Kolegiata w Bassum

Kolegiata śś. Maurycego i Wiktora
Stiftskirche St. Mauritius und St. Viktor
Ilustracja
Widok z południa
Państwo

 Niemcy

Kraj związkowy

 Dolna Saksonia

Miejscowość

Bassum

Adres

Am Kirchhof 2, 27211 Bassum

Wyznanie

protestanckie

Kościół

Ewangelicko-Luterański Krajowy Hanoweru

Imię

św. Maurycego, św. Wiktora

Położenie na mapie Dolnej Saksonii
Mapa konturowa Dolnej Saksonii, w centrum znajduje się punkt z opisem „Kolegiata śś. Maurycego i Wiktora”
Położenie na mapie Niemiec
Mapa konturowa Niemiec, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Kolegiata śś. Maurycego i Wiktora”
Ziemia52°50′41,5″N 8°43′24,0″E/52,844861 8,723333

Kolegiata śś. Maurycego i Wiktora (niem. Stiftskirche St. Mauritius und St. Viktor) – późnoromańsko-wczesnogotycka świątynia luterańska znajdująca się w niemieckim mieście Bassum.

Historia

Żeński klasztor w Bassum został założony w 858 roku[1]. Pierwszą przełożoną została jego fundatorka o imieniu Luitgard[2]. Konsekracji dokonał abp Ansgar, uznawany za świętego[1]. W 980 roku abp Adaldag poświęcił kościół pw. św. Wiktora[3]. W połowie XIII wieku rozpoczęto tu budowę istniejącej do dziś świątyni pw. śś. Maurycego i Wiktora. W tym samym stuleciu zakonnice przyjęły regułę benedyktyńską[2][3]. W 1328 roku spłonęły dwie zachodnie wieże[3].

Po śmierci opatki Anny Frese w 1541 roku klasztor przeszedł w ręce protestantów. Kompleks został zniszczony podczas wojny trzydziestoletniej w 1627 roku, a dwa lata później biskup Osnabrücku Franz Wilhelm von Wartenberg bezskutecznie próbował wprowadzić w klasztorze katolicyzm[2]. Świątynia została zniszczona w pożarze w 1797 roku[3]. 18 września 1811 placówka została rozwiązana podczas okupacji francuskiej, reaktywowano ją po trzech latach[2]. W latach 1866–1869 kościół przebudowano wg projektu Conrada Wilhelma Hasego[3]. W 1932 roku kolegiata przeszła w ręce parafii ewangelicko-luterańskiej w Bassum[4], a w latach 1957–1961 odrestaurowano ją[3].

Architektura i wyposażenie

Świątynia późnoromańsko-wczesnogotycka, trójnawowa, wzniesiona z czerwonej cegły ceramicznej. Posiada transept, nad skrzyżowaniem naw wznosi się wieża. Ołtarz, ambona i chrzcielnica pochodzą z czasu XIX-wiecznej przebudowy. W kościele przechowywany jest XII-wieczny relikwiarz św. Wiktora. W południowym ramieniu transeptu znajduje się grób zmarłej w 1585 roku opatki Anny von Hoi. Epitafia opatek pochodzą z XVII i XVIII wieku[2]. Witraże w absydzie wykonał w latach 1957–1961 Jochem Poensgen[4]. W latach 2010–2011 zrekonstruowano historystyczną dekorację malarską wewnętrznych absydy[5]. Organy kościelne wybudował w latach 1866–1867 hanowerski organmistrz Friedrich Becker. Przebudowano je w latach 1925 i 1965–1967, a w latach 1984–1985 poddano je restauracji. Instrument posiada 24 głosy[2][6]. Kościół posiada trzy dzwony – dwa kołysane z 1950 roku i dawny dzwon okrętowy z 1850 roku służący jako dzwon zegarowy[2].

Galeria

Przypisy

  1. 1 2 Isabell von Kameke, Geschichte [online], www-stift-bassum-de [dostęp 2025-11-07] (niem.).
  2. 1 2 3 4 5 6 7 Bassum | kirchengemeindelexikon.de [online] [dostęp 2025-11-07] (niem.).
  3. 1 2 3 4 5 6 Stiftskirche Bassum [online], stiftskirche-bassum.wir-e.de [dostęp 2025-11-07] (niem.).
  4. 1 2 Ev.-luth. Kirchengemeinde Bassum [online], kirche-bassum.wir-e.de [dostęp 2025-11-07] (niem.).
  5. ↑ Stiftung KiBa, Von weißer Fläche zu originaler Ausmalung [online], Stiftung KiBa [dostęp 2025-11-07] (niem.).
  6. ↑ Bassum, Stiftskirche – Organ index, die freie Orgeldatenbank [online], organindex.de [dostęp 2025-11-07] (niem.).
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.