Kay B. Barrett

Katharine Brown Barrett
Ilustracja
Kay B. Barrett
Data i miejsce urodzenia

7 grudnia 1902
Hastings-on-Hudson

Data i miejsce śmierci

18 stycznia 1995
Hightstown

Zawód, zajęcie

agentka, łowczyni talentów

Katharine Brown Barrett (wym. [kˈaθɑːɹˌiːn bɹˈa͡ʊn bˈaɹɪt]; ur. 7 grudnia 1902 w Hastings-on-Hudson, zm. 18 stycznia 1995 w Hightstown) – amerykańska agentka filmowa i teatralna oraz łowczyni talentów. Pracowała m.in. dla Davida O. Selznicka, MCA Inc. i International Creative Management (ICM). Za jej sugestią kariery w Hollywood rozpoczęli Ingrid Bergman, Alfred Hitchcock i Laurence Olivier. Była też inicjatorką pozyskania przez Selznicka praw autorskich do powieści Przeminęło z wiatrem (1936), gdy ta nie była jeszcze opublikowana i znajdowała się na etapie wersji roboczych.

Życiorys

Katharine Brown urodziła się 7 grudnia 1902 w Hastings-on-Hudson w stanie Nowy Jork, jako córka Kate Ross i Henry’ego Collinsa Browna, jednego z założycieli Museum of the City of New York (MCNY)[1][2]. W 1924 ukończyła filologię angielską na Wellesley College w Wellesley w stanie Massachusetts, uzyskując tytuł licencjata, i wykazując zainteresowanie dramatem[2][3].

Ukończywszy studia, podjęła pracę w Mary Arden Theater School w Peterborough w stanie New Hampshire, należącej do Josepha P. Kennedy’ego Sr. i bostońskiego prawnika Guya Curriera. W 1926 obydwaj przejęli studio Film Booking Offices of America (FBO) i zaproponowali Brown pracę w Nowym Jorku, gdzie czytała i pozyskiwała prawa do książek, jako redaktorka działu wschodniego (Eastern Story Editor). Pozostała w firmie, gdy w 1928 przemianowano ją na RKO Pictures, do czego doszło przez połączenie FBO z siecią kin Keith-Albee-Orpheum (KAO) i Radio Corporation of America (RCA) i stworzenie jednej z pięciu największych wówczas wytwórni filmowych w Stanach Zjednoczonych. Pierwszy znaczący sukces odniosła, nabywając za rekordową jak na ówczesne czasy kwotę 125 tys. dolarów prawa do powieści Edny Ferber pt. Cimarront z Oklahomy (1930), o które zabiegało wiele wytwórni. Western oparty na książce (1931, reż. Wesley Ruggles) zdobył podczas 4. ceremonii rozdania Oscarów statuetkę dla najlepszego filmu[1][2].

Współpraca z Davidem O. Selznickiem

W 1931 David O. Selznick przejął RKO Pictures, lecz opuścił je dwa lata później, aby powrócić do Metro-Goldwyn-Mayer (MGM). W 1935 znalazł sponsora Johna Haya Whitneya, co pozwoliło mu założyć własne studio pod nazwą Selznick International Pictures. Jednym z jego pierwszych pracowników była Brown, nadal pełniąca funkcję redaktorki działu wschodniego; później mianował ją przedstawicielką regionu wschodniego (gdy Selznick rozszerzył swoją rolę w studiu, objęła stanowisko jego głównej asystentki)[1]. Kiedy otrzymała wersje robocze nieopublikowanej powieści Margaret Mitchell, dostrzegając potencjał ich historii, przekazała je Selznickowi, aby ten mógł zabezpieczyć prawa autorskie (odkupiono je za 50 tys. dolarów[4]). Powieść Przeminęło z wiatrem z 1936 okazała się bestsellerem; podobny sukces odniosła ekranizacja z 1939 (reż. Victor Fleming)[2], która podczas 12. ceremonii zdobyła osiem Oscarów w kategoriach konkursowych, w tym dla najlepszego filmu[4][5]. Brown i Mitchell nawiązały długoletnią przyjaźń[4].

