K Antwerpse SK

K Antwerpse SK

Koninklijke Antwerpse Schaakkring
Państwo	Belgia
Adres	Beggaardenstraat 6, Antwerpen 2000
Data założenia	1903
Mecze
Debiut w najwyższej lidze 1923

K Antwerpse SK – belgijski klub szachowy z siedzibą w Antwerpii, 25-krotny mistrz kraju.

Klub powstał w 1903 roku, chociaż tradycją nawiązywał do założonego w 1825 roku CE Anvers^[1][2]. W 1923 roku uczestniczył w pierwszym sezonie mistrzostw Belgii, zajmując wówczas drugie miejsce, za Maccabi Antwerpia^[3]. W następnym roku klub ponownie zdobył wicemistrzostwo^[4]. W latach 1926–1931 przez sześć sezonów z rzędu klub zdobywał mistrzostwo kraju, a przed II wojną światową był mistrzem jeszcze w latach 1936–1938. Po zakończeniu wojny zespół z Antwerpii nadal należał do czołowych drużyn belgijskich, zdobywając mistrzostwo w latach 1949, 1950 i 1952^[5]. W 1953 roku nastąpiło dodanie do nazwy członu Koninklijke^[6]. Pod nazwą Koninklijke Antwerpse Schaakkring klub zdobył tytuły mistrzowskie w latach 1955, 1957, 1959–1961, 1964, 1967–1970, 1975–1976 i 1992^[5]. Klub czterokrotnie uczestniczył w Pucharze Europy, debiutując w sezonie 1977/1979^[7]. Wówczas to belgijska drużyna odpadła w pierwszej rundzie z SC 1868 Bamberg^[8]. W latach 1993–1994 zespół zajmował siódme miejsce w fazie grupowej^[7]. W sezonie 1999/2000 drużyna z nieznanych przyczyn została wycofana z rozgrywek ligi krajowej, jednak w sezonie 2000/2001 grała w pierwszej lidze^[9]. Jednocześnie w 2001 roku po raz ostatni K Antwerpse SK uczestniczył w Pucharze Europy, wygrywając wówczas jeden mecz i zajmując 33. pozycję w klasyfikacji^[7]. W późniejszym czasie zawodnicy K Antwerpse SK opuścili klub, przechodząc do Borgerhoutse SK, a sam zespół nie uczestniczył już w ligowych rozgrywkach^[10].

Zawodnikami klubu byli m.in.: Joost Berkvens^[11], Josef Boey^[6], Manuel Bosboom^[12], Isidore Censer^[13], Edgard Colle^[4], Frans Cuijpers^[11], Kurt Dreyer^[14], Arthur Dunkelblum^[13], Alfons Franck^[15], George Koltanowski^[16], Marinus Kuijf^[11], Paul Limbos^[17], Dimitri Reinderman^[12], Emmanuel Sapira^[3], Sándor Takács^[18], Karl Van Schoor^[6] i Gerard Welling^[11].