Kazimierz Jacynik

Kazimierz Jacynik
Ilustracja
Kazimierz Jacynik (1929)
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia

8 stycznia 1878
Maciejów

Data i miejsce śmierci

6 lutego 1965
Warszawa

Przebieg służby
Lata służby

1899–1930

Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie

Jednostki

8 Dywizji Piechoty
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr I

Stanowiska

dowódca piechoty dywizyjnej
zastępca dowódcy okręgu korpusu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920–1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi (II RP) Komandor Orderu Gwiazdy Rumunii
Defilada wojska po rezurekcji w Warszawie. Na podeście widoczni gen. Kazimierz Jacynik (1 z lewej), bp polowy Stanisław Gall, płk Bolesław Wieniawa-Długoszowski
Grób gen. Jacynika na Wojskowych Powązkach.

Kazimierz Jacynik (ur. 8 stycznia 1878 w Maciejowie, zm. 6 lutego 1965 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 8 stycznia 1878 roku w Maciejowie, w rodzinie Konstantego i Marii z Moszczyńskich. W 1899 roku, po ukończeniu Oficerskiej Szkoły Piechoty w Odessie, został zawodowym oficerem piechoty Armii Imperium Rosyjskiego. W 1906 roku uczestniczył w rosyjskiej wyprawie na Kretę. W czasie I wojny światowej dowódca kompanii i batalionu na froncie. W 1915 roku dostał się do niewoli niemieckiej[1].

W grudniu 1918 roku, po uwolnieniu z niewoli, rozpoczął służbę w 4 Dywizji Strzelców Polskich. Jako zastępca dowódcy 13 pułku strzelców polskich przybył z nią do Polski.

W okresie od lipca 1919 roku do grudnia 1923 roku dowódca 30 pułku piechoty i XX Brygady Piechoty[2]. Pułkiem i brygadą dowodził na wojnie z bolszewikami[1]. W 1921 roku został odznaczony krzyżem „Virtuti Militari” V klasy[3], a także Krzyżem Walecznych, a we wniosku o jego nadanie, czytamy[4]:

Dnia 27 maja 1920 r. ze świtem o godz. 2-ej, bolszewicy 5 pułkami zaatakowali przeczółek mostowy pod Połowem nad Dzisenką broniony przez 2 Baony 30.p.S.K. Już znaczne grupy bolszewików przedarły się przez las i zaczęły zagrażać prawemu naszemu skrzydłu, wówczas ppłk. Jacynik osobiście poprowadził Kompanje z rezerwy do kontr-ataku, odrzucił bolszewików i wparł ich nazad do lasów, czem powstrzymał całą akcję bolszewicką aż do czasu, gdy zaznaczyło się głębokie wejście naszego prawego skrzydła i gdy otrzymano rozkaz stopniowego odsunięcia się całej grupy. W ten czas ppłk. Jacynik osobiście kieruje odejściem pułku z przyczółka i pali za sobą most.

10 grudnia 1923 roku został mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 8 Dywizji Piechoty w Modlinie[5]. 31 lipca 1927 roku został wyznaczony na stanowisko zastępca dowódcy Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie[6]. 24 grudnia 1929 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego, a z dniem 28 lutego 1930 roku przeniesiony w stan spoczynku[7][8].

Został osadnikiem wojskowym w Starych Koszarach[9].

Osiadł w Warszawie i tam 6 lutego 1965 roku zmarł. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A16-8-2)[10].

Awanse

  • podporucznik (Подпоручик) – 1901
  • porucznik (Поручик) – 1905
  • sztabskapitan (Штабс-капитан) – 1909
  • kapitan (Капитан) – 1913
  • podpułkownik – zatwierdzony 11 czerwca 1920 roku z dniem 1 kwietnia 1920 roku, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej[11]
  • pułkownik – zweryfikowany 3 maja 1922 roku ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 89. lokatą w korpusie oficerów piechoty[12]
  • generał brygady – 1 stycznia 1928 roku ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 2. lokatą w korpusie generałów[13]

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 Kolekcja ↓, s. 16.
  2. ↑ Makowski 1928 ↓, s. 9.
  3. 1 2 Dz. Pers. MSWojsk. Nr 12 z 26 marca 1921. polona.pl. s. 534. [dostęp 2026-01-07].
  4. ↑ Kolekcja ↓, s. 13.
  5. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 77 z 16 grudnia 1923 roku, s. 721.
  6. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 6 sierpnia 1927 roku, s. 229.
  7. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 24 grudnia 1929 roku, s. 439.
  8. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 322.
  9. ↑ Osadnicy wojskowi – lista kompletna. kresy.genealodzy.pl. s. 64. [dostęp 2015-04-05].
  10. ↑ Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2019-11-25].
  11. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 23 z 23 czerwca 1920 roku, poz. 594.
  12. ↑ Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 20.
  13. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 2 stycznia 1928 roku, s. 1.
  14. ↑ Makowski 1928 ↓, s. 30.
  15. ↑ Kolekcja ↓, s. 11.
  16. ↑ M.P. z 1931 r. Nr 260, poz. 345 (ISAP) „za zasługi na polu organizacji i wyszkolenia wojska”.
  17. ↑ Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 24.
  18. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 34 z 29 maja 1923, s. 360.
  19. ↑ Monitor Polski Nr 100 z 2 maja 1923. polona.pl. s. 20. [dostęp 2025-05-03].
  20. ↑ „Za męstwo i osobistą odwagę okazane w walce z nieprzyjacielem w obronie Ojczyzny”; Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1836 z 12 lipca 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 29, poz. 1209)
  21. ↑ M.P. z 1924 r. nr 192, poz. 594 „za pełną poświęcenia i z narażeniem życia niesioną pomoc ofiarom wybuchu w Cytadeli warszawskiej w dniu 13 października 1923 r. oraz za ratowanie zagrożonego mienia państwowego”.
  22. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. Nr 82 z 2 stycznia 1924, s. 757 [online], polona.pl [dostęp 2025-04-13] (pol.).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.