Kekkaishi
| Kekkaishi | |
|---|---|
| jap. 結界師 | |
| Gatunek | przygodowy, fantasy, romans[1] |
| Manga | |
| Autor | Yellow Tanabe |
| Wydawca | Shōgakukan |
| Imprint | Shōnen Sunday Comics |
| Odbiorcy | shōnen |
| Magazyn | Shūkan Shōnen Sunday |
| Wydawana | 22 października 2003 – 6 kwietnia 2011 |
| Liczba tomów | 35 |
| Telewizyjny serial anime | |
| Reżyser | Kenji Kodama |
| Scenariusz | Hiroshi Ōnogi |
| Muzyka | Taku Iwasaki |
| Studio | Sunrise |
| Stacja telewizyjna | ytv |
| Premierowa emisja | 16 października 2006 – 11 lutego 2008 |
| Liczba odcinków | 52 |
Kekkaishi (jap. 結界師; dosł. „Mistrz barier”) – manga autorstwa Yellow Tanabe, publikowana na łamach magazynu „Shūkan Shōnen Sunday” wydawnictwa Shōgakukan od października 2003 do kwietnia 2011. Jej rozdziały zostały skompilowane w 35 tomach.
Na jej podstawie studio Sunrise stworzyło 52-odcinkowy serial anime, który emitowano od października 2006 do lutego 2008.
Fabuła
Według legendy pięćset lat temu istniał nieznaczący pan feudalny, który posiadał tajemniczą moc przyciągającą ayakashi (jap. 妖). Do ochrony owego pana i jego zamku wezwano pogromcę demonów, Tokimoriego Hazamę. Moc pana pozostała na tej ziemi nawet po jego śmierci, dlatego Tokimori założył klan Hazama, który odziedziczył jego techniki i przez kolejne stulecia chronił te ziemie, znane jako Karasumori (jap. 烏森).
W czasach współczesnych Yoshimori Sumimura oraz Tokine Yukimura, spadkobiercy klanu Hazama, pełnią rolę kekkaishi (jap. 結界師) chroniących Karasumori, które znajduje się na terenie szkoły, do której uczęszczają. Są użytkownikami zdolności (ludźmi potrafiącymi korzystać z mocy nadprzyrodzonych) i posługują się techniką zwaną kekkai (jap. 結界), formą magicznej bariery energetycznej, używanej głównie do chwytania i niszczenia ayakashi, które są przyciągane do tutejszej shin’yūchi (jap. 神佑地, „świętej ziemi”). Każdy ayakashi, który pozostaje na tej ziemi, staje się silniejszy. Zadaniem Yoshimoriego i Tokine jest ochrona Karasumori przed wtargnięciem tych istot, które dążą do wzmocnienia swojej mocy.
Yoshimori i Tokine doświadczyli wielu trudności, wypełniając swoje obowiązki związane z ochroną Karasumori. Ayakashi, z którymi muszą walczyć, stają się coraz potężniejsze, jednak dzięki pomocy starszego brata Yoshimoriego, Masamoriego Sumimury, oraz Urakai (jap. 裏会, „Organizacji Cienia”), zdołali ochronić tę ziemię. Sama Organizacja Cienia jest zrzeszeniem użytkowników zdolności, rządzonym przez radę dwunastu, składającą się z wysokiej rangi użytkowników zdolności. Jej członkami są osoby, które nie odziedziczyły ziem ani tytułów swoich klanów, a także samotnicy pozbawieni własnego miejsca – w ten sposób stali się siłą mającą realny wpływ na bieg wydarzeń w kraju.
Wiele ayakashi próbuje stać się potężniejszymi, wykorzystując moc Karasumori. Należą do nich między innymi Kokuboro (grupa ayakashi usiłująca przywrócić potęgę swojego przywódcy), a także skorumpowani członkowie rady dwunastu Urakai, którzy albo współpracowali z Kokuboro, albo próbowali zabić innego członka rady. Ostatecznie dochodzi do wojny domowej pomiędzy przywódcą i założycielem Urakai: obecnym liderem (potężnym medium, które stało się marionetką założyciela) oraz samym założycielem (innym potężnym medium, który własną mocą stworzył Urakai – organizację pełniącą rolę armii i agencji wywiadowczej, całkowicie mu podporządkowaną). Obaj stali się istotami pozbawionymi fizycznych ciał, zdolnymi do opętania innych, by używać ich jako swoich „naczyń” i w ten sposób zwodzić pozostałych członków, wmówiwszy im, że przywództwo Urakai przeszło w inne ręce.
