Juninatten
 Ingrid Bergman w kadrze z filmu | |
| Gatunek | |
|---|---|
| Data premiery |
4 marca lub 3 kwietnia 1940 |
| Kraj produkcji | |
| Język | |
| Czas trwania |
89 minut[1] |
| Reżyseria | |
| Scenariusz |
Ragnar Hyltén-Cavallius |
| Główne role | |
| Muzyka |
Jules Sylvain |
| Zdjęcia |
Åke Dahlqvist |
| Montaż |
Oscar Rosander |
| Produkcja |
Svensk Filmindustri |
| Wytwórnia |
Svensk Filmindustri |
| Dystrybucja |
Svensk Filmindustri |
Juninatten (tytuł alt.: June Night) – szwedzki dramat z 1940 w reżyserii Pera Lindberga. Scenariusz napisał Ragnar Hyltén-Cavallius na podstawie powieści Tory Nordström-Bonnier. W głównej roli wystąpiła Ingrid Bergman[1][2].
Zdjęcia nagrywano w Sztokholmie (w studiu Filmstaden, w parku Kungsträdgården oraz w Apoteket Svanen vid Stureplan)[1]. Był to ostatni film Bergman, produkowany w Szwecji, przed rozpoczęciem przez nią kariery w Stanach Zjednoczonych[3].
Fabuła
Kerstin Norbäc (Ingrid Bergman), wrażliwa i kulturalna młoda dziewczyna bez rodziny i przyjaciół, pracuje w aptece w małym szwedzkim miasteczku. Mieszka w pensjonacie, w którym właścicielka stale ją szpieguje, aby dowiedzieć się, czy spotyka się z mężczyznami. Obyczaje i zwyczaje panujące w miasteczku paraliżują kochającą piękno duszę Kerstin. W bibliotece publicznej spotyka marynarza, Nilsa Asklunda (Gunnar Sjöberg), który, podobnie jak i ona, jest samotny i czuje się pozbawiony stałego miejsca. Mężczyzna powiada Norbäc o wielkim świecie zewnętrznym. Zauroczona nim i jego ludzkim ciepłem, obdarza go uczuciem[4].
Rozpoczęty romans wkrótce ujawnia różnice w ich pochodzeniu i celach życiowych. Kiedy Norbäc grozi odejściem od Asklunda, ten wyciąga broń i grozi, że popełni samobójstwo. Pistolet wystrzeliwuje, a Kerstin zostaje trafiona w okolicę serca. Przeprowadzona operacja pomaga kobiecie w powrocie do zdrowia[5].
Podczas późniejszego procesu Asklund udowadnia, że w rzeczywistości miał zamiar popełnić samobójstwo, dzięki czemu otrzymuje stosunkowo łagodny wyrok, kilka lat więzienia, częściowo dzięki współczującym prośbom Norbäc w jego sprawie. Cała sprawa wywołuje skandal w miasteczku, zwłaszcza po tym, jak zostaje on nagłośniony przez prasę ze Sztokholmu. Doktor Berggren (Carl Ström) pomaga Norbäc w zdobyciu pracy u aptekarza w szwedzkiej stolicy. Zmienia imię i nazwisko na Sara Nordanå. W Sztokholmie poznaje Stefana von Bremena (Olof Widgren), młodego mężczyznę – który idealnie pasuje do niej pod względem kulturowym i duchowym. Wspólnie odnajdują szczęście[6].
Obsada
Opracowano na podstawie materiału źródłowego[1][2]:
- Ingrid Bergman – Kerstin Norbäc (aka Sara Nordanå)
- Marianne Löfgren – Åsa
- Lill-Tollie Zellman – Jane Jacobs
- Marianne Aminoff – Nickan Dahlin
- Olof Widgren – Stefan von Bremen
- Gunnar Sjöberg – Nils Asklund
- Gabriel Alw – profesor Tillberg
- Olof Winnerstrand – sędzia
- Sigurd Wallén – redaktor naczelny
- Hasse Ekman – Willy Wilson, dziennikarz
- Maritta Marke – panna Vanja, dziennikarka
- Gudrun Brost – pani Nilsson, operatorka telefoniczna
- John Botvid – Gurkan
- Karin Swanström – pani Cronsiöö
- Carl Ström – Berggren
Odbiór
Premiera kinowa i recenzje
Premiera Juninatten miała miejsce 4 marca[2] lub 3 kwietnia 1940 w Röda Kvarn w Sztokholmie[1][7]. W „Arbetaren” napisano: „Ingrid Bergman wypełniła swoją rolę. Było oczywiste, że w pełni zrozumiała swoje zadanie”. „Borås Nyheter” zwracał uwagę, że „reżyseria Pera Lindberga i gra aktorska Ingrid Bergman w tym filmie nie ucierpiały na tle dobrych filmów zagranicznych”. Podkreślono też, że zdjęcia Åke Dahlqvista należą do „najlepszych, jakie kiedykolwiek widziano w szwedzkim filmie”[8].
Mac Lindahl z „Öresundsposten” stwierdził, że „Juninatten przede wszystkim pragnie być szczery, absolutnie szczery, jako obraz żywego Sztokholmu. Ta ambicja została spełniona w zaskakujący sposób”. Pozytywnie wyrażał się też o Bergman, pisząc, że „wcielając się w Sarę Nordanę, ugruntowuje swoją pozycję aktorki należącej do światowej elity”. „Stockholms läns Tidning” wyraził przekonanie, że „w Juninatten Ingrid Bergman pokazuje, że szwedzka sztuka filmowa potrafi tworzyć dzieła sztuki najwyższej klasy. Film jest dla niej przede wszystkim triumfem”[8].
Zdaniem Donalda Spoto Bergman w wieku 24 lat rolą w Juninatten „instynktownie rozumiała skomplikowaną gamę pokrętnych emocji, które odgrywają rolę uczuć w świecie dorosłych”[9].
Przypisy
- 1 2 3 4 5 Juninatten (1940) SFdb. Svensk Filmdatabas. [dostęp 2026-04-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-01-05)]. (szw.).
- 1 2 3 Quirk 1989 ↓, s. 66.
- ↑ Spoto 1998 ↓, s. 106.
- ↑ Quirk 1989 ↓, s. 66–67.
- ↑ Quirk 1989 ↓, s. 67.
- ↑ Quirk 1989 ↓, s. 67–68.
- ↑ „Svenska Dagbladet”, s. 16, 3 kwietnia 1940. ISSN 1101-2412.
- 1 2 Quirk 1989 ↓, s. 68.
- ↑ Spoto 1998 ↓, s. 108.
Bibliografia
- Lawrence J. Quirk: The Complete Films of Ingrid Bergman. Carol Publishing Group, 1989. ISBN 978-0-8065-0972-3. (ang.).
- Donald Spoto: Ingrid Bergman. Dama z Casablanki. Anna Wojtaszczyk (tłum.). ALFA, 1998. ISBN 83-7179-132-1. (pol.).
Linki zewnętrzne
- Juninatten w bazie IMDb (ang.)
- Juninatten w bazie Filmweb