Julius Pokorny

Julius Pokorny (ur. 12 czerwca 1887 w Pradze, zm. 8 kwietnia 1970 w Zurychu)^[1] – austriacki językoznawca, badacz języków celtyckich, szczególnie irlandzkiego.

Studiował prawo w Wiedniu i językoznawstwo w Dublinie. W 1912 doktoryzował się w Wiedniu na temat starych tekstów irlandzkich, w 1914 uzyskał stopień doktora habilitowanego z zakresu filologii celtyckiej. Pracował jako nieetatowy docent (Privatdozent) na Uniwersytecie w Kilonii (1914-1918), następnie jako profesor celtologii w Berlinie. W 1935 został czasowo pozbawiony pracy z powodu swego pochodzenia żydowskiego, w 1943 zamieszkał w Szwajcarii, tam pracował na uczelniach w Zurychu, Bernie i Fryburgu^[1]. Jego życiorys budzi pewne kontrowersje, w latach trzydziestych Pokorny złożył przysięgę na wierność Hitlerowi^[2]. W 1955 został honorowym profesorem Uniwersytetu w Monachium^[1].

Badania naukowe Juliusa Pokornego dotyczyły w pierwszym rzędzie gramatyki i słownictwa dawnych języków celtyckich, głównie języka irlandzkiego. Tłumaczył dawne teksty irlandzkie. Przed drugą wojną światową był wydawcą czasopisma Zeitschrift für celtische Philologie. Jest autorem 2-tomowej pracy Indogermanisches etymologisches Wörterbuch („Indoeuropejski słownik etymologiczny”) (1959-1969, przedruk: 1989)^[1].

• Bibliografia publikacji Juliusa Pokornego
• Julius Pokorny – Słownik języka praindoeuropejskiego, zawarty w IE.EXE wymaga STAR4WIN.EXE, opcja wydruku do RTF i HTM.(niem. • ang.)
• Gerhard Köbler – Słownik języka praindoeuropejskiego, gramatyka w sekcji Vorwort.(niem. • ang.)