W toku opowieści stopniowo wychodzi na jaw, że legenda jest pełna kłamstw. Prawdziwym źródłem mocy Karasumori jest Chūshinmaru (jap. 宙心丸), nieślubny syn założyciela klanu Hazama, Tokimoriego Hazamy, oraz dziedziczki klanu Karasumori. Tokimori użył zakazanych sztuk, próbując obdarzyć syna nadludzką mocą, lecz plan ten obrócił się przeciwko niemu – zamiast tego Chūshinmaru zyskał zdolność wysysania siły życiowej ludzi, zabijając wszystkich wokół siebie. Tokimori został zmuszony do zapieczętowania własnego syna pod Karasumori. Jednak działając samotnie i bez niczyjej pomocy, nie był w stanie całkowicie zamknąć Shinkai, które stworzył. To pozwoliło mocy Chūshinmaru wydostawać się na zewnątrz, w rezultacie skutkując przyciąganiem ayakashi.
Ostatecznie, z pomocą matki Yoshimoriego oraz Tokimoriego, Yoshimori i Tokine odnajdują nowe miejsce dla Chūshinmaru, wypierając założyciela Urakai z domeny boga ziemi, którą ten wcześniej przejął. Aby zapieczętować Chūshinmaru, matka Yoshimoriego poświęca się, zamykając domenę wraz z sobą w jej wnętrzu. Seria kończy się tym, że Urakai wreszcie zmienia się na lepsze, a obowiązki obu rodzin zostają ostatecznie wypełnione, co kładzie kres ich osobistej rywalizacji. Yoshimori w końcu czuje, że wszystko na świecie jest takie, jakie być powinno.
Manga
Manga została po raz pierwszy opublikowana 23 kwietnia 2003 jako one-shot na łamach magazynu „Shūkan Shōnen Sunday”[a]. Kolejne rozdziały ukazywały się w tym samym czasopiśmie od 22 października 2003 do 6 kwietnia 2011[b][6]. Wydawnictwo Shōgakukan zebrało jej 345 rozdziałów w 35 tankōbonach, wydawanych od 18 lutego 2004 do 18 sierpnia 2011[7][8].
| Nr | Data wydania (język japoński) | ISBN (język japoński) |
|---|---|---|
| 1 | 18 lutego 2004[7] | ISBN 4-09-127061-1 |
| 2 | 17 kwietnia 2004[9] | ISBN 4-09-127062-X |
| 3 | 18 czerwca 2004[10] | ISBN 4-09-127063-8 |
| 4 | 17 września 2004[11] | ISBN 4-09-127064-6 |
| 5 | 18 listopada 2004[12] | ISBN 4-09-127065-4 |
| 6 | 18 lutego 2005[13] | ISBN 4-09-127066-2 |
| 7 | 18 maja 2005[14] | ISBN 4-09-127067-0 |
| 8 | 15 lipca 2005[15] | ISBN 4-09-127068-9 |
| 9 | 16 września 2005[16] | ISBN 4-09-127069-7 |
| 10 | 15 grudnia 2005[17] | ISBN 4-09-127070-0 |
| 11 | 17 lutego 2006[18] | ISBN 4-09-120107-5 |
| 12 | 18 maja 2006[19] | ISBN 4-09-120378-7 |
| 13 | 15 września 2006[20] | ISBN 4-09-120630-1 |
| 14 | 16 października 2006[21] | ISBN 4-09-120650-6 |
| 15 | 18 stycznia 2007[22] | ISBN 978-4-09-120878-1 |
| 16 | 18 kwietnia 2007[23] | ISBN 978-4-09-121028-9 |
| 17 | 18 lipca 2007[24] | ISBN 978-4-09-121150-7 |
| 18 | 18 października 2007[25] | ISBN 978-4-09-121205-4 |
