Karol Udałowski
 | |
 podpułkownik piechoty | |
| Data i miejsce urodzenia |
13 grudnia 1880 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
9 marca 1926 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1914-1921 |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
dowódca pułku |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
   | |
Karol Feliks Udałowski (ur. 13 grudnia 1880 w Krojczynie, zm. 9 marca 1926 w Łyńcu) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Syn Stefana i Marii z Cieżewskich, urodzony 13 grudnia 1880 w Krojczynie, w ówczesnym powiecie lipnowskim guberni płockiej[1]. Ojciec Karola za udział w powstaniu styczniowym spędził 18 lat na zesłaniu, na Syberii[2]. Po ukończeniu szkoły handlowej, przez rok studiował w Szkole Nauk Politycznych w Paryżu[3]. W 1905 został członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej i jej Organizacji Bojowej[2]. Został aresztowany i zesłano go na Syberię, skąd uciekł do Galicji[3]. 1 listopada 1912 został członkiem Związku Strzeleckiego[4]. Ponadto należał do Polskiej Organizacji Wojskowej[4]. Przed wojną był dziennikarzem i współpracował z „Gazetą Wieczorną” we Lwowie[3].
W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich. Był oficerem 3 pułku piechoty i od 15 października 1914 dowodził 10 kompanią[3]. 25 października 1914 został mianowany porucznikiem, a 25 czerwca 1915 awansowany na kapitana[5][3]. W 1917, po kryzysie przysięgowym, rozpoczął służbę w Polskiej Sile Zbrojnej[3]. 1 maja 1918 objął dowództwo 1 pułku piechoty, który na początku następnego roku przemianowany został na 7 pułk piechoty Legionów. Walczył z Ukraińcami na terenie Małopolski Wschodniej, a także z bolszewikami na froncie litewsko-białoruskim i na Łotwie[3]. Oddziałem dowodził do 16 marca 1920[3]. 15 października 1918 Rada Regencyjna awansowała go na podpułkownika[6][3].
11 czerwca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, w piechocie, w „grupie byłych Legionów Polskich”. W październiku 1921, po zakończeniu wojny z bolszewikami, został przeniesiony do rezerwy na skutek wniosku reklamacyjnego i przydzielony w rezerwie do 64 pułku piechoty[7].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7342[1] – 17 maja 1922[9][10]
- Krzyż Niepodległości z Mieczami – pośmiertnie, 19 grudnia 1930 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[11]
- Krzyż Walecznych czterokrotnie[4]
Przypisy
- 1 2 Kolekcja ↓, s. 1.
- 1 2 Kolekcja ↓, s. 4.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Karol Udałowski | Fundacja 100 [online], fundacja100.pl [dostęp 2025-06-10].
- 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 3.
- ↑ Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 4.
- ↑ Dziennik Rozporządzeń Komisji Wojskowej Nr 1 z 28 października 1918, poz. 6.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 39 z 29 października 1921, s. 1478.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 8 maja 1926, s. 159.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 6 stycznia 1923, s. 16.
- ↑ Wykaz odznaczonych orderem wojskowym „Virtuti Militari“ V kl. oficerów i szeregowych z b. 3-go pułku piechoty Legjonów Polskich., „Żołnierz Polski” (27 (306)), zbrojownia.cbw.wp.mil.pl, 2 lipca 1922, s. 15 [dostęp 2025-06-11], Cytat: ppłk. Udałowski Karol (pol.).
- ↑ M.P. z 1930 r. Nr 300, poz. 423 (ISAP).
Bibliografia
- Udałowski Karol Feliks. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.66-5890 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-01-01].
- Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917). Komenda Legionów Polskich, 1917.
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2022-01-19].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Ferdynand Markiewicz, Zarys historii wojennej 7-go Pułku Piechoty Legionów, Warszawa 1928.