Klasztor Steinfeld
 Widok z lotu ptaka | |
| Państwo | |
|---|---|
| Kraj związkowy | |
| Miejscowość | |
| Kościół | |
| Rodzaj klasztoru | |
| Właściciel |
Norbertanie (do 1802) |
| Obiekty sakralne | |
| Bazylika |
śś. Potentyna, Felicjusza i Symplicjusza |
| Styl |
romanizm (bazylika) |
| Data budowy |
1121 |
| Data zamknięcia |
1802 |
| Data zburzenia |
1923 |
Położenie na mapie Nadrenii Północnej-Westfalii  | |
Położenie na mapie Niemiec  | |
 50°30′13″N 6°33′49″E/50,503611 6,563611 | |
| Strona internetowa | |
Klasztor Steinfeld (niem. Kloster Steinfeld) – dawne opactwo zakonu norbertanów, a od 1923 klasztor salwatorianów, znajdujący się w niemieckiej gminie Kall.
Historia
Pierwsza wzmianka o Steinfeldzie pochodzi z 1069 roku, odnosi się ona do posiadłości Odona, biskupa Toul. W 1121 przybyli tu kanonicy regularni z klasztoru Springiersbach. Około 1138 przyjęli oni regułę norbertańską, a dwa lata później założyli oni swoją najważniejszą filię – praski klasztor na Strahowie. W 1142 wmurowano kamień węgielny pod budowę kościoła klasztornego. W 1184 prepozyturę podniesiono do godności opactwa. Pod koniec XV wieku wzniesiono gotycki krużganek. W latach 1767–1784 kompleks częściowo przebudowano w stylu barokowym, a w 1789 wzniesiono mur z bramą wjazdową[1].
Placówkę zsekularyzowano w 1802 roku, podczas okupacji napoleońskiej. Kościół klasztorny został świątynią parafialną. W 1853 władze pruskie założyły tu placówkę edukacyjną. W 1923 kompleks przejął zakon salwatorianów[1]. 7 października 1960 papież Jan XXIII wyniósł kościół do godności bazyliki mniejszej[2].
Bazylika
Głównym budynkiem klasztoru jest romańska bazylika świętych Potentyna, Felicjusza i Symplicjusza. Ma ona formę trójnawowej bazyliki z transeptem, przykrytej sklepieniami krzyżowymi. Znajduje w niej się grób Hermana Józefa, zakonnika ze Steinfeldu zmarłego w 1241 roku, czczonego jako świętego[3]. Wedle legendy miał on przynosić jabłka pod figurę Maryi w kościele Najświętszej Marii Panny na Kapitolu w Kolonii, stąd tradycją stało się układanie świeżych jabłek na jego sarkofagu[4]. Herman Józef jest również patronem ołtarza pochodzącego z 1698 roku[5]. Pod nawą południową ulokowano kryptę opatów. Nagrobki, które pokrywały posadzkę świątyni, usunięto podczas XVIII-wiecznej barokizacji[6].
Budowę organów kościelnych zakończył w 1727 roku Balthasar König, miały one wówczas 29 głosów. W 1934 przedsiębiorstwo Johannes Klais Orgelbau z Bonn rozbudowało je do 46 głosów. Z powodu usterek w 1977 wyłączono je z użytku, a cztery lata później firma Weimbs Orgelbau przeprowadziła ich renowację. Od tego czasu instrument składa się z 1956 piszczałek zgrupowanych w 35 głosów[7].
Dzwony kościelne zostały zniszczone podczas pożaru 7 października 1873. Kolejny zestaw dzwonów, odlany w 1874 roku, został zarekwirowany na cele I wojny światowej. W 1956 roku odlano cztery dzwony o tonach d', e', fis' i g', a podczas renowacji w 1972 roku dodano piąty, najmniejszy dzwon, o tonie a'[8].
Galeria
Brama wjazdowa
Skrzydło barokowe
Widok z południowego zachodu na bazylikę
Wnętrze
Sklepienie
Nagrobek św. Hermana Józefa
Organy
Gotycki krużganek
Przypisy
- 1 2 Historie [online], Kloster Steinfeld – Website [dostęp 2025-10-19] (niem.).
- ↑ Basilica of Sts. Potentinus, Felicius and Simplicius, [w:] gcatholic.org [online] [dostęp 2025-10-19] (ang.).
- ↑ Deutsche Stiftung Denkmalschutz - Kloster Steinfeld - Kall [online], Deutsche Stiftung Denkmalschutz [dostęp 2025-10-19] (niem.).
- ↑ Hermann Josef von Steinfeld [online], Kloster Steinfeld – Website [dostęp 2025-10-19] (niem.).
- ↑ Hermann Joseph from Steinfeld [online], Kloster Steinfeld – Website [dostęp 2025-10-19] (ang.).
- ↑ Abbots Crypt [online], Kloster Steinfeld – Website [dostęp 2025-10-19] (ang.).
- ↑ Balthasar König Orgel 1727 | GdG Steinfeld [online], gdg-steinfeld.de [dostęp 2025-10-19].
- ↑ Das Geläut der Basilika [online], Kloster Steinfeld – Website [dostęp 2025-10-19] (niem.).