Kolonizacja w Polsce

Ekspansja niemczyzny w średniowieczu z powodu tzw. Ostsiedlung na ziemiach wschodnich (np. Austria, Połabie, Sudety i Prusy), w tym polskich (np. Śląsk, Ziemia lubuska, Pomorze, Małopolska i Wielkopolska) w latach:

     w 700 r.

     do ok. 1100 r.

     do ok. 1200 r.

     do ok. 1250 r.

     do ok. 1300 r.

     do ok. 1400 r.

Oraz granice państw:

     Państwo wschodniofrankijskie w 843 r.

     Polska w 1005 r.

     Polska w 1138 r.

     I Rzesza w 1378 r.

     Państwo krzyżackie w 1400 r.

Kolonizacja w Polsce – zasiedlanie bezludnych lub słabo zaludnionych terenów Polski. Najwcześniejsza kolonizacja polegała na osiedlaniu jeńców. Od XI w. prowadzona „Obyczajem wolnych gości”.

Od XII w. osiedlanie kolonistów pochodzenia flamandzkiego, walońskiego i niemieckiego; nasilenie w końcu XII i I poł. XIII w.; od połowy XVI do XVIII w. kolonizacja holenderska; pod koniec XVIII i XIX w. planowa kolonizacja niemiecka organizowana przez rządy zaborcze; w czasie II wojny światowej.

Zobacz też

Bibliografia

  • Zygmunt Jaślar, Haczów, niezwykła osada szwedzko-niemiecka”. Jasło 1938 [Hanshau, eine eigenartige schwedisch-dt. Siedlung] Jessel 1938.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.