Katarzyna Antonowna

Katarzyna Antonowna
Ilustracja
Dynastia

Welfowie

Data i miejsce urodzenia

26 lipca 1741
Sankt Petersburg

Data i miejsce śmierci

21 kwietnia 1807
Horsens

Ojciec

Antoni Ulryk z Brunszwiku-Wolfenbüttel

Matka

Anna Leopoldowna

Rodzeństwo

Iwan,
Elżbieta,
Piotr,
Aleksy

Katarzyna Antonowna (ur. 26 lipca 1741 w Sankt Petersburgu, zm. 21 kwietnia 1807 w Horsens) – członkini rosyjskiej rodziny cesarskiej, najstarsza córka Anny Leopoldowny i Antoniego Ulryka von Braunschweig-Wolfenbüttel, siostra cesarza rosyjskiego Iwana VI Antonowicza.

Życiorys

Urodziła się w lipcu 1741 r.[1.1][2.1] Była najstarszą córką (a drugim dzieckiem) regentki Rosji Anny Leopoldowny oraz księcia brunszwickiego Antoniego Ulryka[1.2]. Ze strony matki była prawnuczką cara Iwana V Romanowa[1.2]. Jej starszy brat Iwan od 1740 r. był cesarzem Rosji (zgodnie z testamentem Anny Iwanownej)[1.2]. Rodzina Katarzyny przez wielu była uznawana za "czystych krwi Niemców", gdyż Anna Leopoldowna urodziła się w Meklemburgii a Antoni Ulryk w Brunszwiku[1.2]. W związku z tym podważano ich prawo do korony rosyjskiej wskazując na niewystarczające więzy krwi z dynastią Romanowów[1.2].

Iwana VI strącono z tronu 25 listopada 1741 r.[1.1] Zamach stanu przeprowadziła Elżbieta Piotrowna, córka cesarza Piotra Wielkiego i cesarzowej Katarzyny I. Podczas przepychanek czteromiesięczną Katarzynę zraniono w ucho i rękę; najprawdopodobniej z tego powodu do końca życia pozostała głucha[2.1]. Anna Leopoldowna błagała Elżbietę o dobre traktowanie jej dzieci[2.1].

Katarzyna wraz z rodziną na polecenie nowej cesarzowej została wywieziona do więzienia w Rydze, potem umieszczono ich w twierdzy w Dyjamencie a następnie przeniesiono do Chołmogor[1.1]. Zamieszkali w dawnym domu tamtejszego arcybiskupa, jednak w rzeczywistości był to areszt domowy[2.2]. W więzieniach przyszli na świat bracia Katarzyny: Piotr i Aleksy oraz siostra Elżbieta[2.2].

7 marca 1746 r. matka Katarzyny zmarła w wyniku komplikacji po urodzeniu syna Aleksego[2.2].

Iwana VI nigdy formalnie nie zdetronizowano[1.1]. W 1756 r. na polecenie cesarzowej przeniesiono go do Twierdzy Szlisselburskiej[1.1]. On i jego rodzeństwo (zwłaszcza biorąc pod uwagę brak potomków Elżbiety i problemy w małżeństwie jej następcy Piotra Fiodorowicza) stanowili zagrożenie dla Romanowów[1.1]. Iwan VI został zamordowany w 1764 r.

W 1764 r. ojciec Katarzyny szansę na odzyskanie wolności, jednak zdecydował się pozostać z dziećmi. Zmarł w 1776 r.[1.1]

Czwórka rodzeństwa w 1780 r. za zgodą cesarzowej Katarzyny II udała się do Danii, gdzie zaoferowała im azyl królowa-wdowa Juliana Maria, ich ciotka[2.2]. Pieniądze na utrzymanie otrzymali z cesarskiego skarbca[2.2]. W nocy z 16 na 17 czerwca 1780 Katarzynę i jej rodzeństwo umieszczono na rzecznym statku i 1 lipca dopłynęli do Danii na fregacie "Gwiazda Polarna". W 1803 Katarzyna, ostatnia żyjąca z rodzeństwa bezskutecznie prosiła cesarza rosyjskiego Aleksandra I o zezwolenie na powrót do Chołomogor. Cztery lata później zmarła.

Genealogia

Bibliografia

  • Iskendrow A. (red.), Dynastia Romanowów, Warszawa 1993, s. 178, 183–184.

Przypisy

  1. Andrzej Andrusiewicz, Carowie i cesarze Rosji, 2001, ISBN 83-7311-126-3.
    1. 1 2 3 4 5 6 7 S. 224-225.
    2. 1 2 3 4 5 S. 220.
  2. Andrzej Andrusiewicz, Romanowowie. Imperium i familia, 2017, ISBN 978-83-08-05394-2.
    1. 1 2 3 S. 243-244.
    2. 1 2 3 4 5 S. 245-246.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.