócił na nią po krótkiej przerwie w 2001. Tym razem na czele izby niższej stał do 2008^[2]. Pozostaje najdłużej piastującym to stanowisko od czasu proklamowania niepodległości Republiki w 1946^[3]. Pozostawił po sobie bogaty dorobek legislacyjny w postaci przeszło 200 ustaw^[3]. Był jednym z twórców programu umożliwiającego transfery pieniężne z zagranicy, kluczowego dla Filipińczyków utrzymywanych przez pozostających w diasporze krewnych^[4]. Poza aktywnością publiczną znany był również jako publicysta. Ceniony przez komentatorów za dążenie do kompromisu, przez pewien czas negocjował również w imieniu rządu z kilkoma grupami zbrojnymi, w tym z maoistowską Nową Armią Ludową^[5].

Doczekał się sześciorga dzieci^[4]. Zmarł 10 lutego 2026^[6][7].