Klasztor Bursfelde

Klasztor Bursfelde
Kloster Bursfelde
Państwo	Niemcy
Kraj związkowy	Dolna Saksonia
Miejscowość	Hann. Münden
Kościół	rzymskokatolicki (pierwotnie); Ewangelicki w Niemczech (współcześnie)
Rodzaj klasztoru	Opactwo
Właściciel	benedyktyni
Fundator	Henryk Gruby
Styl	romanizm
Data zamknięcia	1674
	Położenie na mapie Dolnej Saksonii Klasztor Bursfelde
	Położenie na mapie Niemiec Klasztor Bursfelde
	51°32′29″N 9°37′29″E/51,541389 9,624722
	Strona internetowa

Klasztor Bursfelde (niem. Kloster Bursfelde) – dawne opactwo benedyktynów znajdujące się w Bursfelde, dzielnicy miasta Hann. Münden. Częścią kompleksu jest romański kościół klasztorny.

Historia

Klasztor został założony w 1093 roku przez benedyktynów z opactwa Corvey, sprowadzonych tu przez grafa Henryka Grubego. Powstała wówczas zachodnia część kościoła klasztornego^[1] w formie trójnawowej bazyliki^[2]. Około 1135 roku cesarzowa Rycheza z Northeimu, córka Henryka, ufundowała prezbiterium świątyni, a około 1180 roku wzniesiono dwie wieże^[1].

Klasztor podupadł na przełomie XIV i XV wieku, w 1398 roku zamieszkiwało go tylko czterech zakonników^[3]. W 1433 roku opatem klasztoru został Johannes Dederoth. Za jego kadencji rozpoczęto reformy życia monastycznego, polegające na odnowie osobistego życia modlitewnego mnichów i uproszczeniu liturgii godzin. Powstała również Kongregacja Bursfelde, która zrzeszała około 100 klasztorów. Około 1450 roku przemalowano korpus nawowy i wykonano maswerkowe okna w prezbiterium^[1].

W 1542 roku władająca tymi ziemiami Elżbieta Brandenburska, księżna Brunszwiku-Getyngi-Calenbergu, wprowadziła na nich reformację, a przez następne lata klasztor wahał się między katolicyzmem a luteranizmem. Ostatecznie klasztor przestał funkcjonować w roku 1672, a godność opata Bursfelde przyznawano odtąd jedynie jako tytuł honorowy. W 1722 roku skrzydło klasztorne przekształcono w dwór. W 1828 roku opatem został profesor teologii Gottlieb Jakob Planck, odtąd tytuł ten nadawany jest profesorom z Wydziału Teologicznego Uniwersytetu w Getyndze^[1].

W 1846 roku wschodnią i zachodnią część kościoła klasztornego oddzielono od siebie ścianą, wschodnią część przekształcono w kościół parafialny, a zachodnią wykorzystywano jako stodołę. Zburzono wówczas południowe i wschodnie skrzydło klasztorne, a materiałów rozbiórkowych użyto do budowy przegrody między dwiema częściami kościoła^[1].

W 1901 roku cesarz Wilhelm II Hohenzollern zainicjował przebudowę kościoła w stylu neoromańskim. Odbudowano wówczas wieże kościelne. W 1957 roku odsłonięto malowidła w kościele wschodnim, a w 1974 roku zachodniej części świątyni przywrócono funkcję sakralną. W 1993 roku we wschodniej części zainstalowano grupę Ukrzyżowania z 1457 roku^[1].