Kamil Oniszczuk

Oniszczuk zaczynał rywalizację od kategorii półśredniej. W pierwszej zawodowej walce zadebiutował 12 marca 2016 na gali Soul FC 4 w Warszawie^[3]. Po trzyrundowym pojedynku pokonał Bartosza Siwka jednogłośną decyzją sędziowską^[4].

Drugi pojedynek stoczył na Gali Sportów Walki w Międzychodzie 7, która odbyła się 15 października 2016^[5]. Zwyciężył przez techniczny nokaut w trzeciej rundzie dzięki dobrym sprowadzeniom rywala do parteru, a następnie zasypaniem go ciosami oraz łokciami w tej płaszczyźnie walki^[6]. 24 czerwca 2017 w walce wieczoru gali MMA Way w Żarach, pokonał jednogłośnie na punkty Pawła Szaję^[7].

Następnie Oniszczuk podpisał długoterminowy kontrakt z federacją Babilon MMA, obejmujący cztery walki. W debiucie dla nowego pracodawcy, a dokładnie 2 grudnia 2017 podczas gali Babilon MMA 2: Kołecki vs. Orkowski w Legionowie, zwyciężył jednogłośnie na punkty z Pawłem Karwowskim^[8].

6 marca 2018 podczas wydarzenia Babilon MMA 3: Kołecki vs. Borowski w Radomiu, pokonał Ukraińca Maksima Potapowa poprzez poddanie (duszenie trójkątne rękoma)^[9].

18 sierpnia 2018 na wydarzeniu Babilon MMA 5: Skibiński vs. Melillo w Międzyzdrojach, pokonał niepokonanego przed pojedynkiem Rosjanina, Saida-Magomieda Abdulkadarowa^[10].

25 stycznia 2019 podczas gali Babilon MMA 7: Kita vs. Głuchowski, odbywającej się w Żyrardowie, zwyciężył walkę w pierwszej odsłonie przez techniczny nokaut, po tym jak Hiszpan Guilherme Cadena nie wyszedł do drugiej rundy przez kontuzję barku^[11].

W styczniu 2020 roku podpisał kontrakt z rosyjską federacją Absolute Championship Akhmat, dla której debiutował 20 sierpnia tego samego roku podczas gali ACA 109: Haratyk vs. Strus^[12]. Przegrał jednogłośną decyzją sędziowską z Litwinem Mindaugasem Veržbickasem. Dla Oniszczuka była to pierwsza zawodowa porażka^[13]. Pierwotnie do konfrontacji Oniszczuka z Veržbickasem miało dojść w terminie 25 kwietnia 2020 (ACA 108), jednak w związku z pandemią koronawirusa gala została przełożona^[14][15].

26 listopada 2020 podczas gali ACA 114: Omielańczuk vs. Johnson Jr. w Łodzi, powrócił na ścieżkę zwycięstw, nokautując w trzeciej rundzie wysokim kopnięciem na głowę Krystiana Bielskiego^[16]. Po tym zwycięstwie rosyjska federacja nagrodziła Oniszczuka dodatkowym bonusem finansowym (10 tysięcy dolarów) za najlepsze skończenie wieczoru podczas tamtej gali^[17].

Następnie 10 grudnia 2021 Oniszczuk stoczył po raz pierwszy pojedynek poza granicami polski oraz zmienił swoją docelową kategorię na wagę średnią (83,9 kg / -185 lb). Podczas gali ACA 133 w rosyjskim Petersburgu, zwyciężył przez techniczny nokaut w pierwszej rundzie z bardziej doświadczonym tamtejszym gospodarzem Władimirem Fedinem^[18]. Po tej walce kontrakt Oniszczuka z rosyjską federacją wygasł^[19].

18 marca 2022 poinformował fanów za pośrednictwem Facebooka, że podpisał dwie umowy, pierwszą z amerykańską grupą menadżerską First Round Management, a druga z amerykańska organizacją, jednak nie określił o jaką federację chodzi. Tego samego dnia Patryk Prokulski, dziennikarz TVP Sport ujawnił, że Oniszczuk związał się z Bellator MMA^[19]. 29 marca tego samego roku Oniszczuk oraz nowy pracodawca oficjalnie potwierdzili współpracę^[20]. W pierwszej walce podczas gali Bellator 287: Piccolotti vs. Barnaoui, która odbyła się 29 października 2022 we włoskim Mediolanie, zmierzył się z byłym mistrzem organizacji PLMMA, Costello van Steenisem^[21]. W drugiej rundzie starcia został poddany duszeniem d’Arce przez Holendra^[22].