| 19 | 12 stycznia 2008[26] | ISBN 978-4-09-121265-8 |
| 20 | 18 kwietnia 2008[27] | ISBN 978-4-09-121348-8 |
| 21 | 11 lipca 2008[28] | ISBN 978-4-09-121429-4 |
| 22 | 17 października 2008[29] | ISBN 978-4-09-121496-6 |
| 23 | 16 stycznia 2009[30] | ISBN 978-4-09-121565-9 |
| 24 | 17 kwietnia 2009[31] | ISBN 978-4-09-121894-0 |
| 25 | 18 czerwca 2009[32] | ISBN 978-4-09-122015-8 |
| 26 | 17 września 2009[33] | ISBN 978-4-09-121744-8 |
| 27 | 18 grudnia 2009[34] | ISBN 978-4-09-122027-1 |
| 28 | 18 lutego 2010[35] | ISBN 978-4-09-122185-8 |
| 29 | 18 maja 2010[36] | ISBN 978-4-09-122296-1 |
| 30 | 18 sierpnia 2010[37] | ISBN 978-4-09-122507-8 |
| 31 | 18 października 2010[38] | ISBN 978-4-09-122626-6 |
| 32 | 17 grudnia 2010[39] | ISBN 978-4-09-122717-1 |
| 33 | 18 lutego 2011[40] | ISBN 978-4-09-122783-6 |
| 34 | 18 maja 2011[41] | ISBN 978-4-09-122873-4 |
| 35 | 18 sierpnia 2011[8] | ISBN 978-4-09-123216-8 |
Anime
Manga została zaadaptowana przez studio Sunrise na telewizyjny serial anime w reżyserii Kenjiego Kodamy. Za scenariusz odpowiadał Hiroshi Ōnogi, projekty postaci wykonał Hirotoshi Takaya, a muzykę skomponował Taku Iwasaki. Seria była emitowana od 16 października 2006 do 11 lutego 2008 w stacji ytv[42].
Ścieżka dźwiękowa
| Nr | Odcinki | Tytuł | Wykonawca | Źródło |
|---|---|---|---|---|
| Czołówka | ||||
| 1 | 1–52 | „Sha la la -Ayakashi NIGHT-” (jap. Sha la la -アヤカシNIGHT-) | Saeka Uura | [42] |
| Napisy końcowe | ||||
| 1 | 1–15, 38, 40, 48, 52 | „Akai ito” (jap. 赤い糸) | Kōshi Inaba | [42] |
| 2 | 16–23, 39, 44, 51 | „Sekaijū doko o sagashite mo” (jap. 世界中どこを探しても) | Aiko Kitahara | |
| 3 | 24–30, 41, 46, 49 | „My mirai” (jap. マイミライ Mai mirai) | Saeka Uura | |
| 4 | 31–37, 42–43, 45, 47, 50 | „Kyūkei jikan jippun” (jap. 休憩時間10分) | ||
Odbiór
Do kwietnia 2011 manga Kekkaishi osiągnęła nakład przekraczający 15 milionów egzemplarzy[43]. Do czerwca 2020 liczba ta wzrosła do 17 milionów egzemplarzy[44]. Tomy 19–21 zadebiutowały w 2008 roku na miejscach od pierwszego do czwartego na liście najlepiej sprzedających się mang według zestawienia Tohan[45][46][47].
W 2007 roku seria zdobyła 52. Nagrodę Shōgakukan Manga w kategorii shōnen[48]. Angielskie wydanie mangi zostało w tym samym roku wyróżnione przez Young Adult Library Services Association jako jedna z najlepszych powieści graficznych dla młodzieży[49].
Uwagi
Przypisy
- ↑ Kekkaishi [online], Viz Media [dostęp 2025-12-18] (ang.).
- ↑ 週刊少年サンデー2003年21 - メディア芸術データベース [online], mediaarts-db.bunka.go.jp [dostęp 2025-12-19] [zarchiwizowane z adresu 2023-01-19] (jap.).
- ↑ 小学館雑誌バックナンバー [online], www.s-book.com [dostęp 2025-12-19] [zarchiwizowane z adresu 2003-05-08] (jap.).