Namówiła też Ingrid Bergman do wyjazdu ze Sztokholmu do Hollywood, by mogła zagrać w melodramacie Intermezzo (1939, reż. Gregory Ratoff), będącym remakiem szwedzkiego filmu o tym samym tytule z 1936. Zwróciła uwagę Selznicka na powieść Rebeka Daphne du Maurier z 1938 i podpisała pierwszy amerykański kontrakt z Laurence’em Olivierem na jego występ w dreszczowcu psychologicznym Rebeka (1940, reż. Alfred Hitchcock). Przekonała również Hitchcocka do podpisania siedmioletniego kontraktu z Selznickiem, aby mógł on wyreżyserować wspomnianą produkcję[2][3], która zdobyła Oscara dla najlepszego filmu podczas 13. ceremonii rozdania statuetek[6]. W 1939 nabyła prawa do książki Claudia: The Story of a Marriage pióra Rose Franken i brała udział w próbach ekranowych do tej historii, co doprowadziło do podpisania przez studio kontraktu z Phylis Walker (znanej później jako Jennifer Jones)[1].

Współpraca z MCA Inc. i International Creative Management

Ze względów podatkowych Selznick International Pictures zostało zlikwidowane w 1942, a Brown – opisywana jako „wysoka, elegancka i groźna”[7] – idąc w ślady brata Selznicka, Myrona, została agentem talentów, początkowo współpracując jako agentka teatralna z MCA Inc. Zdobywała wielu nowych klientów po tym, jak MCA Inc. przejęła agencję talentów Lelanda Haywarda[2][7]. Następnie przeszła do International Famous Agency, którą później – po połączeniu z innymi agencjami – przemianowano na International Creative Management (ICM). W ICM Brown pracowała do końca swojej kariery[1].

Reprezentowała m.in. aktorów Montgomery’ego Clifta, Johna Gielguda, Aleca Guinnessa, Rexa Harrisona, Fredrica Marcha, Patricię Neal i Ralpha Richardsona. Doświadczenie Brown w pozyskiwaniu dzieł literackich pozwoliło jej reprezentować takich pisarzy, jak Karen Blixen, Lillian Hellman, a przez 40 lat także Arthura Millera[1][2][3].

Na emeryturę przeszła w wieku 80 lat. Zmarła 18 stycznia 1995 w wieku 92 lat w swoim domu w Hightstown w stanie New Jersey, na skutek udaru mózgu[2][3]. Uważano ją za „błyskotliwą i wpływową postać w branży literackiej i filmowej aż do przejścia na emeryturę w wieku 80 lat”[4].

Życie prywatne

Wyszła za mąż za Jamesa Barretta (zm. 1967), z którym miała dwie córki, Laurindę i Kate[3]. Laurinda została aktorką i poza występami teatralnymi, zagrała też w takich filmach, jak Niewłaściwy człowiek (1956, reż. Alfred Hitchcock), Serce to samotny myśliwy (1968, reż. Robert Ellis Miller) i Morderstwo doskonałe (1998, reż. Andrew Davis)[2].

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 Derek Granger: Obituaries: Kay Brown. The Independent. [dostęp 2026-02-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-02-12)]. (ang.).
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Kay Brown Barrett. Nowojorska Biblioteka Publiczna. [dostęp 2026-02-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-02-12)]. (ang.).
  3. 1 2 3 4 5 Lawrence Van Gelder. Kay B. Barrett, Talent Scout and Entertainment Agent, 93. „The New York Times”, s. 11, 19 stycznia 1995. ISSN 0362-4331.
  4. 1 2 3 4 A New Exhibit in the Hodges Reading Room: Kay Brown, David O. Selznick, and Gone with the Wind. University of North Carolina at Greensboro. [dostęp 2026-02-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-02-27)]. (ang.).
  5. ↑ George McManus: A Conservative Christian Reviews the Greatest Movies Ever Made. Xulon Press, 2003, s. 76. ISBN 978-1-59160-619-2. (ang.).
  6. ↑ Peter Ackroyd: Alfred Hitchcock. Jerzy Łoziński (tłum.). Zysk i S-ka, 2017, s. 110. ISBN 978-83-65521-79-8. (pol.).
  7. 1 2 Martin Gottfried: Arthur Miller: His Life and Work. Hachette Book Group, 2004, s. 101. ISBN 978-0-306-81377-1. (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.