Juliusz Wocjan

Juliusz Wocjan (ur. 14 maja 1926 w Warszawie^[1.1], zm. 3 grudnia 2007^[1.1]) – polski profesor neurochirurg, twórca neurochirurgii dziecięcej w Polsce.

Był uczniem I Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie^[2]. Podczas okupacji uczył się na tajnych kompletach oraz brał udział w działalności dywersyjnej Szarych Szeregów^[1.1]. Został aresztowany w 1943 i półtora roku spędził w obozach koncentracyjnych w Oświęcimiu i Natzweiler^[3].

W 1952 ukończył studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Warszawie^[3]. Przed ukończeniem studiów pracował jako wolontariusz w Klinice Neurochirurgii Akademii Medycznej, kierowanej przez Jerzego Choróbskiego^[1.1]. W 1963 obronił pracę doktorską, w 1970 habilitował się, w 1984 uzyskał tytuł profesora nauk medycznych^[4]. W 1970 utworzył Oddział Kliniczny Neurochirurgii Dziecięcej w Miejskim Szpitalu Chirurgii Urazowej, w 1980 utworzył Klinikę Neurochirurgii w Centrum Zdrowia Dziecka, którą kierował do 1991, jednocześnie pracował jako nauczyciel akademicki^[1.1].

Był członkiem i jednym z pięciu założycieli Europejskiego Towarzystwa Neurochirurgii Dziecięcej w Wiedniu^[1.2]. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Neurochirurgów, w którym utworzył i prowadził sekcję Neurochirurgii Dziecięcej oraz był przez wiele lat członkiem zarządu głównego i redaktorem działu neurochirurgii w czasopiśmie „Neurologia i Neurochirurgia Polska”^[1.2]. Po przejściu na emeryturę został członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Neurochirurgów^[1.2].