King Charles III England Coast Path

King Charles III England Coast Path
	Dane szlaku
Państwo	Wielka Brytania
Kraj	Anglia
Długość	lipiec 2026: 3526 km; docelowo: około 4350 km
Typ	szlak pieszy

King Charles III England Coast Path (skrót: KCIII ECP) – długodystansowy pieszy szlak turystyczny w Anglii (Wielka Brytania), przebiegający wzdłuż linii brzegowej tego kraju. Docelowo szlak ma umożliwić przemierzenie całej długości angielskiego wybrzeża i osiągnąć długość około 4350 km (2700 mil). Według stanu na lipiec 2026 roku do użytku oddano 3526 km (2191 mil) trasy. Kolejnych 690 km (429 mil) znajdowało się w realizacji lub oczekiwało na podjęcie prac^[1].

Oficjalna inauguracja szlaku, nazwanego na cześć króla Karola III, miała miejsce 19 marca 2026 roku^[2]. W momencie ukończenia będzie to najdłuższy szlak turystyczny w Wielkiej Brytanii^[3] oraz najdłuższa ścieżka nadmorska na świecie^[2].

Założeniem szlaku jest, aby turysta, docierając do wybrzeża w dowolnym miejscu kraju, mógł oczekiwać dobrze oznakowanej i utrzymanej trasy w obu kierunkach linii brzegowej^[3].

Opis

King Charles III England Coast Path jest jednym ze szlaków National Trails, którymi zarządza agencja rządowa Natural England^[4].

Docelowo szlak ma prowadzić wzdłuż całego angielskiego wybrzeża wyspy Wielka Brytania^[1] – pierwsza część od granicy szkockiej koło Berwick-upon-Tweed na północnym wschodzie, wzdłuż wybrzeża wschodniego, południowego i południowo-zachodniego, do okolic Chepstow na granicy walijskiej, a druga – w północno-zachodniej Anglii – od granicy walijskiej koło Chesteru do Gretny na granicy szkockiej. Szlak ma ponadto okrążać inne angielskie wyspy, m.in. Wight, Sheppey, Canvey i Mersea^[5]^[6]. W niektórych regionach szlak pokrywa się niemal dokładnie z wcześniej istniejącymi szlakami, m.in. South West Coast Path^[3], Norfolk Coast Path i nadmorską częścią Cleveland Way^[7].

Szlak ma łączyć się z Wales Coast Path, która przebiega wzdłuż całego wybrzeża Walii (otwarta w 2012 roku)^[8]. Szkocja nie posiada podobnego szlaku nadmorskiego, jednak tamtejsze „prawo do włóczenia się” (right to roam) zapewnia turystom dostęp do większej części szkockiego wybrzeża^[2].

Trasa szlaku, na ile to możliwe, ściśle przylega do wybrzeża. Ze szlakiem wiążą się specyficzne dla niego rozwiązania prawne, których celem jest zagwarantowanie turystom dostępu do wybrzeża. Większość terenów położonych pomiędzy ścieżką a linią brzegową uznana jest za obszar o publicznym dostępie, niezależnie od stanu własnościowego. W szczególności tyczy się to plaż, wydm i klifów^[3]. Nie dotyczy to jednak m.in. prywatnych posesji, obszarów o przeznaczeniu wojskowym czy zajętych przez infrastrukturę kolejową, elektroenergetyczną itp.^[9] Prawo przewiduje także, że gdy fragment istniejącej ścieżki zostanie zniszczony w wyniku erozji morskiej, osunięcia ziemi lub podobnych zjawisk, jej przebieg może zostać przesunięty w głąb lądu w krótkim czasie, przy zastosowaniu uproszczonych procedur administracyjnych^[3].

Szlak przeznaczony jest zasadniczo wyłącznie do ruchu pieszego (a także wózkiem lub skuterem inwalidzkim, choć ze względów praktycznych, nie wszędzie jest to możliwe^[10]). Niektóre fragmenty prowadzą istniejącymi drogami i ścieżkami przystosowanych do ruchu rowerem lub konno^[11].

Niektóre przeszkody wymagają od wędrowców skorzystania z przeprawy promej, m.in. estuarium rzeki Mersey w Liverpoolu^[2], rzeka Camel w Padstow, czy cieśniny wokół miasta Plymouth^[5]. Anomalią na szlaku jest rzeka Erme w hrabstwie Devon, którą należy pokonać brodząc, co możliwe jest tylko w około dwugodzinnym oknie czasowym podczas odpływów. Spowodowane jest to brakiem przepraw mostowych i promowych oraz sytuacją własnościową terenów położonych w górę rzeki, która nie pozwoliła na inne poprowadzenie szlaku^[2].

Historia

W 2009 roku parlament brytyjski przyjął ustawę, która powierzyła agencji rządowej Natural England zadanie stworzenia długodystansowego szlaku wzdłuż wybrzeża Anglii. Prace rozpoczęły się w następnym roku. Pierwszy odcinek szlaku, wówczas o nazwie England Coast Path, został oddany do użytku w 2012 roku. Prowadził on w okolicach miasta Weymouth, od Rufus Castle do Lulworth^[3]. Otwarcie zostało zsynchronizowane z odbywającymi się tam zawodami żeglarskimi w ramach Letnich Igrzysk Olimpijskich^[12].

Nazwa King Charles III England Coast Path, na cześć króla Karola III, została nadana 1 maja 2023 roku, w ramach obchodów towarzyszących jego koronacji. Stanowi ona wyraz uznania dla jego wieloletniego zaangażowania w sprawy prośrodowiskowe, jeszcze jako księcia Walii^[13].

Oficjalna inauguracja szlaku miała miejsce 19 marca 2026 roku. Do użytku oddanych było wówczas około 80% planowanej trasy^[2]. Ceremonia otwarcia z udziałem króla, a także m.in. przewodniczącego organizacji Natural England Tony′ego Junipera oraz minister środowiska Emmy Reynolds, miała miejsce na ścieżce przebiegającej ponad klifami Seven Sisters w Parku Narodowym South Downs^[2].

W ramach prac nad szlakiem stworzono około 1600 km (1000 mil) nowych ścieżek. Pozostała część szlaku przebiega ścieżkami już istniejącymi, które w wielu przypadkach poddano ulepszeniom, np. poprzez wymianę nawierzchni, instalację nowych kładek i pomostów, czy likwidację barier trudnych do pokonania dla osób z niepełnosprawnością ruchową^[2].