Kazimierz Tarnawski

Kazimierz Bolesław Tarnawski

kapitan intendent
Data i miejsce urodzenia	9 października 1899 Śniatyn
Data i miejsce śmierci	4–7 kwietnia 1940 Katyń
Przebieg służby
Lata służby	1917–1939
Siły zbrojne	Wojsko Polskie
Formacja	Legiony Polskie
Jednostki	OZ Br. Panc. nr 3
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa Wojna polsko-ukraińska Wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa kampania wrześniowa
Odznaczenia

Kazimierz Bolesław Tarnawski (ur. 9 października 1899 w Śniatynie, zm. 4–7 kwietnia 1940 w Katyniu) – kapitan intendent Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Syn Teofila i Heleny z Muszyńskich urodzony 9 października 1899 w Śniatynie^[1][2][3][4]. Ukończył szkołę realną we Lwowie^[2].

W 1917 wstąpił do I Brygady Legionów^[5] biorąc udział w walkach z Rosjanami. Po kryzysie przysięgowym – jako obywatel austriacki – został wcielony do armii austro-węgierskiej i wysłany na front włoski. Po zakończeniu wojny powrócił do Polski biorąc udział w obronie Lwowa przed Ukraińcami.

Od 15 lutego do 1 lipca 1920 był uczniem klasy 25. Szkoły Podchorążych^[6]. Brał udział w wojnie 1920^[5], podczas której bił się pod Warszawą z bolszewikami. 9 listopada 1920 Naczelny Wódz mianował go z dniem 1 listopada 1920 podporucznikiem w piechocie. Pozostawał wówczas w dyspozycji Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego^[7]. Dostał się do niewoli. W 1921, na mocy traktatu ryskiego, został uwolniony. Po powrocie zdecydował się na pozostanie w armii.

W 1927 ukończył Szkołę Młodszych Oficerów Artylerii w Toruniu^[5]. Służył w 15 pułku artylerii lekkiej w Bydgoszczy, a następnie w 8 batalionie pancernym w Bydgoszczy na stanowisku oficera gospodarczego^[8]. Na stopień kapitana został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 77. lokatą w korpusie oficerów intendentów, grupa intendentów^[9][10]. 20 sierpnia 1939^[2] został wysłany z nadwyżkami batalionu do Ośrodka Zapasowego Broni Pancernych typ III nr 3 w Żurawicy.

Uczestniczył w kampanii wrześniowej. Po agresji ZSRR na Polskę od 19 września 1939 przebywał w niewoli sowieckiej^[2]. W lutym 1940 znajdował się na liście jeńców w obozie w Kozielsku^[2], skąd 29 listopada 1939 wysłał ostatni list do rodziny^[2]. Między 3 a 5 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego^[2] – lista wywózkowa bez numeru z 2 kwietnia 1940^[2][11]. Między 4 a 7 kwietnia 1940 został zamordowany strzałem w tył głowy w Katyniu^[2][5] przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu^[12][13]. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne^[14][15]. Po odkryciu mogił katyńskich wiosną 1943, ciało kapitana Tarnawskiego udało się zidentyfikować w toku ekshumacji nadzorowanych przez władze niemieckie^[16] pod numerem 1937^{[17][18][2][19]} – raport dzienny z 13 maja 1943^[2]. Przy jego szczątkach znaleziono kartę z adresem: Stanisława Tarnawska, Kowno, Legionów 249, pudełeczko z drzewa (rzeźbione) oraz list^[20][19]. Figuruje na liście Komisji Technicznej PCK pod numerem 01937, wskazany bez imienia jako kpt. Tarno/a/wski^[20]. W Archiwum Robla w pakiecie 01231-09, wymieniony we wpisie z 10 lutego 1940^[2], w kalendarzyku znalezionym przy szczątkach Kazimierza Szczekowskiego^[21].

Był żonaty ze Stanisławą z Nowaków, z którą miał córkę Annę i syna Jerzego^[5].

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień majora^[22][23]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007^[24] w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”^[25][26].

• Medal Niepodległości – 15 czerwca 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”^[27][28]
• Srebrny Krzyż Zasługi – 1938 „za zasługi na polu pracy społecznej”^[29][4]

5 listopada 1935 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości ponownie rozpatrzył jego wniosek, lecz Krzyża Niepodległości nie przyznał^[3].

13 kwietnia 2016, w ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, w ogrodzie Pałacu Prezydenckiego został zasadzony Dąb Pamięci poświęconego wszystkim Ofiarom Zbrodni Katyńskiej, certyfikat z numerem 1^[30][31][32].

• jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
• obozy NKWD dla jeńców polskich
• ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu

• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2022-01-19].
• Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
• Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
• Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
• Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
• Убиты в Катыни. Книга Памяти польских военнопленных – узников Козельского лагеря НКВД, расстрелянных по решению политбюро ЦК ВКП(б) от 5 марта 1940 года. Лариса Еремина (red.). Москва: Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья», 2015. ISBN 978-5-78700-123-5.
• Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ISBN 83-905590-7-2.
• Wacław Lenkiewicz, Andrzej Sujkowski, Hugo Zieliński: Księga Pamiątkowa 1830 – 29 XI 1930. Szkice z dziejów piechoty polskiej. Ostrów-Komorowo: Szkoła Podchorążych Piechoty, 1930.
• Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935-1939. Wyd. 2 poszerzone. Warszawa: Wydawnictwo Tetragon Sp. z o.o., 2021. ISBN 978-83-66687-09-7.
• Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.