Karakara czarna
| Daptrius ater[1] | |
| Vieillot, 1816 | |
 | |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Typ | |
| Podtyp | |
| Gromada | |
| Podgromada | |
| Infragromada | |
| Rząd | |
| Rodzina | |
| Podrodzina | |
| Plemię | |
| Rodzaj |
Daptrius[2] |
| Gatunek |
karakara czarna |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3] | |
 | |
| Zasięg występowania | |
 | |
Karakara czarna[4] (Daptrius ater) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny sokołowatych (Falconidae), zamieszkujący Amerykę Południową. Nie jest zagrożony.
Taksonomia
Gatunek ten jest jedynym przedstawicielem rodzaju Daptrius[4][5]. Nie wyróżnia się podgatunków[5].
Morfologia
Długość ciała 41–47 cm, rozpiętość skrzydeł 91–100 cm; masa ciała samców około 330 g, samic 348–445 g[6]. Smukła sylwetka, długie skrzydła. Pióra czarne, z białą nasadą ogona i charakterystyczną rozległą pomarańczową partią nagiej skóry na głowie. Nogi żółte. Młode ptaki bardziej matowe, z prążkami na spodzie ciała i ogonie.
Zasięg występowania
Ameryka Południowa; od Kolumbii, Wenezueli i regionu Gujana do środkowej Boliwii i środkowej Brazylii[3].
Ekologia i zachowanie
Karakara czarna zamieszkuje głównie nizinne lasy, szczególnie wzdłuż rzek oraz strumieni. Zamieszkuje też obrzeża lasów, otwarte zadrzewienia, sawanny, namorzyny i zdegradowane lasy wtórne[3]. Często spotykana w małych grupach, przesiaduje na gałęziach lub na ziemi w pobliżu rzek, na terenach leśnych. Lata szybko, prostoliniowo.
Jest to gatunek wszystkożerny; zjada larwy dużych chrząszczy, mrówki, płazy, gady, pisklęta wróblowych, małe ssaki, ryby, niektóre owoce, a także padlinę. Żeruje też na żywych tapirach i jeleniach, zjadając pasożytujące na ich ciałach kleszcze. Wykazuje tendencję do żerowania na wypalonych przez pożary obszarach[7].
Status zagrożenia
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje karakarę czarną za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność światowej populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako dość pospolity. Ze względu na brak dowodów na spadki liczebności bądź istotne zagrożenia dla gatunku BirdLife International ocenia trend liczebności populacji jako prawdopodobnie stabilny[3].
Przypisy
- ↑ Daptrius ater, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ Daptrius, [w:] Integrated Taxonomic Information System [dostęp 2011-01-12] (ang.).
- 1 2 3 4 BirdLife International, Daptrius ater, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2023, wersja 2025-2 [dostęp 2025-12-02] (ang.).
- 1 2 Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Ibicterini Bonaparte, 1854 (wersja: 2024-06-20). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2025-12-02].
- 1 2 F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Seriemas, falcons. IOC World Bird List (v15.1). [dostęp 2025-12-02]. (ang.).
- ↑ R.O. Bierregaard, Jr, G.M. Kirwan, P. Boesman: Black Caracara (Daptrius ater). W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2016. (ang.).
- ↑ Species account: Black Caracara Daptrius ater. [w:] Global Raptor Information Network [on-line]. The Peregrine Fund, 2014-05-08. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-11-27)]. (ang.).
Bibliografia
- Andrew Gosler: Atlas ptaków świata. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 2000. ISBN 83-7073-059-0.
Linki zewnętrzne
- Zdjęcia i nagrania audiowizualne. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).