- ↑ 週刊少年サンデー 2003/11/05 表示号数47 [online], mediaarts-db.bunka.go.jp [dostęp 2025-12-19] [zarchiwizowane z adresu 2019-08-01] (jap.).
- ↑ 雑誌>>雑誌発売予定表>>小学館>> [online], www.s-book.com [dostęp 2025-12-19] [zarchiwizowane z adresu 2003-10-19] (jap.).
- ↑ Egan Loo, Kekkaishi Manga to End in Japan on April 6 [online], Anime News Network, 29 marca 2011 [dostęp 2025-12-18] (ang.).
- 1 2 結界師 1 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-11] (jap.).
- 1 2 結界師 35 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-02-18] (jap.).
- ↑ 結界師 2 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-11] (jap.).
- ↑ 結界師 3 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-12] (jap.).
- ↑ 結界師 4 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-11] (jap.).
- ↑ 結界師 5 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-11] (jap.).
- ↑ 結界師 6 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-11] (jap.).
- ↑ 結界師 7 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-12] (jap.).
- ↑ 結界師 8 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-11] (jap.).
- ↑ 結界師 9 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-11] (jap.).
- ↑ 結界師 10 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-11] (jap.).
- ↑ 結界師 11 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-11] (jap.).
- ↑ 結界師 12 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-11] (jap.).
- ↑ 結界師 13 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-11] (jap.).
- ↑ 結界師 14 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-11] (jap.).
- ↑ 結界師 15 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-11] (jap.).
- ↑ 結界師 16 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-11] (jap.).
- ↑ 結界師 17 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-11] (jap.).
- ↑ 結界師 18 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-11] (jap.).
- ↑ 結界師 19 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-11] (jap.).
- ↑ 結界師 20 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-11] (jap.).
- ↑ 結界師 21 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-12] (jap.).
- ↑ 結界師 22 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-11] (jap.).
- ↑ 結界師 23 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-12] (jap.).
- ↑ 結界師 24 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-12] (jap.).
- ↑ 結界師 25 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-11] (jap.).
- ↑ 結界師 26 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-12] (jap.).
- ↑ 結界師 27 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-11] (jap.).
- ↑ 結界師 28 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-11] (jap.).
- ↑ 結界師 29 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-02-18] (jap.).
- ↑ 結界師 30 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-02-18] (jap.).
- ↑ 結界師 31 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-02-18] (jap.).
- ↑ 結界師 32 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-02-18] (jap.).
- ↑ 結界師 33 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-02-18] (jap.).
- ↑ 結界師 34 [online], Shōgakukan [dostęp 2025-12-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-02-18] (jap.).
- 1 2 3 Kekkaishi (TV) [online], Anime News Network [dostęp 2025-12-18] (ang.).
- ↑ 結界師:妖怪退治描いた人気マンガが完結 [online], Mantan Web, 7 kwietnia 2011 [dostęp 2025-12-18] (jap.).
- ↑ 『結界師』が完全版で登場!吉野裕行氏がナレーションのPV公開中 – 小学館コミック [online], Shōgakukan, 18 czerwca 2020 [dostęp 2025-12-18] (jap.).
- ↑ Egan Loo, Japanese Comic Ranking, January 15–21 [online], Anime News Network, 24 stycznia 2008 [dostęp 2025-12-18] (ang.).
- ↑ Egan Loo, Japanese Comic Ranking, April 22–28 (Updated) [online], Anime News Network, 30 kwietnia 2008 [dostęp 2025-12-18] (ang.).
- ↑ Egan Loo, Japanese Comic Ranking, July 8–14 [online], Anime News Network, 18 lipca 2008 [dostęp 2025-12-18] (ang.).
- ↑ George Phillips, 'Kekkaishi' wins 52nd Shogakukan Manga Award [online], Anime News Network, 15 marca 2007 [dostęp 2025-12-18] (ang.).
- ↑ Mikhail Koulikov, Manga Named to Librarians' Great Graphic Novels List [online], Anime News Network, 16 stycznia 2008 [dostęp 2025-12-18] (ang.).
Linki zewnętrzne
- Oficjalna strona mangi (jap.)
- Oficjalna strona anime (jap.)
- Manga Kekkaishi w bazie Anime News Network (ang.)