Karaczun
| |||||
| Państwo | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Obwód | |||||
| Rejon | |||||
| Populacja (2001) |
| ||||
| • liczba ludności |
44 | ||||
| • gęstość |
275 os./km² | ||||
| Nr kierunkowy |
+380 8–03653 | ||||
| Kod pocztowy |
34610 | ||||
Położenie na mapie obwodu rówieńskiego  | |||||
Położenie na mapie Ukrainy  | |||||
 51°08′06″N 26°32′36″E/51,135000 26,543333 | |||||
Karaczun (ukr. Карачун) – wieś na Ukrainie, w obwodzie rówieńskim, w rejonie berezieńskim, w radzie wiejskiej Małyńsk. W 2001 roku liczyła 44 mieszkańców[1].
Znajduje się tu przystanek kolejowy Karaczun, położony na linii Równe – Baranowicze – Wilno.
Historia
W II Rzeczypospolitej kolonia Karaczun należała do gminy wiejskiej Bereźne, początkowo w powiecie rówieńskim, od 1 stycznia 1925 w powiecie kostopolskim, w województwie wołyńskim. W 1921 roku kolonia liczyła 365 mieszkańców i znajdowało się w niej 67 budynków mieszkalnych. 356 osób deklarowało narodowość polską, 9 – rusińską. 351 osób deklarowało przynależność do wyznania rzymskokatolickiego, 12 – do prawosławnego, 2 – do mojżeszowego[2].
Podczas okupacji niemieckiej mieszkańcy Karaczuna odznaczyli się wyjątkowo przychylnym stosunkiem do Żydów ukrywających się w lasach[3]. W latach 1942-1943 (rzeź wołyńska) nacjonaliści ukraińscy zamordowali tutaj troje Polaków. Większego napadu na kolonię nie było, ponieważ istniała w niej samoobrona, ponadto bojówki upowskie odstraszała niemiecka załoga stacji kolejowej w sąsiednim Małyńsku. Jednakże nie mając nadziei na przetrwanie Polacy stopniowo opuszczali Karaczun; część dobrowolnie zgłosiła się na roboty w Niemczech. Członkowie samoobrony przyłączyli się do oddziału partyzanckiego AK por. Władysława Kochańskiego. Zabudowania wyludnionej kolonii Ukraińcy częściowo rozebrali, częściowo spalili, pozostawiając tylko dwa domy[4].
W 1989 roku wieś liczyła 73 mieszkańców.
Przypisy
- ↑ с Карачун, Рівненська область, Березнівський район. Офіційний портал Верховної Ради України. [dostęp 2014-07-10]. (ukr.).
- ↑ Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej. Tom IX. Województwo wołyńskie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, 1923, s. 48.
- ↑ Ryszard Tyndorf, Zygmunt Zieliński (oprac.), Wartime Rescue of Jews by the Polish Catholic Clergy The Testimony of Survivors and Rescuers, tom II, Lublin 2023, Wydawnictwo KUL, ISBN 978-83-8288-087-8, s. 1071
- ↑ Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939–1945, t. 1, Warszawa: „von borowiecky”, 2000, s. 202-203, ISBN 83-87689-34-3, OCLC 749680885.
Linki zewnętrzne
- Karaczun, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 56.