Karol Heczko

Karol Heczko
Ilustracja
pułkownik saperów pułkownik saperów
Data i miejsce urodzenia

20 maja 1885
Golasowice

Data i miejsce śmierci

15 lutego 1954
Warszawa

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

2 Okręgowe Szefostwo Budownictwa

Stanowiska

szef

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Zasługi Wojskowej z Mieczami Medal Zasługi Wojskowej „Signum Laudis” z Mieczami Medal Zasługi Wojskowej „Signum Laudis” z Mieczami Krzyż Wojskowy Karola
Grób Karola Heczko na cmentarzu wojskowym na Powązkach

Karol Heczko (ur. 20 maja 1885 w Golasowicach, zm. 15 lutego 1954 w Warszawie) – pułkownik saperów inżynier Wojska Polskiego.

Życiorys

Syn Pawła, rolnika, i Anny z domu Mika, urodzony 20 maja 1885 w Golasowicach, w ówczesnym powiecie pszczyńskim rejencji opolskiej, wyznania rzymskokatolickiego[1][2][3][4]. W 1897 rozpoczął naukę w Prywatnym Gimnazjum Macierzy Szkolnej w Cieszynie (późniejszym c. k. Gimnazjum z polskim językiem wykładowym)[1]. W tym czasie jego rodzina mieszkała w Zbytkowie[1], a od około 1898 w Bąkowie[5]. W trakcie nauki w gimnazjum był członkiem uczniowskich stowarzyszeń „Jedność” i „Organizacja”[6]. W 1905 zakończył naukę w klasie ósmej[2]. Następnie odbył obowiązkową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej armii, w charakterze jednorocznego ochotnika[3]. Na stopień kadeta rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1907 i przydzielony w rezerwie do 2 morawsko-galicyjskiego pułku artylerii fortecznej w Krakowie[7]. W 1910 został mianowany chorążym rezerwy z tym samym starszeństwem[8]. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1911 w korpusie oficerów artylerii fortecznej[9]. W 1911 ukończył studia na Wydziale Inżynierii c. k. Szkoły Politechnicznej we Lwowie i został zatrudniony w c. k. Krajowym Biurze Melioracji we Lwowie na stanowisku inżyniera adiunkta[3][10]. W 1912 został członkiem Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie[11].

Jako inżynier adiunkt współpracował nad projektem przegrody doliny Soły w Porębie i wykonał wstępny projekt zbornika wody na Skawie w Zawoi. Następnie kierował budową wodociągów i kanalizacji w Krajowym Zakładzie dla małoletnich przestępców w Przedzielnicy, budową instalacji wodociągowej, kanalizacyjnej i drenażowej w Krajowym Zakładzie dla umysłowo chorych w Kobierzynie, wykonywał regulację potoku Sidzinki, budował jeden z kanałów w Kalwarii Zebrzydowskiej oraz opracował projekty wodociągów w Kalwarii Zebrzydowskiej, Ustrzykach Dolnych, a także punkty zaopatrzenia w wodę kilkunastu mniejszych miejscowości[3].

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach macierzystego pułku[12][13][14]. W lipcu 1916 został ciężko ranny[3]. Po zakończeniu leczenia został przydzielony do baterii zapasowej pułku[3]. Na stopień porucznika został awansowany ze starszeństwem z 1 maja 1915 w korpusie oficerów artylerii fortecznej[15][16][17].

Po przyjęciu do Wojska Polskiego został przydzielony do Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego na stanowisko zastępcy technicznego inspektora frontu wschodniego, a następnie kolejno referenta, zastępcy szefa Głównego Zarządu Budownictwa Polowego, zastępcy naczelnika i w końcu szefa Wydziału Technicznego Departamentu V Inżynierii i Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[3][18][19].

30 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, w budownictwie wojskowym, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej[20]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 3. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów[21]. 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień pułkownika ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 1. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów[22][23][24].

Od 1924 pełnił funkcję prezesa zarządu Mieszkaniowego Stowarzyszenia Spółdzielczego Oficerów i kierował robotami budowlanymi o wartości przeszło 6 mln zł przy wznoszeniu domków i mieszkań dla 200 członków spółdzielni[3]. W 1925, po utworzeniu Departamentu Budownictwa MSWojsk., został wyznaczony na stanowisko zastępcy szefa departamentu[3]. W październiku tego roku został przydzielony na stanowisko szefa Budownictwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie[25]. W październiku 1926 unieważniono jego przydział na stanowisko szefa Budownictwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu i ogłoszono przeniesienie do kadry oficerów saperów z równoczesnym przydziałem do Oficerskiej Szkoły Inżynierii w Warszawie na stanowisko wykładowcy matematyki i budownictwa[26][27][3]. W listopadzie 1927 został przydzielony do 2 Okręgowego Szefostwa Budownictwa w Lublinie na stanowisko szefa[28]. W kwietniu 1928 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr II, a z dniem 31 grudnia tego roku przeniesiony w stan spoczynku[29][30][31].

