Josef Meinertz
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| profesor nauk medycznych | |
| Doktorat |
1900 |
| Habilitacja |
1906 |
| Profesura |
1910 |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia | |
Josef Meinertz (ur. 6 kwietnia 1877 w Braniewie, zm. 6 marca 1968 w Wormacji) – niemiecki lekarz i psychoterapeuta.
Życiorys
Josef Meinertz urodził się w Braniewie w Prusach Wschodnich w rodzinie dyrektora miejscowego gimnazjum (Otto Franz Bernhard Meinertz, 1839–1904) i Elisabeth z d. Alberti.
W 1895 zdał maturę w Poznaniu. W latach 1895–1900 studiował medycynę na uniwersytetach w Bonn, Wrocławiu, Fryburgu i w Berlinie. W 1900 uzyskał stopień doktora medycyny na Uniwersytecie w Lipsku. Następnie pracował w różnych szpitalach na terenie Berlina, jako asystent, lekarz, ordynator (oberarzt). W 1906 się habilitował i został privatdozentem, a w 1910 profesorem tytularnym na Uniwersytecie w Rostocku. Od 1913 pracował w szpitalu miejskim w Wormacji, w latach 1926–1944 jako dyrektor oddziału chorób wewnętrznych[1].
Życie prywatne
Żonaty z Johanną z domu Stützer, z którą miał syna Friedricha. Żona oraz syn byli również lekarzami.
Max Meinertz, ksiądz katolicki i profesor egzegezy Nowego Testamentu w Braniewie i Münster, był jego bratem[1].
Przypisy
- 1 2 Meinertz, Joseph - Catalogus Professorum Rostochiensium [online], cpr.uni-rostock.de [dostęp 2021-01-31].