Klasztor w Strusowie

Klasztor św. Mikołaja
w Strusowie
Монастир Святого Миколая
ilustracja
Państwo

 Ukraina

Obwód

 tarnopolski

Miejscowość

Strusów

Kościół

greckokatolicki

Położenie na mapie hromady Mikulińce
Mapa konturowa hromady Mikulińce, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Klasztor św. Mikołaja w Strusowie”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Klasztor św. Mikołaja w Strusowie”
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa konturowa obwodu tarnopolskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Klasztor św. Mikołaja w Strusowie”
Położenie na mapie rejonu tarnopolskiego
Mapa konturowa rejonu tarnopolskiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Klasztor św. Mikołaja w Strusowie”
49°20′32,644″N 25°37′35,612″E/49,342401 25,626559

Klasztor św. Mikołaja w Strusowie (ukr. Монастир Святого Миколая) – klasztor bazyliański Ukraińskiej Cerkwi Greckokatolickiej we wsi Strusów (obecnie hromada Mikulińce, rejon tarnopolski, obwód tarnopolski).

Historia

Na przełomie XVI i XVII w. w Strusowie powstał klasztor. Założyło go dwóch mnichów, którzy wydrążyli w skalistym masywie na lewym brzegu Seretu kompleks jaskiniowy ze świątynią św. Mikołaja[1].

Po wojnach kozackich i okresie hetmanatu (Ruiny) klasztor podupadł, a w trakcie najazdów turecko-tatarskich został zniszczony. W 1767 r.[2] wojewoda kijowski Franciszek Salezy Potocki przeznaczył niezbędne fundusze na odbudowę klasztoru i cerkwi, przekazując je w użytkowanie ojcom bazylianom. 17 sierpnia 1771 r. umocnił tę decyzję aktem fundacyjnym, w którym szczegółowo określił wkład: wydzielono ziemię pod klasztor dla dwunastu mnichów, cerkiew, folwark gospodarczy, inne budynki, a także 60 tysięcy złotych na potrzeby budowlane[1][3][4].

W grudniu 1772 r. czeski architekt Johan Kasper Selner zakończył opracowywanie projektu nowego kompleksu klasztornego. Już dwa lata później, w miejscu, gdzie wcześniej znajdowała się stara świątynia jaskiniowa, wzniesiono nowy barokowy klasztor wraz z cerkwią, którą poświęcono ku czci św. Mikołaja[1].

W 1787 r. rząd austriacki wydał dekret, znany jako kasata józefińska, na mocy którego klasztor został zlikwidowany. Mnichów przesiedlono, przenosząc ich do klasztorów w Buczaczu i Ułaszkowcach, a cały majątek klasztorny sprzedano za 31 750 florenów. Cerkiew przekazano wspólnocie rzymskokatolickiej do użytku jako kościół, ale spłonęła ona w 1891 r.[1]

Przez niemal całe stulecie cerkiew klasztorna pozostawała zaniedbana. W 1993 r. została zwrócona prawowitemu właścicielowi — ojcom bazylianom, zgodnie z decyzją Tarnopolskiej Obwodowej Administracji Państwowej. Odbudową działalności parafialnej i klasztornej pokierował ihumen klasztoru w Buczaczu, ks. Iwan Majkowycz. Współpracował on z architektami z „Ukrzachidprojektrestawracja” pod kierownictwem Mykoły Hajdy. Dzięki wspólnym wysiłkom klasztoru w Buczaczu i lokalnych parafian, cerkiew została całkowicie odbudowana, odnowiono starożytną jaskiniową oraz ukończono prace nad ikonostasem. Obecnie klasztor funkcjonuje na prawie eparchialnym[1].

Na terenie parafii wzniesiono i poświęcono krzyż w miejscu, gdzie planowana jest budowa kaplicy dedykowanej błogosławionym Mykołajowi Kondratowi i Mykołajowi Cehelskiemu. Ponadto, w parafii aktywnie działają wspólnoty „Matki w Modlitwie” oraz bractwo „Apostolstwo Modlitwy”. Dla dzieci regularnie organizowane są obozy „Wesołe wakacje z Bogiem”, a także działa chór parafialny. W 2014 r. w cerkwi przeprowadzono prace remontowe i zakupiono nowy dzwon[1].

Igumenowie

  • ihumen ks. Epifani Łachocki[1]
  • ks. Iwan Damaskin Stachniakewycz (1773/74)[1]
  • ks. Onufrij Kryżanowski (1775/76)[1]
  • ks. Benedykt Płoszczanski (1776)[1]
  • ks. Iwan Majkowycz, OSBM (1993—?)[1]
  • ks. Symeon Czmoła[1]
  • ks. Tadej Misiuk[1]
  • ks. Teodor Nahorniak OSBM (z ?)[1]

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 с. Струсів. Монастир святого Миколая // Тернопільсько-Зборівська архиєпархія. Парафії, монастирі, храми. Шематизм / Автор концепції Куневич Б.; керівник проєкту, науковий редактор Стоцький Я. — Тернопіль : ТОВ «Новий колір», 2014. — С. 470. : іл. — ISBN 978-966-2061-29-1.
  2. ↑ Струсів – давнє Підбогородичне - РІСУ. Релігійно-інформаційна служба України. [dostęp 2023-03-07]. (ukr.).
  3. ↑ Берест Р. Середньовічні монастирі Галичини: житло та побут. — Львів, 2011. — С. 171. — ISBN 978-617-607-040-5.
  4. ↑ Вуйцик В. З історії василіанських монастирів: Святомиколаївський монастир в Струсові // Галицька брама. — Львів, 1999. — № 1-2. — С. 20.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.