Klasztor Alpirsbach

Klasztor Alpirsbach
Kloster Alpirsbach
	; Widok z północnego zachodu
Państwo	Niemcy
Kraj związkowy	Badenia-Wirtembergia
Miejscowość	Alpirsbach
Kościół	rzymskokatolicki (pierwotnie); Ewangelicki Krajowy Wirtembergii (współcześnie)
Rodzaj klasztoru	Opactwo
Właściciel	Benedyktyni
Styl	romanizm
Data budowy	1095
Data zamknięcia	1535
	Położenie na mapie Badenii-Wirtembergii Klasztor Alpirsbach
	Położenie na mapie Niemiec Klasztor Alpirsbach
	48°20′46″N 8°24′15″E/48,346111 8,404167
	Strona internetowa

Klasztor Alpirsbach (niem. Kloster Alpirsbach) – dawne opactwo zakonu benedyktynów znajdujące się w niemieckim mieście Alpirsbach.

W zabudowaniach funkcjonuje muzeum. Kościół klasztorny jest własnością wspólnoty luterańskiej, dawny kapitularz służy jako kościół katolicki^[1].

Historia

Klasztor został ufundowany w 1095 roku przez Alwika von Sulza, Adalberta von Zollerna i Ruotmanna von Neckarhausena. W 1099 konsekrowano romański kościół opacki, który zastąpił poprzednią, drewnianą kaplicę^[2]. Kamienna wieża bramna jest pozostałością tamtego budynku^[2]^[3]. Nową świątynię wzniesiono w pierwszej połowie XII wieku. W XV wieku wzniesiono gotyckie krużganki na dziedzińcu klasztornym^[3], a w połowie XVI wieku ukończono budowę dzwonnicy^[4].

W 1522 roku opat Ambrosius Blarer przeszedł na luteranizm i opuścił klasztor. W 1535 roku książę Ulryk Wirtemberski przekazał kompleks protestantom. Katolicy administrowali opactwem w latach 1548–1556 i 1629–1648. Do 1806 roku luterańskiego pastora zarządzającego klasztorem tytułowano opatem^[3]. Kościół klasztorny przebudowano w latach 1878–1881, lecz w latach 60. XX wieku przywrócono jego średniowieczny wygląd^[5]. W 1957 roku dawny kapitularz przekształcono w kościół służący katolickiej parafii pw. św. Benedykta^[6].

Kościół klasztorny

Głównym budynkiem kompleksu jest romański kościół klasztorny. Ma on formę trójnawowej bazyliki z transeptem. Fasadę zdobi portal główny zwieńczony tympanonem z ok. 1150 roku, z przedstawieniem Chrystusa zasiadającego na tronie w mandorli, w otoczeniu dwóch aniołów i klęczących postaci mnicha i kobiety. W prezbiterium znajduje się malowidło z końca XIII wieku, ze scenami ukrzyżowania pańskiego i sądu ostatecznego. Wnętrze zdobi późnogotycki ołtarz skrzydłowy z lat 1520–1525 autorstwa Niklausa Weckmanna. W kościele znajdują się liczne nagrobki, w tym dwa romańskie^[3]. Zachowała się drewniana, siedmiometrowa ławka z 1342 roku^[1]. Organy wykonał w 2008 roku Claudius Winterhalter, składają się z 2238 piszczałek zgrupowanych w 35 głosów. Projektantem prospektu organowego jest rzeźbiarz Armin Göhringer^[7].