Kazimierz Rettinger

Kazimierz Rettinger

porucznik piechoty
Data i miejsce urodzenia	5 listopada 1891 Lwów
Data i miejsce śmierci	1 stycznia 1933 Warszawa
Przebieg służby
Lata służby	1914–1917 1920–1921
Siły zbrojne	Wojsko Polskie
Formacja	Legiony Polskie
Jednostki	2 Pułk Piechoty (LP) 6 Pułk Piechoty (LP) 6 Pułk Piechoty Legionów
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia

Kazimierz Rettinger (ur. 5 listopada 1891 we Lwowie, zm. 1 stycznia 1933 w Warszawie) – porucznik Wojska Polskiego II RP, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, doktor praw.

Syn Zygmunta i Jadwigi z Chądzyńskich, urodzony 5 listopada 1891 we Lwowie^[1][2][a]. Był starszym bratem Stefana (1984–1940), kapitana lekarza Wojska Polskiego, zamordowanego w Charkowie^[5][4] i Romana (1899–1958), majora lekarza Wojska Polskiego, działacza niepodległościowego^[6][7][8].

Ukończył studia na wydziale prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza, następnie pracował jako aplikant adwokacki. Od sierpnia 1914 w Legionach Polskich, początkowo żołnierz 2 pułku piechoty, a następnie 6 pułku piechoty, z którym walczył podczas I wojny światowej^[2].

Szczególnie odznaczył się 28 października 1915 pod Kamieniuchą, gdzie „pod obstrzałem nieprzyjaciela przenosił rozkazy pułkowe.”^[9] „czem umożliwia właściwe użycie rezerw własnych, dzięki czemu masowy kontratak npla kończy się dlań haniebną klęską”^[10]. Za tę postawę został odznaczony orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy^[11][12]. 15 grudnia 1915 został mianowany chorążym piechoty, a 1 kwietnia 1917 podporucznikiem^[13]. Wiosną 1917 był przydzielony do Sądu Polowego Legionów Polskich^[13].

Po kryzysie przysięgowym w 1917 zwolniony. W lutym 1918 został mianowany podprokuratorem przy Sądzie Okręgowym w Łodzi^[14]. Później w Warszawie^[12].

Od 1920 ochotnik w szeregach odrodzonego Wojska Polskiego, w składzie 6 pułku piechoty z którym walczył podczas wojny polsko-bolszewickiej^[12].

W 1921 zwolniony z wojska, pracował ponownie w sądownictwie^[12]. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 508. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty^[15]. W 1926 przeszedł do adwokatury^[16]. Był członkiem Związku Adwokatów Polskich^[17]. W 1931 został mianowany notariuszem^[16].

Zmarł 1 stycznia 1933 w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie z powodu gruźlicy płuc i krtani^[3]. 4 stycznia 1933 został pochowany na cmentarzu na Powązkach^[3][12].

Żonaty z Zofią z Laskowskich, z którą miał dwoje dzieci: Barbarę (ur. 27 lipca 1922) i Andrzeja (ur. 19 kwietnia 1924)^[18][12]

• Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6382 – 17 maja 1922^{[11][19][20][21][22]}
• Krzyż Niepodległości – 10 grudnia 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”^{[23][24][25][26]}

• Rettinger Kazimierz. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.77-7415 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-12-21].
• Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917). Komenda Legionów Polskich, 1917.
• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2022-01-19].
• Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
• Jerzy Ciesielski, Zuzanna Gajowniczek, Grażyna Przytulska, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki, Robert Szczerkowski, Wanda Szumińska: Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Jędrzej Tucholski (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003. ISBN 83-916663-5-2.
• Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1993. ISBN 83-900510-0-1.
• Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
• Edward Skarbek: Zarys historji wojennej 6-go pułku piechoty Legionów. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.