Klasztor Polling

Klasztor Polling
Kloster Polling
	; Fasada kościoła
Państwo	Niemcy
Kraj związkowy	Bawaria
Miejscowość	Polling
Kościół	rzymskokatolicki
Właściciel	Benedyktyni (VIII–X w.); Kanonicy regularni (XII–XIX w.); Dominikanki (od 1892)
	Obiekty sakralne
Kościół	Świętego Krzyża
Data budowy	ok. 753
Data zamknięcia	1803
Data reaktywacji	1892
	Położenie na mapie Bawarii Klasztor Polling
	Położenie na mapie Niemiec Klasztor Polling
	47°48′42″N 11°07′55″E/47,811667 11,131944

Klasztor Polling (niem. Kloster Polling) – dawny klasztor benedyktynów, a następnie kanoników regularnych znajdujący się w niemieckiej gminie Polling. Od 1892 roku kompleksem opiekują się siostry dominikanki.

W dawnej kolegiacie przechowywany jest krucyfiks, czczony jako cudowny, wykonany najpóźniej w IX wieku i przyozdobiony w XIII wieku romańską dekoracją^[1].

Historia

Klasztor został założony ok. 753 roku jako opactwo benedyktynów. Legendarnym założycielem klasztoru jest książę Tassilo III, lecz XI-wieczna kronika mnicha Gottschalka wymienia klasztor jako fundację rodu Huosich. Placówkę została zlikwidowana w X wieku przez księcia Arnulfa^[2].

W 1010 roku Henryk II Święty ustanowił kompleks siedzibą kapituły, którą w XII wieku przekształcono we wspólnotę kanoników regularnych. Od ok. 1160 roku był to klasztor podwójny. Kanoniczki około 1300 roku opuściły Polling i przeniosły się do Benediktbeuern, gdzie przyjęły regułę benedyktyńską. W 1298 roku konsekrowano kolegiatę, którą w latach 1416–1420 odbudowano po pożarze w stylu gotyckim. Na początku XVI wieku prepozyt Johannes Zinngießer zainicjował budowę biblioteki, refektarza i prefektury i przebudował kościół w stylu późnogotyckim. Z czasów tej przebudowy pochodzi figura Madonny dłuta Hansa Leinbergera, datowana na rok 1526. W latach 1621–1628 świątynię przebudowano w stylu renesansowym wg projektu Jörga Schmuzera. W 1708 roku klasztor przystąpił do Kongregacji Laterańskiej. W 1714 roku rozpoczęto kolejną przebudowę kompleksu, a w latach 1761–1766 kolegiacie nadano rokokowy wystrój^[2].

Klasztor zlikwidowano w 1803 roku, w okresie sekularyzacji. Zbiory biblioteki częściowo trafiły do Bawarskiej Biblioteki Państwowej i Uniwersytetu w Landshut, lecz większość woluminów przeznaczono na makulaturę. Kolegiatę przekształcono w kościół parafialny, a resztę kompleksu sprzedano braciom Mayerom, którzy rozebrali wschodnie skrzydło i założyli fabrykę jedwabiu w budynku prepozytury. Fabryka działała jedynie kilka lat. W 1877 roku majątek zakupił Michael Schweighart, który w 1892 roku sprzedał klasztor dominikankom z Donauwörthu. Zakonnice założyły tutaj szkołę żeńską i żłobek. Uczelnia została zamknięta przez nazistów w 1941 roku, którzy urządzili tutaj miejsce ewakuacji dzieci i kolegium nauczycielskie dla kobiet^[2]. 17 kwietnia 1942 cztery dzwony kościoła zostały zarekwirowane na cele wojenne^[3]. W ostatnich dniach II wojny światowej mieścił się tutaj szpital polowy, a do 1952 roku kompleks zamieszkiwali węgierscy uchodźcy^[2].

W październiku 1946 dominikanki reaktywowały działalność szkoły^[2]. 31 sierpnia 1947 ks. dziekan Philipp Rauh poświęcił sześć nowych dzwonów^[3]. Uczelnię zamknięto w 1972 roku, a do 1987 roku zakonnice prowadziły tu ośrodek rekonwalescencyjny dla dzieci. W następnych latach kompleks stał się siedzibą instytucji edukacyjnej prowadzonej przez diecezję Augsburga. W 2001 roku założono tu hospicjum^[2]. W 2004 roku w kościele zainstalowano trójmanuałowe, 42-głosowe organy, wykonane przez austriackie przedsiębiorstwo Orgelbau Pirchner^[4].