Kazimierz Sipika

Kazimierz Sipika

starszy sierżant
Data i miejsce urodzenia	26 lutego 1894 Proćwin
Data śmierci	po 1943
Przebieg służby
Siły zbrojne	Wojsko Polskie
Jednostki	5 pułk piechoty Legionów
Stanowiska	dowódca plutonu
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-ukraińska
Odznaczenia

Kazimierz Sipika (ur. 26 lutego 1894 w Proćwinie, zm. po 1943) – starszy sierżant Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, osadnik wojskowy, inwalida wojenny.

Syn Franciszka i Józefy z Piwowarczyków urodzony 26 lutego 1894 we wsi Proćwin, w ówczesnym powiecie koneckim guberni radomskiej^[1][2]. Skończył powszechną szkołę poowszechną w Końskich i cztery klasy gimnazjum^[1]. Od 1 września 1912 do 1 kwietnia 1915 pracował w Składzie Aptecznym St. Olkuskiego w Końskich, a od 15 maja do 7 sierpnia 1915 w Warszawskim Towarzystwie Akcyjnym „Ludwik Spiss i syn”^[1].

8 sierpnia 1915 wstąpił do batalionu warszawskiego POW, z którym wymaszerował do Legionów Polskich. Został wcielony do 2 kompanii I batalionu 5 pułku piechoty. W jej szeregach walczył do 17 lipca 1917. Po kryzysie przysięgowym jako poddany Królestwa Polskiego został internowany w obozie w Szczypiornie. Później został przeniesiony do obozu w Łomży. 24 sierpnia 1918 został zwolniony z internowania. 1 września 1918 został zatrudniony w c. i k. Komendzie w Końskich. 30 października 1918 jako podkomendny ob. Wiktora Lamota „Wrony” wziął udział w rozbrajaniu żołnierzy austriackich^[1][2].

4 listopada 1918 wyjechał do Krakowa, gdzie został przyjęty do 12 kompanii 5 pułku piechoty Legionów. W jej szeregach walczył z Ukraińcami pod Przemyślem i w bitwie o Lwów. 7 marca 1919 wyjechał do Ostrowi, gdzie organizował 12 kompanię 5 pp Leg. Po wyjeździe na front został mianowany dowócą plutonu w 12 kompanii, w stopniu starszego sierżanta^[1][2].

3 stycznia 1920 pod Wyszkami, w trakcie bitwie pod Dyneburgiem, odniósł pięć ran postrzałowych w nogi^[1][3]. Leczył się w szpitalu w Łodzi. Od 1 do 30 kwietnia 1920 przebywał na urlopie zdrowotnym. Po powrocie do pułku ponownie objął dowództwo plutonu 12 kompanii i wziął udział w walkach na Ukrainie^[1][2]. Wyróżnił się 20 sierpnia 1920 w bitwie pod Ostrożanami^[1][4].

22 lutego 1921, po demobilizacji, rozpoczął pracę w Biurze Sejmiku Koneckiego, w charakterze magazyniera. Od 1 lipca 1921 do 1 stycznia 1922 pracował jako kierownik przedsiębiorstwa Kompania Osadnicza. Zarządzał tartakiem, dwiema cegielniami i trzema sklepami wojskowymi. 5 grudnia 1921 otrzymał, w ramach osadnictwa wojskowego, działkę w osadzie Michalin gminy Korelicze. Do 1 maja 1925 kierował Spółdzielnią „Rolnik” w Koreliczach, a od 14 listopada 1926 do 1 czerwca 1933 Kasą Stefczyka w tej samej miejscowości. W listopadzie 1922 został członkiem Kapituły Orderu Wojennego Virtuti Militarii. W 1929 był prezesem zarządu powiatowego Związku Osadników Wojskowych. Pandto był członkiem Związku Strzeleckiego, członkiem rady nadzorczej Spółdzielni Rolniczo-Handlowej w Nowogródku, członkiek rady okręgowej Towarzystwa Rolniczego w Nowogródku i prezesem osady wojskowej Michalin^[1][2].

Po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939) został aresztowany przez NKWD i osadzony w więzieniu w Mińsku. 22 marca 1941 został skazany i zesłany do Workutłagu w Republice Komi. 7 października 1941 został zwolniony i wyjechał do Buzułuku^[5].

4 czerwca 1921 we Lwowie ożenił się z Julią (ur. 10 marca 1901 we Lwowie), z którą miał sześcioro dzieci: Janinę (ur. 1922), Jadwigę (ur. 1923), Józefa (1926–1977), Kazimierza (ur. 1928), Marię (ur. 1929) i Leokadię (ur. 1933)^[1]. 1 marca 1940 z żona z dziećmi została deportowana do miejscowości Rżawki w rejonie ustiańskim obwodu archangielskiego, skąd 6 października 1941 wyjechali do Tockoje^{[6][7][8][9][10][11][12]}. W 1943 razem z żoną oraz córką Janiną i synem Kazimierzem został ewakuowany z ZSRR do Teheranu^[13]. Syn Józef po ewakuacji z ZSRR został przyjęty do Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. W stopniu kaprala służył w 30 jednostce naprawczej^[14].

• Krzyż Złoty Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 15^[1] – 24 listopada 1922^[15][3]
• Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1124 – 1 września 1920 rozkazem nr 1512/I Dowództwa 2 Armii^[1], zatwierdzonym 22 lutego 1921 przez Naczelnego Wodza^[16][3]
• Krzyż Niepodległości – 15 czerwca 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”^[17][18][19]
• Krzyż Walecznych^[20][21]
• Odznaka „Za wierną służbę”^[1]

• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-07-28].
• Kazimierz Bąbiński: Zarys historji wojennej 5-go pułku piechoty Legionów. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.