Karol Ginter
 | |
 porucznik kawalerii | |
| Data i miejsce urodzenia |
9 września 1901 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
21 listopada 1938 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
    | |
Karol Sergiusz Ginter (ur. 9 września 1901 w Zbiersku, zm. 21 listopada 1938 w Krakowie) – porucznik kawalerii Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, działacz niepodległościowy i społeczny, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Syn Władysława i Pauliny ze Schmidtów[1]. Uczęszczał do gimnazjum państwowego w Ostrowcu[2]. 1 września 1916, jako uczeń gimnazjalny, wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej[2]. 1 listopada w 1918 uczestniczył w rozbrajaniu okupantów, a następnie wstąpił ochotniczo do odradzającego się Wojska Polskiego[3]. Początkowo został skierowany do szwadronu lotnego przy 24 pułku piechoty[3], a później do Szwadronu Wojew. Sandomierskiego, formującego się w Staszowie pod dowództwem por. Skrzyńskiego[3]. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej[3]. Po reorganizacji pododdziału, w składzie 1 szwadronu 11 pułku ułanów na froncie litewsko-białoruskim walczył o Wilno[4][3]. Później na czele plutonu walczył na froncie północnym i południowym[3]. 31 maja 1919 został mianowany plutonowym, a 10 czerwca 1920 podchorążym[3]. We wrześniu tego roku, po zdobyciu miasteczka Białozierka i wyparciu baonu piechoty bolszewickiej, wraz z 3 plutonem prowadził dalszy pościg; wraz z jednym ułanem zdołał przejść przez bagna i z szablami w dłoniach rzucili się na tyralierę wroga. W walce poległ między innymi dowódca baonu 489 pp bolszewickiej, rozbito baon i zdobyto wielu jeńców[4][5]. Za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[6].
Bezpośrednio po wojnie pozostał w zawodowej służbie wojskowej. W marcu 1921 uczęszczał do Przyfrontowej Szkoły Oficerskiej Jazdy w Brodach[3], a po jej zakończeniu wrócił do macierzystego pułku i pełnił funkcję dowódcy plutonu[3]. 24 lipca 1921 na własną prośbę przeszedł do rezerwy[3]. Następnie kontynuował przerwaną naukę w gimnazjum i po złożeniu egzaminów został przyjęty do siódmej klasy, do której uczęszczał do 26 lutego 1922[3].
1 września 1923 podjął pracę zawodową, jako urzędnik buchalterii w „Spółce Akcyjnej Wielkich Pieców i Zakładów Ostrołęckich”[7]. 17 marca 1926 został mianowany podporucznikiem rezerwy ze starszeństwem z 1 lipca 1925[3] i 159. lokatą[8], i przydzielony w rezerwie do 20 pułku ułanów. Od 1928 należał do Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem[3] i brałem czynny udział w wyborach do sejmu i senatu w 1928 i 1930[3]. Ponadto w okresie dwudziestolecia międzywojennego udzielał się społecznie. Był też współzałożycielem i członkiem Zarządu Stowarzyszenia Rezerwistów i Byłych Wojskowych w Ostrowcu, gdzie piastował m.in. funkcję wiceprezesa zarządu[3]. W 1932 był jednym z założycieli Związku Peowiaków[3]. 29 stycznia 1932 został mianowany porucznikiem ze starszeństwem z dniem 2 stycznia 1932 i 116. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych kawalerii[9]. We wrześniu 1935 został przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr X[4].
Zmarł w Krakowie, a pochowany został na cmentarzu w Ostrowcu.
Życie prywatne
Był żonaty z Natalią Reńską, miał córkę Krystynę Marię (ur. 20 stycznia 1928)[4][10].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5160 – 3 lutego 1922[11][4][1]
- Medal Niepodległości – 9 listopada 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[12][4]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 – 1929[13]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości – 9 listopada 1932[3]
- Krzyż Legionowy nr 4009 – 1 marca 1927[13]
- odznaka pamiątkowa 11 Pułku Ułanów Legionowych – 19 kwietnia 1930[13]
- odznaka pamiątkowa 20 Pułku Ułanów im. Króla Jana III Sobieskiego nr 76 – 24 czerwca 1930[13]
Przypisy
- 1 2 Kolekcja ↓, s. 1.
- 1 2 Kolekcja ↓, s. 3.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Kolekcja ↓, s. 4.
- 1 2 3 4 5 6 Polak (red.) 1991 ↓, s. 45.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 9.
- ↑ Soniński 1928 ↓, s. 35.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 2, 4.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 27 marca 1926 roku, s. 99.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 1 lutego 1932 roku, s. 109.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 2.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 18 lutego 1922, s. 111 – to wskazano błędnie numer 5105, który otrzymał st. ułan Drjański Jan z 3. pułku ułanów.
- ↑ M.P. z 1932 r. Nr 259, poz. 296 (ISAP).
- 1 2 3 4 Kolekcja ↓, s. 3, 4.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1.
- Józef Soniński: Zarys historii wojennej 11-go pułku Ułanów Legionowych. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1928, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
- Ginter Karol Sergiusz. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari; I.482.2-175 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-01-22].