Klub Piśmienniczy

Klub Piśmienniczy – niesformalizowane koło literackie istniejące od listopada 1815 roku do lipca 1816 roku w Krzemieńcu.

Do jego założycieli należeli: Tymon Zaborowski, Karol Sienkiewicz, Teodozy Sierociński, Józef Korzeniowski, Marceli Żurowski, Cyprian Terlecki oraz Jerzy Zakrzewski; zostało one założone przez młodzież z Liceum Krzemienieckiego. Klub był swoistą kontynuacją założonego w 1809 roku Towarzystwa Młodzianów Gimnazjum Krzemienieckiego, zaś linie działalności klubu i towarzystwa kontynuowało założone w 1818 roku z inicjatywy księcia Adama Czartoryskiego Towarzystwo Uczniów Ćwiczących się w Porządnym Mówieniu i Pisaniu^[1].

Początkowo na czele klubu stał Karol Sienkiewicz, prowadząc jego zebrania i nadzorując prace literackie. Późniejszą naczelną rolę w klubie przejął Tymon Zaborowski. Wraz z ukończeniem szkoły w Krzemieńcu przez członków koła zakończyło ono swoją działalność. Młodzi twórcy w większości przenieśli się do Warszawy, gdzie tworzyli odrębne środowisko literackie, zajmując się m.in. wydawaniem Ćwiczeń Naukowych^[1].

Do lektur czytanych przez członków koła należały klasyczne teksty wszystkich epok oraz m.in. Nowa Heloiza Jeana-Jacques’a Rousseau, Malwina Marii Wirtemberskiej czy René François-Renégo de Chateaubrianda^[1]. Ta ostatnia powieść została wspólnie przetłumaczona przez członków klubu. W okresie jego działalności szesnastoletni Zaborowski stworzył poemat Aniela^[2]. Krzemienieckie koło zostało upamiętnione w poemacie heroikomicznym Klub Piśmienniczy autorstwa Tymona Zaborowskiego^[3].