Juliusz Ornatowski
 | |
 pułkownik dyplomowany łączności | |
| Data i miejsce urodzenia |
10 kwietnia 1892 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
12 kwietnia 1965 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1914–1946 |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki |
Centrum Wyszkolenia Łączności |
| Stanowiska |
dyrektor nauk |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
      | |
Juliusz Zygmunt Ornatowski (ur. 10 kwietnia 1892 w Radawie, zm. 12 kwietnia 1965 w Poznaniu) – pułkownik dyplomowany łączności Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się 10 kwietnia 1892 w Radawie, w ówczesnym powiecie jarosławskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Jana i Eleonory z Przyłęckich[1]. Absolwent szkoły średniej w Czerniowcach i późniejszy student Uniwersytetu.
W 1914 wcielony do armii austro-węgierskiej w której ukończył szkołę oficerską w St. Pölten. Jego oddziałem macierzystym był pułk telegraficzny[2][3][4]. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 w korpusie oficerów piechoty[5][6][7]. Na porucznika rezerwy awansował ze starszeństwem z 1 lutego 1918 w korpusie oficerów piechoty[8].
Od 19 lutego 1919 żołnierz Wojska Polskiego, który w stopniu porucznika uczestniczy w walkach na froncie wschodnim. Pełnił tam m.in. funkcje: szefa łączności GO Kowel i Frontu Podolskiego, d-cy radiotelegrafistów w 6 Armii, kierownika Referatu Wojsk Łączności MSWojsk., z-cy szefa Wojskowej Komisji Łączności Sztabu Głównego (IV Oddziału).
"Za wybitne zasługi, bohaterstwo i osobiste poświęcenie w czasie wyprawy na Kijów, odznaczony został VM nr 5172"[1].
1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika z dniem 15 sierpnia 1924 i 3. lokatą w korpusie oficerów łączności[9]. Ukończył w latach 1925–1927 Wyższą Szkołę Wojenną, po niej został mianowany dyrektorem nauk i p.o. komendanta Obozu Szkolnego Wojsk Łączności w Zegrzu. W marcu 1929 został przeniesiony służbowo do Powiatowej Komendy Uzupełnień Nowy Targ na stanowisko pełniącego obowiązki komendanta[10]. W marcu 1932 został zatwierdzony na stanowisku komendanta[11][12]. W listopadzie tego roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr V[13]. Z dniem 31 maja 1933 został przeniesiony w stan spoczynku[14].
Do 1939 pracował w LOPP w Lublinie. Zmobilizowany w kampanii wrześniowej został Szefem Wyszkolenia w Dowództwie Wojsk Łączności MSWojsk., następnie internowany w Rumunii. Przedostał się do Francji i od maja 1940 pracował w Ośrodku Wojsk Łączności. Następnie w Anglii od lipca 1940 do 1942 jako dyrektor nauk Centrum Wyszkolenia Łączności. W lutym 1942 przeszedł do Brygady Szkolnej, gdzie pełnił funkcje: szefa łączności, szefa Oddziału Organizacyjnego, zastępcy szefa sztabu. W maju 1945 awansował na pułkownika[1].
21 listopada 1946 wrócił do Polski. Po powrocie pracował w spółdzielczości. Zmarł 12 kwietnia 1965 w Poznaniu. Został pochowany na cmentarzu Oliwskim (kwatera 8-4-6)[15].
Żonaty od 1922 z Zofią Osińską, mieli troje dzieci.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5172 – 28 lutego 1922[16][1][17]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 1938 „za zasługi na polu pracy społecznej”[18]
- Krzyż Walecznych
- Złoty Krzyż Zasługi
- Order Imperium Brytyjskiego
- Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej
27 listopada 1932 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”[19].
Przypisy
- 1 2 3 4 Polak (red.) 1991 ↓, s. 111.
- ↑ Ranglisten 1916 ↓, s. 871.
- ↑ Ranglisten 1917 ↓, s. 1178.
- ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 0.
- ↑ Ranglisten 1916 ↓, s. 225.
- ↑ Ranglisten 1917 ↓, s. 290.
- ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 1488.
- ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 245.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924, s. 733.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 12 marca 1929, s. 92.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932, s. 227.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 267, 520.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 15 listopada 1932, s. 399.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 20 maja 1933, s. 123.
- ↑ Kazimierz Kopecki. cmentarze-gdanskie.pl. [dostęp 2019-02-07].
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 18 marca 1922, s. 227.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 267.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938, s. 10.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-05-01].
Bibliografia
- Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1916. Wien: K. K. Hof und Staatsdruckerei, 1916. (niem.).
- Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1917. Wien: K. K. Hof und Staatsdruckerei, 1917. (niem.).
- Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1918. Wien: K. K. Hof und Staatsdruckerei, 1918. (niem.).
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-07-28].
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1.