W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I”[32]. Od 1936 był członkiem zarządu i przewodniczącym sekcji urbanistyczno-technicznej wydziału wykonawczego Stowarzyszenia Żoliborzan[33]. W tym samym czasie został członkiem Komitetu Organizacyjnego Szkoły Średniej dla Dziewcząt, późniejszego XVI Gimnazjum i Liceum im. Aleksandry Piłsudskiej[34] oraz założycielem stowarzyszenia „Klub Łowiecki Żoliborz”[35], a w styczniu 1938 stowarzyszenia „Chrześcijańska Kasa Bezprocentowa Żoliborz–Marymont”[36]. Był także biegłym sądowym w sprawach budownictwa w okręgu Sądu Okręgowego w Warszawie[37]. Mieszkał przy ul. Śmiałej 39[38][3].

1 września 1939 został wybrany przewodniczącym komitetu samopomocy społecznej na Żoliborzu[39]. W czasie powstania warszawskiego stał na czele żoliborskiego Obywatelskiego Komitetu Pomocy[40].

Zmarł 15 lutego 1954 w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A 16, rząd 5, grób 6)[41]. Był żonaty z Marią Mostowską (1883–1963), z którą miał córkę Krystynę Zofię, ps. „Teresa” (1919–1944), łączniczkę Grupy „Kampinos”, pośmiertnie odznaczoną Krzyżem Walecznych[41][42][43].

Ordery i odznaczenia

  • Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski – 2 maja 1923 „w uznaniu zasług, położonych dla Rzeczypospolitej Polskiej na polu administracji wojskowej”[44][45]
austro-węgierskie

Przypisy

  1. 1 2 3 Katalog 1898 ↓, s. 53.
  2. 1 2 Katalog 1905 ↓, s. 209.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Album 1932 ↓, s. 37.
  4. ↑ Gądek 2020 ↓, s. 13.
  5. ↑ Katalog 1899 ↓, s. 103.
  6. ↑ Galicz 1926 ↓, s. 44, 158.
  7. ↑ Schematismus 1908 ↓, s. 935, 942.
  8. ↑ Schematismus 1911 ↓, s. 10003, 1013.
  9. ↑ Schematismus 1912 ↓, s. 1009, 1020.
  10. ↑ Szematyzm 1912 ↓, s. 367.
  11. ↑ Nowi członkowie. „Czasopismo Techniczne”. 6, s. 82, 1912-03-05. Lwów.
  12. ↑ Ranglisten 1916 ↓, s. 812.
  13. ↑ Ranglisten 1917 ↓, s. 1103.
  14. 1 2 3 4 5 Ranglisten 1918 ↓, s. 1368.
  15. ↑ Ranglisten 1916 ↓, s. 794.
  16. ↑ Ranglisten 1917 ↓, s. 1075.
  17. ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 1334.
  18. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 20, 873, 905.
  19. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 20, 797.
  20. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 12 lutego 1921, s. 258.
  21. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 228.
  22. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924, s. 166.
  23. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 827.
  24. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 590.
  25. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 114 z 28 października 1925, s. 616.
  26. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 37 z 14 września 1926, s. 302.
  27. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 46 z 25 października 1926, s. 376.
  28. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 31 października 1927, s. 314.
  29. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928, s. 129.
  30. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 581.
  31. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928, s. 384.
  32. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 349, 853.
  33. ↑ Sprawozdanie 1937 ↓, s. 6, 7.
  34. ↑ Historia szkoły. XVI Liceum Ogólnokształcące z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Stefanii Sempołowskiej. [dostęp 2025-09-29].
  35. ↑ Monitor Polski nr 223, s. 5. 1936-09-25. [dostęp 2025-09-29].
  36. ↑ Monitor Polski nr 43, s. 5. 1938-02-23. [dostęp 2025-09-29].
  37. ↑ Kirkiczenko, Kraczkiewicz i Rudzisz 1937 ↓, s. 215.
  38. ↑ Spis Abonentów 1939 ↓, s. 138.
  39. ↑ Komitet samopomocy społecznej na Żoliborzu. „Kurjer Warszawski”. 242, s. 4, 1939-09-02. Warszawa.
  40. ↑ Dunin-Wąsowicz 1969 ↓, s. 271.
  41. 1 2 Heczko Karol. Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Warszawie. [dostęp 2025-09-28].
  42. ↑ Maria Heczko (z d. Mostowska), 1893-1963. MyHeritage Ltd.. [dostęp 2025-09-29].
  43. ↑ Krystyna Zofia Heczko. Muzeum Powstania Warszawskiego. [dostęp 2025-09-29].
  44. ↑ Monitor Polski nr 100, poz. 110, s. 20. 1923-05-02. [dostęp 2025-09-28].
  45. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 34 z 29 maja 1923, s. 360.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.