Kazimierz Sąda
| Data i miejsce urodzenia |
21 listopada 1934 |
|---|---|
| Data śmierci |
23 października 1998 |
| Zawód, zajęcie |
działacz partyjny i państwowy, inżynier metalurg |
| Alma Mater |
Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie |
| Stanowisko |
wiceminister hutnictwa (1976–1981) |
| Partia | |
| Odznaczenia | |
        | |
Kazimierz Sąda (ur. 21 listopada 1934 we Myślenicach[1], zm. 23 października 1998[2]) – polski działacz partyjny i państwowy, inżynier metalurg, podsekretarz stanu w Ministerstwie Hutnictwa (1976–1981).
Życiorys
Syn Wojciecha i Bronisławy. Należał do Związku Młodzieży Polskiej, był kierownikiem organizacyjnym przy Zarządzie Szkolnym ZMP w Myślenicach i szefem zarządu ZMP przy Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Na tej uczelni w 1957/8 ukończył studia inżynierskie z metalurgii, odbył też dwuletnie studium ekonomiczne w Wieczorowym Uniwersytecie Marksizmu-Leninizmu (1973). Od 1957 związany z Hutą Batory w Chorzowie, gdzie był asystentem w Zakładzie Badawczo-Doświadczalnym (1957–1958), kierownikiem Wydziałem Kontroli Technicznej Stalowni (1958–1964), następnie był zastępcą kierownika i kierownikiem (1968–1970) Wydziału Stalowni oraz p.o. wicedyrektora i wicedyrektorem ds. produkcji (1970–1971). Pomiędzy 1972 a 1973 kierował Hutą Jedność w Siemianowicach Śląskich. W latach 1975–1976 pełnił funkcję dyrektora generalnego Ministerstwa Przemysłu Ciężkiego[3] i jednocześnie pierwszego zastępcy dyrektora naczelnego Zjednoczenia Hutnictwa Żelaza i Stali w Katowicach[1]. W latach 1977–1982 szefował klubowi piłkarskiemu Ruch Chorzów[4], zaś w latach 1976–1992 kierował Stowarzyszeniem Inżynierów i Techników Przemysłu Hutniczego w Polsce[5].
W 1958 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, był członkiem egzekutyw Komitetów Zakładowych i członkiem plenum Komitetu Miejskiego PZPR w Siemianowicach Śląskich. W 1975 został zastępcą członka Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Katowicach[1]. Od marca 1976 do lipca 1981 pozostawał podsekretarzem stanu w Ministerstwie Hutnictwa[6]. W 1980 kandydował do Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach[7]. Po 1981 był pełnomocnikiem ministra hutnictwa i przemysłu maszynowego ds. hutnictwa żelaza i stali oraz dyrektorem powstałego Zrzeszenia Producentów Żelaza i Stali. W 1986 powrócił na stanowisko dyrektora huty „Jedność”, pracował w niej aż do śmierci, w 1996 po prywatyzacji zostając jej dyrektorem naczelnym.
Został pochowany na cmentarzu komunalnym w Myślenicach przy ul. Sienkiewicza[2].
Odznaczenia i wyróżnienia
Odznaczony m.in. Złotą (1971) i Srebrną (1962) Odznaką Racjonalizatora Produkcji, Brązowym (1968) i Srebrnym (1972) Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”, Srebrnym Krzyżem Zasługi (1970), Srebrną Odznaką „Zasłużonemu w Rozwoju Województwa Katowickiego” (1971), Krzyżem Kawalerskim (1974) i Oficerskim (1976) Orderu Odrodzenia Polski. Kilkukrotnie otrzymywał jako członek zespołów Odznakę Nagrody Państwowej I i II stopnia, m.in. nagrodę I stopnia w zakresie metalurgii (1976)[8], a także wyróżnienia Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki Otrzymał ponadto Odznakę i tytuł Zasłużonego Pracownika Huty „Batory” (1972), Odznakę i tytuł Zasłużonego Pracownika Huty „Jedność” (1973), Sztandar Przechodni Prezesa Rady Ministrów (1973) oraz Honorowy Medal Stowarzyszenia Polskich Wynalazców i Racjonalizatorów im. Tadeusza Sendzimira (1999)[9].
Przypisy
- 1 2 3 Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2024-11-28].
- 1 2 Informacje o pochówku. grobonet.com. [dostęp 2024-11-29].
- ↑ Kochański 2022a ↓, s. 269.
- ↑ Ruch Chorzów w WDŚ. wikigornik.pl. [dostęp 2024-11-29].
- ↑ Kochański 2022b ↓, s. 972.
- ↑ Kochański 2022a ↓, s. 248.
- ↑ Lista kandydatów Frontu Jedności Narodu na radnych do WRN w Katowicach. „Trybuna Robotnicza”. 50 (11 120) (3 marca 1980). s. 2. ISSN 0137-9356.
- ↑ Kochański 2022b ↓, s. 1104.
- ↑ Honorowy Medal SPWiR im. Tadeusza Sendzimira. polskiewynalazki.pl. [dostęp 2024-11-29].
Bibliografia
- Aleksander Kochański: Polska 1944–1991. Informator historyczny. Struktury i ludzie. T. 1. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2022. ISBN 978-83-8229-465-1. [dostęp 2024-11-28].
- Aleksander Kochański: Polska 1944–1991. Informator historyczny. Struktury i ludzie. T. 2. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2022. ISBN 978-83-8229-465-1. [dostęp 2024-11-28].
- Zbigniew Kapała: Kazimierz Sąda. W: Zbigniew Kapała (red.): Chorzowski słownik biograficzny. T. 3. Chorzów: Muzeum w Chorzowie, 2011, s. 215. ISBN 978-83-926587-7-1.