Kazimierz Jarocki
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Lata aktywności |
1924–1970 |
Kazimierz Jarocki (ur. 13 września 1898 w Baku, zm. 13 października 1970 w Słupsku) – polski aktor teatralny i filmowy.
Życiorys
W 1918 roku w Kijowie zdał egzamin maturalny, a następnie rozpoczął w Warszawie studia prawnicze. W 1924 roku zdał egzamin aktorski ZASP. W latach 1924–1927 występował w Łodzi, w Teatrze Miejskim (do 1926) oraz Teatrze Popularnym (1926–1927). Następnie przeniósł się do Warszawy, gdzie grał w Teatrach: Letnim, Nowym oraz Narodowym (1927–1933) oraz Teatrze 8:15 (1934–1937). W międzyczasie występował również w Teatrze Miejskim w Lublinie (1933–1934)[1].
Do 1939 roku grywał dorywczo, pracując jednocześnie w Państwowych Zakładach Inżynierii. Podczas II wojny światowej był zatrudniony w warszawskiej Izbie Rzemieślniczej. Po zakończeniu walk początkowo pracował jako urzędnik oraz trudnił się handlem. Na scenę wrócił w sezonie 1950/1951, występując w Teatrze im. Stefana Jaracza w Łodzi. W kolejnych latach grał: w Teatrze Małym w Łodzi (1951–1953), Teatrze im. Stefana Żeromskiego w Kielcach (1955–1956), Teatrze im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie (1956–1957), Teatrze im. Stefana Jaracza w Olsztynie (1957–1958). Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Koszalinie (1958–1967) oraz – do końca życia – w filii koszalińskiego teatru w Słupsku[1].
Filmografia
- 1926: Dzwony wieczorne. Róże i kolce zakazanej miłości – podporucznik Karol Render
- 1930: Janko Muzykant
- 1931: Dziesięciu z Pawiaka
- 1932: Księżna Łowicka
- 1932: Głos pustyni
- 1952: Młodość Chopina – kelner wiedeński
Przypisy
- 1 2 Kazimierz Jarocki, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (baza wiedzy: Osoby) [dostęp 2025-02-26].
Linki zewnętrzne
- Kazimierz Jarocki w bazie filmpolski.pl