Junkers Ju 46
 | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo | |
|---|---|
| Producent | |
| Typ |
pocztowy |
| Konstrukcja |
metalowa |
| Załoga |
2 osoby |
| Historia | |
| Data oblotu |
1932 |
| Lata produkcji |
1932–1934 |
| Liczba egz. |
5 |
| Dane techniczne | |
| Napęd |
BMW "Hornet C" |
| Moc |
441 kW / 600 KM |
| Wymiary | |
| Rozpiętość |
18,00 m |
| Średnica wirnika |
3,10 m |
| Długość |
11,10 m |
| Wysokość |
4,15 m |
| Powierzchnia nośna |
44,00 m² |
| Masa | |
| Własna |
2070 kg |
| Startowa |
3200 kg |
| Paliwa |
1400 l |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. |
230 km/h na wysokości 3000 m |
| Prędkość przelotowa |
190 km/h |
| Długotrwałość lotu |
10 h |
| Rozbieg |
20 m (długość szyny katapulty) |
| Dobieg |
330 m |
| Dane operacyjne | |
Junkers Ju 46 – niemiecki wodnosamolot, służący do przewozu poczty pomiędzy Niemcami a USA. Samolot mógł startować z pokładów statków dzięki katapultom. Był w użyciu aż do 1941 roku, gdy rozbił się ostatni z pięciu wyprodukowanych egzemplarzy. Korzystała z nich Lufthansa we współpracy z przedsiębiorstwem żeglugowym Norddeutscher Lloyd. Katapultowano je ze statków SS Europa oraz SS Bremen[1][2].
We współpracy Luft Hansa i Norddeutscher Lloyd narodził się pomysł wysyłania poczty z wyprzedzeniem za pomocą samolotu, który startowałby z poruszającego się statku pasażerskiego. Na szybkich parowcach Bremen i Europa, między kominami zainstalowano szynę startową. Z tej szyny samolot był katapultowany w powietrze, a silnik był uruchamiany jeszcze na saniach, które były przyspieszane sprężonym powietrzem do 110 km/h na 20-metrowej szynie. Wystrzelony w ten sposób samolot przybywał do Nowego Jorku około 45 godzin przed statkiem. Aby poprawić widoczność w przypadku awaryjnego wodowania, samoloty pomalowano na jaskrawoczerwono a start ich był szczególnym wydarzeniem dla pasażerów. Operacja była ograniczona ze względu na pogodę tylko do miesięcy letnich, od kwietnia[1][2].
Historia
Ze względu na brak niezawodnych samolotów transportowych dla lotów transatlantyckich, postanowiono połączyć dostawę morską i lotniczą - na początkowym etapie parowiec miał transportować samolot, który na końcowym etapie podróży, po starcie z katapulty, osiągał wyznaczony cel 45 godzin przed przybyciem parowca do portu. W 1932 roku Lufthansa zleciła Junkers Flugzeug- und Motorenwerke zbudowanie bardziej zaawansowanego samolotu pocztowego. Projektanci wzięli za podstawę sprawdzony i niezawodny Ju W-34, zmodyfikowany do startu z katapulty. W rezultacie wiosną tego roku zbudowano dwumiejscowy, całkowicie metalowy, wolnonośny dolnopłat z zamkniętą kabiną[2].
Kadłub samolotu miał prostokątny przekrój poprzeczny o kratownicowej konstrukcji z profili duraluminiowych. Poszycie z falistego duraluminium. W przedniej części znajdował się przedział silnikowy, następnie zamknięta dwumiejscowa kabina pilota, dalej przedział ładunkowy. Skrzydło jest wspornikowe o grubym profilu, składało się z części środkowej i dwóch konsol, na których znajdowały się lotki. Część środkowa stanowiła pojedynczą całość z kadłubem, konsole były do niej przymocowane za pomocą śrub. Konstrukcja skrzydła to kratownica ze spawanych rur, bez dźwigara. Poszycie wykonano z cienkiego falistego duraluminium. Zbiorniki paliwa umieszczono w części środkowej. Podwozie to metalowe pływaki, które były przymocowane do kadłuba na kratownicy, w wersji kołowej - dwupodporowe z płozą ogonową. Sterowanie - podwójne liny[2].
Przypisy
- 1 2 Junkers Ju 46. fliegerweb.com. [dostęp 2025-06-12]. (niem.).
- 1 2 3 4 JUNKERS JU-46. seawarpeace.ru. [dostęp 2025-06-12]. (ros.).
Linki zewnętrzne
- www.junkers.de (niem.)