16 czerwca 2023 podczas gali Bellator 297 w Chicago, zmierzył się z niepokonanym Norbertem Novenyim Jr^[23]. W pierwszej rundzie, w jednej z wymian reprezentant Węgier idealnie trafił na szczękę Oniszczuka, który momentalnie padł na matę, Novenyi Jr. zdążył zadać jeszcze kilka mocnych uderzeń w zamroczonego Polaka, po czym wkroczył sędzia i przerwał tę walkę^[24].

Po nieudanej przygodzie w amerykańskim Bellatorze, Oniszczuk zasilił szeregi organizacji MMA Attack. 19 stycznia 2024 w Grodzisku Mazowieckim, miał zawalczyć w walce wieczoru imprezy MMA ATK: New Beginning z doświadczonym Brazylijczykiem, weteranem m.in. UFC, Carlo Praterem^[25]. Wydarzenie to jednak nie odbyło się w podanym terminie przez wycofanie się kluczowego sponsora federacji^[26]. Do polsko-brazylijskiego starcia doszło podczas marcowej gali Cave MMA 4: Blood Circle w Jastrzębiu-Zdrój^[27]. Oniszczuk błyskawicznie pokonał rywala w pierwszej rundzie, zadając mocne i niskie kopnięcia^[28].

Podczas gali FNC 20, która odbyła się 23 listopada w Zagrzebiu, wszedł na zastępstwo do walki z krótkim wyprzedzeniem i skrzyżował rękawice z Chorwatem, Andim Vrtaciciem^[29]. Przegrał przez techniczny nokaut w trzeciej rundzie^[30].

Pod koniec 2024 roku, ogłoszono, że podpisał kontrakt z czesko-słowacką organizacją Oktagon MMA oraz podano szczegóły jego debiutu. 1 lutego 2025 w niemieckim Düsseldorfie na gali Oktagon 66: Engizek vs. Oniszczuk miał zmierzyć się w rezerwowym starciu do turnieju Tipsport Gamechanger 3 wagi średniej z Hojatem Khajevandem^[2]. Pod koniec stycznia organizacja ogłosiła, że ostatecznie Oniszczuk zastąpi w turnieju Anthony’ego Salomone w walce z mistrzem wagi średniej, Kerimem Engizekiem^[31]. Oniszczuk uległ Turkowi jednogłośnie na kartach punktowych^[32].

9 sierpnia 2025 na gali Oktagon 74: Bolander vs. Szabová w Pradze zwyciężył jednogłośną decyzją sędziów nad byłym zawodnikiem UFC Davidem Zawadą^[33]. Pojedynek ten był walką rezerwową turnieju Tipsport Gamechanger 3 w wadze średniej^[34].

17 stycznia 2026 podczas wydarzenia Oktagon 82: Engizek vs. Jotko w Düsseldorfie zmierzył się z Czechem Markiem Bartlem^[35]. Zwyciężył przez poddanie duszeniem trójkątnym rękoma w drugiej rundzie^[36].

11 lipca 2026 podczas wydarzenia Oktagon 91: Engizek vs. Jotko 2 w Kolonii skrzyżował rękawice z Mickiem Stantonem, byłym mistrzem Cage Warriors w wadze średniej. Polsko-angielskie starcie zakontraktowano w umownym limicie do 88 kg^[37]. Zwyciężył jednogłośnie na kartach punktowych^[38].

• 2013: III Pucharu Polski NO GI CBJJ RULES 2013 Luboń – 3. miejsce, kat. -75,99 kg junior^[40]
• 2015: Otwarte Mistrzostwa Polski Gold Team – 2. miejsce, kat. -78 kg niebieskie pasy^[41]
• 2015: I Mistrzostwa Europy Gi i No-Gi federacji CBJJP – 2. miejsce, kat. -79 kg niebieskie pasy^[42]
• 2015: V Puchar Polski No-Gi Jiu-Jitsu – 1. miejsce, kat. -79,5 kg niebieskie pasy^[43]
• 2017: VII Puchar Polski No-Gi Jiu Jitsu – 3. miejsce, kat. -85,5 kg purpurowe pasy^[44]
• 2019: XV Mistrzostwa Polski ADCC – 2. miejsce, kat. 91 kg zaawansowani^[45]
• 2020: X Mistrzostw Polski No-Gi Jiu-jitsu w Luboniu – 1. miejsce, kat. -91,5 kg purpurowe pasy^[46]

• 2014: Puchar Dolnego Śląska MMA – 3. miejsce w kat. -80 kg^[47]
• 2015: Puchar Wielkopolski MMA – 3. miejsce w kat. -77 kg^[48]
• 2014: Puchar Polski Zachodniej MMA – 2. miejsce w kat. -80 kg^[49]
• 2015: Puchar Dolnego Śląska MMA – 2. miejsce w kat. -77 kg^[50]
• 2015: Mistrzostwa Wielkopolski MMA – 1. miejsce w kat. -84 kg^[51]
• ?: Puchar Dolnego Śląska MMA – 1. miejsce