Karol Skupin

Karol Skupin
Ilustracja
Ks. Karol Skupin w 1938 roku
Data i miejsce urodzenia

11 września 1889
Jejkowice

Data i miejsce śmierci

28 czerwca 1974
Katowice

Oficjał Sądu Biskupiego w Katowicach
Okres sprawowania

1930–1971

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Inkardynacja

diecezja wrocławska, diecezja katowicka

Prezbiterat

21 czerwca 1913

Karol Skupin (ur. 11 września 1889 w Jejkowicach, zm. 28 czerwca 1974 w Katowicach) – polski duchowny rzymskokatolicki, oficjał Sądu Biskupiego w Katowicach, kanonik kapituły katedralnej w Katowicach, prałat domowy Jego Świątobliwości.

Życiorys

Urodził się 11 września 1889 roku w Jejkowicach w rodzinie Konstantego i Albertyny z d. Tausewald[1]. Uczęszczał do szkół w Jejkowicach i Rybniku, a potem do Królewskiego Gimnazjum w Gliwicach, gdzie w 1909 roku zdał maturę[2]. W latach 1909–1913 studiował teologię na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego[3]. W czasie studiów przez pewien czas był prezesem „Zet-u" oraz Kółka Polskiego we Wrocławiu[1].

21 czerwca 1913 roku w katedrze wrocławskiej przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa wrocławskiego kard. Georga von Koppa[4]. Był wikariuszem kolejno w parafiach: Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Kluczborku (lata 1913–1916), Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Białej (1916–1919; 1919–1920), Świętego Krzyża we Wrocławiu (1919) i Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Katowicach (1920–1923)[2][4]. Był też kuratusem, a następnie proboszczem parafii Bożego Ciała w Kończycach (1924–1927)[2], a także przez krótki czas administratorem parafii Chrystusa Króla w Katowicach (1938–1939)[5] i substytutem parafii śś. Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach (1939–1942)[6].

15 września 1927 roku został nominowany sędzią[7], 23 grudnia 1929 roku rzecznikiem sprawiedliwości[8], a 26 marca 1930 roku oficjałem Sądu Biskupiego w Katowicach, mianowany na tę funkcję przez bpa Arkadiusza Lisieckiego. Pełnił ją do 23 lipca 1971 roku[9].

W 1928 roku został sekretarzem powołanej wówczas Misyjnej Rady Diecezjalnej[10]. W latach 1929–1930 był sekretarzem kancelarii kurialnej[11]. Od 1931 roku był tajnym szambelanem Jego Świątobliwości i kanonik Kapituły Katedralnej (w 1959 roku archidiakon). W 1931 roku odbył krótką praktykę w Rocie Rzymskiej. W latach 1932–1958 był egzaminatorem prosynodalnym[2].

W czasie niemieckiej okupacji, będąc substytutem parafii śś. Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach[2], 28 lutego 1941 roku został aresztowany wraz bpem Stanisławem Adamskim i innymi urzędnikami kurii. Uwolniony został na interwencję wikariusza generalnego ks. Franciszka Strzyża. Pozostał w Katowicach, lecz musiał opuścić mieszkanie służbowe[2][4].

7 listopada 1952 roku został wyznaczony przez bpa Stanisława Adamskiego na wikariusza generalnego diecezji katowickiej[12], a następnego dnia kapituła katedralna wybrała go na urząd wikariusza kapitulnego. Rząd nie uznał jego wyboru, gdyż episkopat nie uzgodnił z nimi tej kandydatury. Został oficjalnie odrzucony przez władze państwowe 13 listopada tego samego roku[13].

W 1963 roku został prałatem domowym Jego Świątobliwości[2].

W swoim życiu pełnił też funkcję dyrektora Towarzystwa Maryjnego i dyrektora Papieskiego Dzieła św. Piotra Apostoła[3]. Ponadto był cenionym spowiednikiem zwyczajnym i nadzwyczajnym sióstr zakonnych, referentem spraw zakonnych w Kurii Diecezjalnej oraz wizytatorem domów zakonnych[2].

Zmarł 28 czerwca 1974 roku w Katowicach. Pochowano go na cmentarzu w Jejkowicach 1 lipca tego samego roku[3].

Przypisy

  1. 1 2 Gwóźdź 1982 ↓, s. 196.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 Klistała 2019 ↓, s. 362.
  3. 1 2 3 Życie… 1974 ↓, s. 7.
  4. 1 2 3 E-ncyklopedia, Historia Kościoła na Śląsku: Skupin Karol. silesia.edu.pl. [dostęp 2025-01-21]. (pol.).
  5. ↑ E-ncyklopedia, Historia Kościoła na Śląsku: Parafia Chrystusa Króla w Katowicach. silesia.edu.pl. [dostęp 2025-01-21]. (pol.).
  6. ↑ E-ncyklopedia, Historia Kościoła na Śląsku: Parafia Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach. silesia.edu.pl. [dostęp 2025-01-21]. (pol.).
  7. ↑ Górka i Typańska 1995 ↓, s. 318.
  8. ↑ Górka i Typańska 1995 ↓, s. 319.
  9. ↑ Górka i Typańska 1995 ↓, s. 317.
  10. ↑ Karabin 2020 ↓, s. 256.
  11. ↑ Karabin 2020 ↓, s. 163.
  12. ↑ Żurek 2018 ↓, s. 197.
  13. ↑ Żurek 2018 ↓, s. 200.

Bibliografia

  • Marek Górka, Honorata Typańska, Sąd biskupi (metropolitalny) w Katowicach 1923–1994, „Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne” (27/28), Katowice: Księgarnia św. Jacka, 1995, s. 317-323 (pol.).
  • Hilary Gwóźdź, Udział duchowieństwa śląskiego w akcji plebiscytowej i powstaniach (1919–1921), „Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne” (15), Katowice: Księgarnia św. Jacka, 1982, s. 171–230, ISSN 0137-3447 (pol.).
  • Joanna Karabin, Kościół katolicki na polskim Górnym Śląsku wobec ludności napływowej w latach 1922-1939, Rozprawa doktorska napisana pod kierunkiem naukowym dr hab. Lecha Krzyżanowskiego, prof. UŚ oraz promotora pomocniczego dr Marceli Gruszczyk, Katowice: Uniwersytet Śląski w Katowicach. Wydział Humanistyczny. Instytut Historii, 2020 (pol.).
  • Jerzy Klistała, Duchowni. Ofiary niemieckiego zniewolenia, Kraków: Studio Grafpa, 2019 (pol.).
  • Jacek Żurek, Ruch „księży patriotów” w województwie katowickim w latach 1949–1956, wyd. 2, Źródła do Dziejów Kościoła Katolickiego na Górnym Śląsku, Warszawa; Katowice: Fundacja Centrum Badań nad Historią Kościoła im. ks. Wincentego Myszora, 2018, ISBN 978-83-949936-1-0 (pol.).
  • Życie Kościoła, „Gość Niedzielny” (40), Katowice: Kuria Diecezjalna, 6 października 1974, s. 7 (pol.).
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.