Kodycyl

Kodycyl (łac. codicillus – dodatek do testamentu) – przeniesiona z języka prawniczego nazwa końcowej części utworu literackiego, mającej formę ostatniej woli, często wyrażonej w sposób żartobliwy. Przykładem takiego utworu jest Wielki testament François Villona.

W prawie rzymskim kodycyl to rozporządzenie majątkiem na wypadek śmierci (mortis causa), ale – w przeciwieństwie do testamentu – bez ustanowienia dziedzica. Inaczej mówiąc, należy kodycyl rozumieć jako nieformalne rozporządzenie majątkiem na wypadek śmierci. Przez zwrot nieformalne należy rozumieć takie, które w istocie swojej nie wymaga przestrzegania jakieś formy, np. wypowiedzenia jakichś konkretnych słów, sporządzenia na piśmie itp. Kodycyl może wystąpić w miejscu testamentu albo obok niego. W tym ostatnim wypadku stanowi on uzupełnienie woli spadkodawcy. Należy też powiedzieć, że nie ma on mocy testamentu.

Współcześnie kodycyl występuje jako instytucja prawa spadkowego w niektórych systemach prawnych.

• Witold Wołodkiewicz, Maria Zabłocka: Prawo rzymskie. Instytucje. Wyd. 7. Warszawa: C.H. Beck, 2023. ISBN 978-83-8291-965-3.Sprawdź autora:2.
• Janusz Sondel: Słownik łacińsko-polski dla prawników i historyków. Wyd. 2. Kraków: Universitas, 2005, 2009. ISBN 978-83-242-0895-1.
• Jakub Jan Szczerbowski. Forma kodycylu w świetle prawa justyniańskiego. „Studia Prawnoustrojowe”. 7, s. 219-227, 2007. Olsztyn: Wydawnictwo UWM.