Kazimierz Abgarowicz

Urodził się 30 maja 1888 we Lwowie, w rodzinie Józefa Wincentego, urzędnika tamtejszego Wydziału Krajowego, i Marii Rozalii z domu Woińskiej^[1]. Miał siostrę Zofię Marię (ur. 1884)^[2] i zmarłego tuż po urodzeniu brata Józefa (ur. i zm. 1887)^[3]. Od 1916 był żonaty z Kazimierą Kadyi i miał syna Zbigniewa^[1], taternika^[4].

Zmarł w Poznaniu, pochowany na cmentarzu Górczyńskim (kwatera IIL-18-41)^[5].

Uczęszczał do C.K. Gimnazjum V we Lwowie^[6]. W 1906 złożył egzamin dojrzałości, a następnie w latach 1906–1911 studiował na Uniwersytecie Franciszkańskim we Lwowie filologię klasyczną oraz język polski. W roku szkolnym 1909/10 odbył praktykę C.K. Gimnazjum VI we Lwowie, w roku następnym zaś pracował jako nauczyciel tymczasowy w C.K. Gimnazjum VIII we Lwowie. 7 marca 1914 zdał egzamin nauczycielski przed Naukową Komisją Egzaminacyjna dla kandydatów na nauczycieli szkół średnich i podjął pracę w prywatnym gimnazjum w Zakopanem, gdzie pracował do 1919^[1]. 15 czerwca 1919 został powołany jako nauczyciel do Państwowego Gimnazjum im. Marii Magdaleny w Poznaniu, w którym do października 1930 uczył języków: greckiego, łacińskiego, polskiego oraz historii starożytnej. Od 1 listopada 1930 do wybuchu II wojny światowej był dyrektorem Państwowego Gimnazjum im. Przemysława w Rogoźnie Wielkopolskim^[7].

7 listopada 1939 został wysiedlony przez okupanta do obozu dla wysiedleńców w Ostrowcu Świętokrzyskim. 23 grudnia 1939 wyjechał do rodziny do Krakowa, gdzie pracował do końca wojny. Podjął pracę w tajnym nauczaniu (pod pseudonimem „Ambroży”)^[1].

W 1945 powrócił do Poznania, gdzie podjął pracę pedagogiczną w gimnazjum Marii Magdaleny (1945–1948) i Państwowym Liceum i Gimnazjum im. Marcina Kasprzaka (1948–1949). Z dniem 31 października 1949 został przeniesiony w stan spoczynku. Po przejściu na emeryturę współpracował z Państwowym Wydawnictwem Naukowym, z Instytutem Historii Polskiej Akademii Nauk oraz z Instytutem Historii Uniwersytetu Poznańskiego nad tłumaczeniem dzieł klasyków filozofii, a także zabytków dziejopisarstwa polskiego^[7]. W latach 1949–1952 był także lektorem języka łacińskiego w Katedrze Filologii Klasycznej Uniwersytetu Poznańskiego^[1].

Zajmował się poza działalnością dydaktyczną tłumaczeniem. Przełożył na język polski niemal całe rodzime piśmiennictwo łacińskie X–XIV w. Ponadto już w 1947 ukazała się w jego tłumaczeniu Tomasza Morusa „Utopia”, a w 1967 pierwszy polski przekład Obowiązków duchownych św. Ambrożego z Mediolanu^[1]. Był również członkiem zespołu redakcyjnego opracowującego pierwszy w Polsce naukowy „Słownik grecko-polski” (pod red. Z. Abramowiczówny, t. 1–4, 1958–1965), jak również autorem skryptu „Język łaciński dla lektoratów” (1952). Wiele jego tłumaczeń pozostało w maszynopisach^[1].

• Nagroda zespołowa I stopnia Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego za szczególne osiągnięcia w dziedzinie badań naukowych (1967)^[8]